my kurt chinno

molded with sweetness
young but strong feelings
kind inside and out
uniquely treats me all throughout,
right place and time
tender love we have
clever and crazy sometimes
heavenly passion a gift from God,
impossible dreams
nonstop flow of sparkling cream
nasty but a natural result
of this love we'll keep holding on...


masyado ng sobra ang lahat
yung tipong wala ka ng hahanapin pa, pero
kung sakaling mag-sawa ka sa mga bagay na ito
uulit at babalik ka parin sa piling ko...
ramdam mo ba ang ang sarap ng pag-ibig
tunay at totoo kahit balik-baliktarin
cnong baliw pa ba ang magpaparamdam nito
halik at yakap na para lang sayo...
ito ay isang paraan na kayang kaya kong gawin
nararapat sabihin galing sa kaluluwat dibdib
nais ko ring iparamdam ang aking damdamin
oh alay sa iyo, mahal ko aking giliw.

Wala Siguro

Wala na akong makitang ibang dahilan,
dahil pinili kong wag hanapin at makita.
Wala na akong maramdamang masarap,
dahil ginusto kong masaktan habang kapiling ka.
Wala na akong maintindihan kahit na ano, 
dahil pinili kong magmukang tanga sa harap ng lahat ng tao.
Wala na akong mukang ihaharap kahit kanino,
dahil ginusto kong ikaw lang at ako sa mundong ito.

siguro wala na talaga kung ano ang meron tayo
siguro dahil ganun talaga ang nakatakdang plano
ngunit alam naman natin na pwede pa itong magbago
lalo na kung naniniwala tayong, tayo lang hanggang dulo.

masochist

a magnificent nightmare
eager's me to be my reality
living and lying all my life
this love will stay as my fantasy

i forgot how to be normal
and the value or meaning of importance
but this makes me happy and glad
the best thing i've ever had

this disturbing silence suits the mood
of weird pretending doll in the woods
she likes being sad and all alone
keeping to herself all the pain and sorrow

GAMITAN

masyado na ata akong natutuwa sa mga bata... di ko namamalayan, anim na pala ang anak ko. tingin tuloy ng mga tao malibog ako masyado. di naman eh! tapos ngayon, napapadalas na naman ang pang-aasar sakin ng mga kapitbahay. bilog na bilog nanaman kasi ang tyan ni misis.tsk
buti nalang may maganda akong trabaho at nasusustentuhan ko naman sila lahat ng maayos.

"Oh?! Bat mga gising pa kayo?! Di porket bakasyon pwede na kayung magpuyat!!!"
"Papa naman eh,tapusin lang namin to..."
"Ano yan PBB? Walang katuturuang palabas. Puro kalandian. Patayin nyo yan!!!"
"Mama ohhh...si Papa naninigaw..."
"Anong Mama? Sumunod na kayo ke Papa nyo, sige papaluin kayo nyan..."
"Ay nako Ma'am, kanina pa pong alas dos naka bukas iyang tibi Ma'am"
"Tsk, gatong ka pa yaya eh no?!"
"SABI NG PATAYIN NYO NA YAN!!!"

Ewan ko ba sa mga anak ko... sa kapapanood ng TV, masyado na silang mareklamo at maraming sinasabi. Di nalang sumunod. Madalas ko na silang nasisita dahil sa pagpupuyat nila. Sarap magpatanggal ng
cable.. Makatulog na nga... "Honeyyy?!!! tara na..."

Hayyy... bagong araw, pero walang bago sa trabaho ko. Pagod nanaman akong uuwi nito sa bahay mamaya. Sabagay ayus lang, maalaga naman si Honey. Madalas nya akong minamasahe kahit pagod din sya sa kakaalaga sa mga bata at sa paglilinis ng bahay. Hayyy...Maswerte talaga ako sa pamilyang meron ako. Sana tumagal pa na ganito ang lahat. Nagkakaunawaan, di nagugutom at sama-sama.

"Oh?! Papa bat ang aga mo umuwi?"
"Nak, miss ko na si Honey eh..."
"Sus, naglalaba sya sa likod eh, umiiyak pa nga..."
"Bat umiiyak?!"
"Pinagalitan ni Mama, pakalat kalat daw ginamit nyong condom."

maling panakip

nasanay ako sa mga bagay na akala kong tama
ngayong bumabaliktad na ang lahat,
tingin ng lahat, isa akong tanga...

lungkot na alam kong dadating
sakit na kailangan tanggapin
planong naglaho lahat
pag-ibig na hindi sapat

init ng pag-ibig na matagal ko ng inaantay
ngunit bakit parang di kayang sunugin lungkot mong ibinigay?
tingin mo bang sapat na yan para sa akin?
o lulunurin mo lang ako sa usok at hahayaang mahimbing

manahimik

nagsimula sa katapusan ang lahat
may takot na baka di ko makayanan
pangambang ayokong maranasan
aanhin ko itong pusong pagod na?

gulatin ako lagi ang iyong kasiyahan
kahit sa paghinga, pilit mong sinasabayan
at ang mga dasal kong nilalagyan mo ng himig
oh pakiusap, wag mo kong pilitin...

kakalimutang nakilala kita
itatapon na parang basurang walang ng kwenta
lolokohin ang sariling di kita inasam
iisiping isa kang pangarap na walang halaga

tama na, kaluluwang nagpapanggap na ligaw
wag ng pagtripan, ayoko na sa gabing maginaw
kaya patawarin mo na ako, di kita gustong mawala
alam nating parehas, minahal kitang talaga

dakilang emo

kapag wala kang kwentang tao, wala silang pake kung ano ang gusto at ayaw mo,
lalo na sa nararamdaman mo...
wala din silang paki alam sa mga plano mo sa buhay
pero inaantay nila kung kelan ka mamamatay.

tingin nila sila ang nagwagi sa isang laban o laro na di naman ako sumali.
di ko nga magawang magsalita o lumaban eh, wala nga kasi akong kwenta diba...
may makikinig ba sakin? may paki sila?
kaya sa sobrang abnormal ko, masaya akong nalulungkot.
(masaya ako dahil nalulungkot ako).

naiimagine ko nalang na maglalabas ako ng pera para i hire ang isang killer.
plaplanuhin naming maige ang lahat. may naka takdang oras at araw.
may napaka gandang paraan ng pagpatay. ma t-tv dahil sa sobrang lupet.
at walang makakaalam kahit ang killer mismo na ako pala ang pinatay nya.

ginusto

pakiramdam na ayaw mong mawala...
isang sakit at lungkot na gusto mong alagaan
hanggang sa makalimutan mo na kung ano ang sarap at saya
babaliktad nalang ang lahat... magmumukha kang tanga.

bobo ang bawat galaw at disisyon sa paningin ng lahat
pinagdukdukang masama at isa kang halaman...
halamang tumatahimik, halamang nagbibingi-bingihan...
halaman na walang kwenta, walang halaga...

siguro'y ayaw mo ng maarawan at madiligan,
kahit siguro maramdaman ang hangin ay kinamumuhian mo na
aantayin mo pa bang maubos lahat ng dahon mo?
o aantayin mong may susunog sayo at ililibing ka sa limot?

Di Na Mahalaga Kung Ano

Papano ba ako mag-aayos eh ang mga taong nakapalibot sakin mas magulo pa kesa sa buhay ko... Parang kung sakaling naayos ko na, pakiramdam ko guguluhin nila. Nakakalito lang din lalo dahil yung mga tinuturing kong kaibigan pa ang madalas magpagulo ng buhay ko. Putang inang pansamantalang kaligayahang, magastos!

Natapos ang lahat sa isang aksidenteng sinadya ko ata. Oo aksidente sya, mas magandang isipin ko nalang na ganun dahil wala naman ding mangyayari kung sakaling aaminin kong sumagasa ako ng isang batang babae. Ano, makukulong ako? Eh mas matindi pa nga tong pagtatago ko habang sinusundan ako ng kunsensya ko. Di madaling makatulog ah! Mas gusto kong nahihirapan ako hanggang sa kahulit hulihang hininga ko, kesa sa 10 taong sintensyang di naman sapat para makalimutan ko ang lahat. Bubuhayin ba ng 10 taon yung batang makulet?

Sa sobrang gulo ng buhay ko noon di ko na alam kung ano na ang tama sa mali. Larga lang ako ng larga lalo na kung magiging masaya naman ako. Di ko na iniisip sasabihin ng iba, para akong hindi anak ng Diyos na wala ng paki kahit kanino. Para na akong isang alien na may sariling mundong ako mismo ang kumokontrol.
Nakalimutan ko na nga kung ano ang silbi ng mga simbahan, kahit ang magdasal di ko narin nagagawa. Masama na kung masama, basta masaya.

Sa lugar kung saan ako nakakakuha ng droga, madalas kong madaanan ang isang batang babaeng nagtitinda ng karyoka. Sa tatlong taon kong dumadaan doon, ni minsan di ako bumili ng tinitinda nya kahit lagi nya akong inaalok. Isang beses pa nga muntikan na kong bumaba ng sasakyan para kotongan sya. Pahiran ba naman ng
kulangot yung bintana ko.

Isang gabi habang nakikipagtalo ako sa kaybigan ko tungkol sa presyuhan nya.

"Kupal ka gago! Ang tagal na nating magkaibigan bat ang taas ng singil mo ngayon sakin?"
"Pare naman, sabi ng may sakit yung anak ko diba?"
"Anu yang anak mo, suki ng ospital? Pare naman, alam mo namang kelangan ko nyan eh"
"Pare kung di mo kayang bayaran, babawiin ko yan..."
"tang ina naman pare..."

Di ko na namalayan, bigla ko nalang binato sa mukha nya... Natapon, nasayang... Sumabay sa hangin...

Di ko na alam kung ano ang mga sumunod na nangyari, naalala ko nalang nasa sasakyan ako, mag-isa, pawis na pawis at naghahabol ng hininga.

Kinabukasan, parang walang nangyari. Bat parang papunta parin ako kay Pare? Bat sa kanya pa rin ako babalik at kukuha? Bahala na... ang mahalaga masaya parin ako...

"Oh tang ina Pare, anu na presyo? Mahal parin?"
"Gago, kelan ba ako nagtaas?"
"Tarantado kahapon lang nag-away tayo diba tungkol sa presyo mo?"
"Adik ka na nga talaga. Eto na oh..."

Bigla nalang akong nagising, naguguluhan ako. Di ko na alam kung nasan na ako. Di ko narin alam kung ano ang totoo sa hindi. Di ko na alam ang gagawin. Masama na to... kaylangan ko ng lumayo...

sundan mo ko kunsensya ko...

Sa sobrang gulo na ng utak ko ngayon... kelangan ko ng kausapin sarili ko.

Makasagot nga ng survey chenes na nakuha ko lang kung san...

Would you go for someone who you know could never be serious about you?
- oo, di naman porket kupal sya, kukupalin ko na eh... teka, anu ba yang serious na yan?

At this moment, are you following your dream or doing/preparing something that pays more?
- dream? eto balak ko na talagang magsulat ulet pero di dahil sa gusto kong sa paraan na to ako yayaman... wala lang, namiss ko lang kasi talaga.

What's the meaning of life??
- Yung alam mong nakakaramdam ka parin ng saya at lungkot.

Define love.
- yung kahit gaano pa sya ka gago, di parin magbabago kung ano yung nararamdaman mo.

Which is more blessed, loving someone or being loved by someone else?
- loving someone... minsan kasi di mo kelangan ng kapalit eh... minsan ah.

Is there anything that has made you unhappy recently?
- gusto kong kumain ng ice cream ngayong araw na to kaso di ko nagawa...

What is the biggest challenge in your life so far?
- yung pinili ko paring mabuhay kahit nahihirapan nako... ahuhuhu *emomode

Would you rather be single and rich or married and poor?
- single and rich tapos bibili ako ng love. hahahaha

What's your favorite C2 flavor?
- nung una apple, lemon na ata ngayon.

How do you want to die?
- magpapakalunod ako sa beach or tatalon ako sa building na napaka taas...

What type of friends do you like?
- yung kayang kontrolin yung sitwasyon ibig kong sabihin yung alam nya kapag kung kelan na dapat sumeryoso at kung kelan magpapaka kupal :D

If you played a prank on someone, and he/she fell for it, what would you do?
- bihira ko gawin saka inaamin ko agad, mas gusto kong pagtripan nako... di ko kayang mantrip ng matindi at matagal sa iba...

If you could tell someone how you feel now,...
- gusto ko ng ayawan ang ice cream... (kausap ko sarili ko ah)

Wag mo ng alamin

Wala na naman akong marinig kundi ang ikot ng elektripan kong madumi...
Iniwan na naman nila ako dito sa bahay, buti nalang di sumama si Yaya...

"Hoy Ashton, lumabas kana nga dyan sa kwarto mo ng malinis ko na"
"Yaya, ako na bahala dito... Usapan natin walang gagalaw ng kwarto ko"
"Ay nako, bahala ka na nga dyan, di naman ikaw pagagalitan ng Mommy mo eh!"
"Sweswelduhan ka parin naman ni Mommy kahit di mo linisin kwarto ko eh. haha"
"Diyosko Ashton, ang kulet mo talaga..."

Sa totoo lang, ayoko kay Yaya. Unang una di naman talaga sya masipag. Lagi kong nakikitang nanonood ng tv kahit may mga hugasan pa sa kusina. Ang gulo ng sarili nyang kwarto. Di marunong magpunas punas ng alikabok. Ang alam lang mag walis. Ewan ko ba, pero kapag kausap ko na sya, kapag tumitingin sya sakin, lahat ng inis ko nawawala. Tumayo na syang parang nanay ko, yung di mo magawang mainis sa taong lagi mong kasama lalo nat alam mong may malasakit sayo.

"Oh Ashton, anu nanaman tinitingin mo?"
"Yaya, ano ba talaga nangyari dyan sa isa mong mata?"
"Wag mo ng alamin, di mo magugustuhan..."
"Kwento mo na please, di ko pagsasabi kahit kanino... haha"
"Alam mo Ashton, ayoko ng maalala yun, unang una masaya ako at nakakakita pa ko kahit isang mata ko nalang yung gumagana, pero naiinis parin ako na nakikita ko yang panget mong mukha, haha"
"Kapal mo Yaya, ikaw kaya panget. Mukhang pang horror yung mata mo... haha"
"Salbahe ka talagang bata ka..."
"Okay lang, love naman kita eh..."

20 years na kaming magkasama ni Yaya pero hanggang ngayon ayaw nyang sabihin sakin kung anong nangyari sa mata nya...

Isang gabi, bigla nalang akong di makatulog. Di ako makahinga kaya nagpasya akong lumabas ng kwarto ko at kumuha ng tubig sa kusina.

Buti nalang at mukang tulog na si Yaya, makakainom ako ng sobrang lamig na tubig. Bakit parang ang lamig din ng hangin? oh?! Bat nakabukas tong pinto sa likod?

"YAYA!!! Yaya, anong nangyari sayo?!!! Yayaaaaaaaa!!!"

Huli na... ayon sa imbestigasyon, nanlaban daw si Yaya sa magnanakaw na papasok sa bahay namin. Mukang hinabol ni Yaya palabas at siguro may nakaabang pang isang magnanakaw sa may pinto... sinaksak lang naman si Yaya sa bandang tagiliran, at ang pinaka nakakainis sa lahat nabanggit sakin ni manong pulis na hindi lang pala unang beses may nagbalak na magnakaw sa bahay namin.

19 years ago, nanlaban din si Yaya sa isang magnanakaw... Ang kwento sakin ni Mommy at ng pulis na kaming dalawa lang ni Yaya noon sa bahay at nautusan si Yayang wag na wag akong pababayaan. Nakarinig si Yaya ng kaluskos sa sala, pinuntahan nya at nakipaghabulan papuntang kusina... natumba ang magnanakaw kasabay ng mga kubyertos sa lamesa, mabilis ang mga pangyayari, biglang hablot si magnanakaw ng tinidor at sinugod si Yaya.

Tama ka Yaya, hindi ko nga talaga magugustuhan...

Kayo ang bastos!

Papano ko ba to tatapusin kung hindi ko naman talaga sinimulan?
Siguro nakalimutan ko lang talaga kung ano ang mga tama at mali, at hinayaan ko nalang kung ano ang tingin kong dapat.

Sa lahat pa ng pwede kong tanggapin, eto pang hindi talagakatanggap tanggap. Hanggang kelan ko to titiisin? Hanggang kelan ko hahayaan?

Nagsimula ang lahat sa isang aksidente. Sa dami ng tao sa lugar na iyon, bat ako lang ang nakakita sa kanyang mga kamay na sumasayaw sayaw sa ilalim ng ulap. Ano pa nga bang gagawin ko? Hindi ko naman gawaing manood ng taong unti unting nalulunod habang nanghihingi ng tulong.

Pagkalipas ng ilang buwan. Naging close kami sa isat-isa. Wala naman akong inaasahan na kahit na ano pero masaya ako kung ano man tong nararamdaman ko.

Marami kaming pagkakaparehas, madalas kaming magkasundo sa mga bagay, di kami maubusan ng pag-uusapan at lalong masaya kami sa lahat ng oras. Hanggang kelan ba ito? at bat ba kelangan kong malaman kung hanggang kelan? Kailangan bang lahat ng tanong ko ay masagot? Di ba pwedeng wag nalang akong magtanong? Wag ko nalang alamin?

Ang daming kumakalat na maling kwento tungkol samin. Bat ba hindi nalang sila maging masaya na masaya kami? Wala naman kaming ginagawang masama. Masama bang ilabas at ipakita kung ano ang tunay naming nararamdaman? Oo pag-ibig ito. Pag-ibig na hindi dapat kinukwestyon.

Di kami masagwang tingnan, lalong wala naman kaming intensyong manakit o manira ng araw ng iba. Di lang siguro sila sanay sa dalawang parehas na kasiraan na nagpapalitan ng puso't kaluluwa ng harap harapan.

Yung bigla lang naman naming naramdaman. Isang pakiramdam na alam naming malinis at wagas. Isang emosyong kayang makalikha ng libo libong paraan kung papano maging masaya. Isang bagay na alam naming hindi mawawala kahit anong mangyari.

Wala eh, di ko magawang tanggapin na maraming tao ang mas maduming mag-isip kesa sa maging masaya nalang sila para sa iba. Bat ko kelangang tanggapin ang isang bagay na hindi naman katanggap tanggap? Ano, wala na ba akong magagawa? Hahayaan ko nalang?

Oo, hahayaan ko kung ano ang dapat.

L.P.G.H

Nagsimula ang lahat sa pagpapanggap at di ko masabi kung maganda ba ang pinatutunguhan…

Isang ordinaryong araw… tinext ko sya ng gud mowningz powz :p at nag text back naman sya ng break past na pows kayowz ha puleez?! :) pauulet ulet na mga mensahe sa umaga, nagsasawa nako.

Minsan parang naiirita nako sa kung papano ko sya itxt pero di naman sya mawala sa isip ko lalo nat limang buwan na kaming txtmates. Isang beses lang kami nag kita at di na naulet dahil sa busy daw sya masyado sa trabaho at talagang magkalayo naman kami. Kaya siguro lagi ko syang naiisip dahil hindi ako busy tulad nya.

Keylanz bah tayowz mag a eyeballs again? Ang txt ko sa kanya…

Aym nut shures pa babe eh… still buzy parin mee powz… Ang reply nya

Simula nun, di ko na sya masyadong tinetxt… ganun din naman sya pero kahit ganoon, nagplaplano parin ako ng mga bagay na pwede naming gawin kapag nagkita ulit kami. Gusto ko naman syang dalhin sa mall, manonood kami ng sine at magpapalamig. Hanggang ngayon, patuloy parin ang pag-iipon ko para kung sakaling magsawa na sya sa mall, mag a out of town naman kami. Ngayon ko lang naranasan ang ganito, hindi ako umaasa pero nangangarap ako.

Isang gabi…

Hi Honey. I had fun last night. Hope to see you soon.

Wrong send ka Hanna… at ang galing mo palang mag-english :)

Huh? Ay sorry Lito. Bat ikaw ang ayos narin ng txt mo?

Di nako nag reply… Naguguluhan ako… Ang dami kong naiisip. Pakiramdam ko naloko ako. Ang tanga-tanga ko. Bat ba ako nagagalit, eh niloko ko rin naman sya. Di naman ako baluktot magtxt at nagpanggap akong tambay lang pero may trabaho naman akong marangal. Ano ba tong nangyayari?! Bat ako nasasaktan eh ako naman nagsimula ng lahat ng pagpapanggap. Kunwari pa kong nabasa ko ang number nya sa isang bus na sinasakyan ko pero nanghuhula lang naman talaga ako ng number.

Hoy Pablo… tawag tayo ni Sir. may ipapakilala daw bagong cashier…

Sabing Lito tawag mo sakin eh! Ayoko ng Pablo!!! (Bakit parang kinakabahan ako… pakiramdam ko matatanggal ako sa trabaho…)

Boss: Oh mga gasoline boy… eto si Hanna , bagong cashier natin… Wag nyo na tong popormahan, ikakasal na to sa kumpare ko. Haha

Boss: Oh, Mr. Gazo… tulala ka dyan? Ganda ni Hanna no?!

Lito Pablo Gazo: Ay Sir, di ko sya type… muka syang prostitute na jejemon… oo nga po pala. Magreresign nako.

entry para sa pacontest ni gasul http://www.gasolinedude.com/2011/10/gasoline-dudes-blogversary-writing.html

-Dreams-

By: Phoebe dela Paz

Not easy for me to open my eyes

to examine the things here in paradise

hard turns to soft, fire turns to ice

when I suppose to wake and realize

Realize what’s good and bad

learn to recognize and make a plan

differentiates right from wrong

fix a belief and have to be strong

This calmest place, now I think I’m dead

maybe I’m missing, clothes must inverted

then the heart beats fast, from a Helldevilish power

forget the word calm, thoughts to ponder

pagbabago ay simulan

maraming galit sa ulan. kesyo daw ang messy ng feeling dahil wet ang settings, wala daw silang dalang payong o di kaya ayaw lang ilabas ung payong na alam nilang sira at hindi matibay, traffic madalas kada umuulan at iba pang dahilang hindi kana magtatanong kung bakit ba.

isa rin akong naiinis sa ulan minsan dahil sa traffic nga. pero kalaunan eh tanggap ko na. naiintindihan ko kung bakit traffic. mga atat silang makauwi. mga natetense ang iba sa daan dahil basa ang kalsada at aksidente ang kasunod. ang mga motorista ding nagmamadali, pagewang gewang sa daan, pasingit singit, tuloy naguguluhan lalo ang mga sasakyan at ang mga taong patawid-tawid, palakad-lakad na ang bibilis ngang kumilos nakakatama o nakakasangga naman ng iba. Mapa may dalang payong o wala eh pare-parehong mga natataranta.

mapunta naman tayo sa bagyo. halos ang mga kabataan naman eh tuwang tuwa kapag may bagyo. bakit kamo? eh malamang walang pasok. inis lang ung iba sa bagyo kapag nasa school na sila tapos sabay bumagyo, ung iba kasi walang payong o di kaya bumabaha sa paligid ng school nila. ung iba ayaw ng bagyo kasi kapag walang pasok, walang baon. ung mga studious naman eh ayaw din, mga atat kasing grumaduate. pero ako? ayoko ba ng bagyo?

ayoko. sobrang ayoko. kapag may bagyo, nalalagas mga dahon ng puno namin, syempre kelangang walisan un. nawawalan minsan ng kuryente at bumabagal ang internet namin. hindi ganun ka sarap ang ulam dahil hindi makalabas inakoh para makabili ng iluluto. ung tv kahit naka cable eh medyo gumugulo ang reception. nagsisilabasan pa ang mga cockroach and rats sa mga kanals, pumapasoks sila sa aming house. *ew wee...* sige nga, dapat ba akong matuwa sa bagyo?

seriously, ang pinaka apektado kapag may bagyo ay ang mga magsasaka at mangingisda. hindi ko na dapat pang ipaliwanag. kapag apektado sila, apektado din tayo.

bat ko ba to topic? ala lang. hindi na kasi napapansin ang issue tungkol sa ozone layer na tuluyan na atang nakalimutan. puro ah1n1 na nagagamot naman, buti nalang medyo wala ng nagpapatugtog ng careless whisper. eh pero anu bang dahilan kung bat nasisira ang ozone? anung mangyayari kapag tuluyang numipis ito? tsktsk... kaya itigil na yang mga bisyo. clean living na dapat tayo mga tols. hehe. yeah!

pagbabago ay permanente

masyado akong naging mapanghusga at masyado kong inaangat ang sarili ko eh wala pa naman akong napapatunayan. bakit ko ba to nasabi? di pa naman matagal ang pagmamasid ko at panget na agad ang tingin ko sa iba. bagong kursong gusto, pinili ko. maingay silang lahat. parang wala ng bukas. ang ilan nagfifiling na parang sila ang perpektong ginawa ng dyos. ung iba nag-aaksaya ng laway para sa mga salitang mas magandang di nalang sinabi. ang iba naman na medyo tahimik na hindi pansinin ay parang may planong masama sa mga unang kong nabanggit.

naiintindihan ko kung bakit sila ganun. pero sana wag naman araw araw. nanghihinayang ako sa oras na binigay sa kanila. pakiramdam ko kapag may tinanong na isang bagay na hindi uso at kelangan mong ipaliwanag eh wala silang masasabi. pusta ko tatawanan pa nila ung tanong, na may inaasam na malalim na sagot.

yun ang pagkakaobserba ko sa kanila. pero bilang isang makataong mamamayan, mabuting kaybigan ng kaybigan, napalaking maayos ng magulang, at mabait na anak ng dyos, kelangan kong maintindihan agad kung bakit ganun ang mga bagay bagay. tanggapin at respituhin ang kanya kanyang karakter na wala naman akong dapat gawin lalo nat wala naman akong pagmamahal sa kanila.(care meron). siguro naman hindi sila nag-aaral para manakit ng ibang tao. may kanya kanya lang talaga tayo ng piniling paraan kung papano natin magagawa ang mga pangarap natin.

ibat-iba lang talaga ang uri ng tao...syempre malamang diba iba iba rin nang hilig. iba iba ang galaw sa bawat sitwasyon. iba iba ang rason sa bawat dahilan. at iba iba ang plano sa buhay na wala namang kasiguraduhan.

oo walang kasiguraduhan, lalo na tong sinasabi ko. maaring mali lahat ng sinabi ko... gusto ko lang ilabas ang naiisip at nakikita sa mundong ginagalawan ko. kung sakaling dumating araw na malaman kong mali o tama ako, mababasa ko tong sinulat ko at magiging basehan ng pagbabagong inaasahan ko sa simula palang.

walang kasiguraduhan diba?

hacker

ate, koya... click motongpic kung gusto mong lakihan

tsktsk. dumarami na talaga ang mga  taong walang magawang matino. hindi matino kasi nakaka purwisyo sila. nako naman, nung isang gabi nagulat ako nag bago itsura ng multiply ko, naisip ko may ng-hack kaso malabo, (pero aus na ngayon, nagconvert lang pla ung multiply ko at napag-aralan ko na kung pano gamitin). hehe.

hindi ko mawari kung bakit pa kelangang manira ka ng buhay ng iba, eh alam mo naman na kahit anong mangyari may mga magaganda paring bagay na mangyayari sa kanya. na ung mga magagandang bagay na un eh ang lakas nya para ipagpatuloy ang buhay na akala mong nasisira mo paunti unti. hindi ko alam kung naiisip ba ng mga maninira kung sino man kau na ang "lakas" ay nanggagaling sa sakit at kabiguan. tsktsk... 

nalulungkot ako ngayon. ang dami kong tanong tungkol sa paninira chuva ekers. pero alam ko namang kaya kong sagutin ang mga tanong ko, so bat pa ako malungkot? malungkot ako kasi wala akong kakilalang naninira ng buhay ng iba, gusto kong makakilala tapos babarahin ko sya, aapihin ko. kung may naninira... may nang-aapi. bwahahahaha.

kung wala akong kakilalang naninira ng buhay ng iba...

marami naman akong kilalang naninira ng sariling buhay nila...

naniniwala akong mas eksperto sila sa paninira ng buhay, 

kaya kaung mga naninira ng mga buhay ng iba...

beware sa mga taong sira na ang buhay.

ps. mag ingat kay "bornagainwannabe" hacker daw syang malupet. 

      (wow malupet, talented.)

waste?

im in a closed box full of nothing
it feels wrong but it seems theres something
something i know that is important for me
for me to find and avoid insanities

inquisitively; eager to know
preventing myself stuck in that situation
inseparably; cant divide
blissful nightmares and rotten divine

cant see whats next, even whats before next
its like smilling, while suffering from stress
i really dont know what to do and why is this happening
but i do things that makes me unhappy


wat the... napapatula eh noh. hayz, tagal ko ng di nag blo blog, mag papasukan na. akalain mong 2 buwan akong parang walang nagawa para umunlad utak ko... tsktsk. masama to. masaya ba ko? mukang masaya naman ako eh no. dami ko lang talagang naiisip na kung anu ano. nakakalimutan ko na nga minsan na masaya naman ako eh at bakit ba ako nag hahanap ng problema. siguro sinusulit ko narin kasi, di na pwedeng mag topak kapag may pasok na. di na pwedeng mag-inarte kapag dumating na tatay ko. (june 5 uwi nya). ang dami ng hindi na pwede. kapag pumalpak ako eh masasaktan nanaman ako, pati boyps ko apektado malamang. tsktsk... kelangan kontrolado ko parin ang bawat galaw. at may nakahanda na dapat na sulusyon sa bawat sitwasyon.

mahirap ng magkamali, lalo nat wala naman dapat maging dahilan para magkamali ako. unang una hindi ko problema ang pera (pero wala akong pera), pangalawa may natitirhan akong maayos na wala akong iniisip na babayarang kuryente at tubig, pangatlo may nagluluto ng pagkain para makakain ako at nasa tamang oras pa, pang-apat may pamilya, boyps at gelps akong laging nasa likod ko kahit anong mangyari at panglima... andyan si bigboss. nakakahiyang magkamali kapag ganun diba. ayoko din kasing masaktan sila. ayokong maging pabigat.

hayz... ganun talaga. kelangan ng matinding mind set at magagandang plano sa buhay. kaya ko to... kakayanin ko. para sakin, at para sa mga mahal ko.

-- bottomless --

"hinanap ko naman eh... kung san san na nga ako nakarating. kung sino-sino na ang pinag tanungan ko, di ko na talaga alam ang gagawin ko at kung ikaw man ang nakapulot, wag mo ng isoli sakin. Mas masaya nako ngayon."

Ako nga pala si Kino. Burara at makakalimutin. Isang di normal na binata na nagpupumilit maging ordinaryo, kinailangan kong makisama sa iba para makaranas daw ng sinasabi nilang saya. Pero hanggang ngayon, hindi ko parin alam kung ano bang ikinalungkot ng isang taong hilig mag-isa, na hindi naman tinatanong ng isang ordinaryong tao. Sa katunayan, masaya nga naman maging normal, wala masyadong problema at iniisip, pero di kaya nahahawa lang ako sa kanila at pinili ko nalang na maging ganun ang resulta?

Ulila nako. Yun ang sabi sakin ni boss na nag silbing tatay ko. Marami din akong kapatid na ulila kagaya ko kaya dapat daw masaya kaming lahat dahil malaki ang pamilya namin. Sabay sabay kaming kumakain, tatlong beses sa isang araw at maswerte pa kung minsan makainom kami ng vitamin C, iwas sa ubo at sipon. Sagana kami sa vitamin D, may batas kasi pinatupad si Boss (tatay) na kailangan gising na kami kapag alas singko ng umaga. Sisimulan na naming dumihan ang aming sarili at magmukhang di pa kumakain ng isang linggo at magmukha namang ginahasa ang mga kapatid kong babae. Hindi mahirap ang batas na iyon. Gugulong lang kami sa mga makikitid na eskinitang ginagawang cr ng mga lasing at libreng motel ng mga bading. Solb! mukha basura, amoy malansa.

Araw araw, na di man lang binago ng dyos. Lagi akong uuwing puro biscuit, tinapay at mineral water ang dala ko. Masyado atang kapani paniwala ang pagpapanggap kong isang linggong hindi pa kumakain. Kaya ayun, puro kutos ang natatanggap ko ke boss. Pero isang araw, sinipag ata ang maykapal na baguhin ang kapalaran ko, may isang kolehiyalang nakahulog ng panyo sa tapat ko. Kinuha ko, hinabol ko sya.

"ate..."

"panyo.."

"mo..."

Kinuha nya... ngumiti sya sakin. Bumuka ang kanyang mga labing may sinasabi na hindi ko marinig. Tumalikod sya at nag lakad papalayo sakin. Pero nangangausap ang kanyang buhok na humahampas hampas sa hangin. Sabay lingon sa akin na may mas matinding ngiti.

Talagang binago ng Dyos ang araw na iyon. Bukod sa walang nagbibigay sakin ng mga biscuit ay ibang ngiti ang makikita nyo sa aking mga labi.
Nung gabing iyon, di ko mahanap ang tulog, mukhang nakitulog sa kama katabi ng isang kolehiyala. Wala akong ibang iniisip kundi ang makita syang nakahiga sa kama este ang makita lang sya. Yun lang.

Kinabukasan. Umaasa akong makikita ko sya ulet. Hindi ko na masyadong ginulo ang itsura ko para baka sakaling kapag kinausap ko sya eh kakausapin din nya ako. Aba'y ang pag uumasang iyon ay nag katotoo. Nakita ko sya. Nakita nya ko. Walang ibang reaksyon. Sa pagkakataong ito hindi sya ngumiti sakin. Dahil ba sa walang panyong nahulog na pupulutin at ibibigay sa kanya? Yun ba? Nakilala ba nya ako? May mata sya para makita ako pero hindi sapat na dahilan yun para makasiguradong naaalala nya ako. Parang gusto ko syang sigawan ng "woi miss, kahapon lang yun!"

Wala. Parang dapat ko na syang kalimutan. Kaya ko naman syang deadmahin eh. Di lang kayo ang kayang mambaliwala kapag humihingi ako ng limos. Sino kaba ate, maganda lang yang ngipin mo, maputi ka lang pero alam kong hindi ikaw ang tutulong sakin sa kahirapan at lalong hindi ikaw ang babaeng mag papasaya sakin.

Nakalipas ang isang linggo... di ko inaasahang hahabol ako sa isang snatcher na nanghablot ng isang bag. Na napag kaalaman kong si kuya Estong pala na anak din ni boss. Buti nalang at hindi ko sya naabutan at mapag kamalan pang mag ka kuntyaba pa kami. Binalikan ko ang babaeng nahablutan ng bag, aba'y mantakin mong si ate pala yun. Si miss panyo na suplada kuno. Di ko alam kung namumukhaan na nya ako pero di ko na pinatagal pa ang sitwasyon dahil bitter ako sa kanya.

"ay miss, ingat ka lagi... maraming ganun dito"

"huhu. yung wallet ko, pamana pa sakin un ng lola ko... huhu"

"nako miss, malamang makikita mo nalang yun sa basurahan."

"talaga?"

"ay di ako sigurado, pero sige kapag nakakita ako ng mga wallet ipapakita ko agad sayo baka sakaling yun yung wallet mo, gusto mong tubig? malinis to..."

"salamat... *hikbi*"


di ko na dapat pang ikwento ang mga sumunod pang nangyari. Ang mga nangyari lang naman eh nag pakilala ako, ako si Kino, sya si Pilar, mabango si Pilar, mabaho si Kino, maganda si Pilar, panget si Kino, nag-aaral si Pilar, si Kino hindi pero mahal ni Kino si Pilar, at mahal ni Pilar si Kino.

Mabilis ang mga pangyayari. Sinama nya ako sa kanila. Pinaliguan nya ako at binihisan. Pinautang pa nya ako ng pera para hindi ako makutusan pag uwi ko. Naikwento ko kasi sa kanya ang buhay ko. Naiintindihan naman nya at sa katunayan matutulungan nya akong makahanap ng trabaho para may pang bisyo na daw ako at maipag patuloy ang pagiging adik. Biro nyang may katotohanan.

Pag-uwi ko sa amin. Good mood si itay. Mukhang wala sa mood nya ang mangutos at manermon. Mukhang ang dami din naming pag kain. Tiba tiba ata ang nalimos ng mga utol ko.

"mga anak, wag nyo ng tanungin kung san galing ang mga pag kaing yan. Basta hablot yan mula sa langit"

Wala na ngang nagtanong samin baka mabato pa kami ng bote ng beer. Ayaw kasi ni itay sa mga bobo kaya kaming mag kakapatid ay madalas nagugulpi.

Bago kami matulog sabay sabay eh syempre di ko nanaman makalimutan si Pilar. Biglang may binato sakin si itay. Isang wallet. Walang laman. Luma na ang itsura pero ayus pa naman. Sabi nya akin nalang daw iyon dahil mukha din daw akong luma. Di ko alam kung matutuwa ako sa sinabi nya pero natuwa ako kasi may wallet ako. Sweet pala si itay. Bago ako matulog eh tinago ko sya sa loob ng nag-iisa kong unan.

Kinabukasan, nag kita nanaman kami ni Pilar. Nilibre nya ako ng miryenda at hinatid ko sya sa kanila pagkatapos. Ang ganda nanaman ng ngiti ko pag-uwi sa amin kahit alam kong makukutusan ako dahil wala man lang akong dala kahit na ano. Buti nalang at wala si itay, asa beerhouse daw kasi nanalo sa sugal ang balita sakin ni bunso. Natulog nako agad ng lahat sila ay tulog na. Pagyakap ko sa unan, parang ang tigas. Naalala kong may tinago ako sa loob. Hinugot ko ang wallet at binuksan.

"wat the f..."

binilang ko lahat.... may sampung libo. Tig iisang libong sampu. San to galing? Anu gagawin ko dito? Bibigay ko ba ke itay? Di ko alam ang gagawin. Ang daming tanong sa isip ko. Naisip ko ang future ko kasama si Pilar. Pakakasalan naba nya ako sa halagang 10 libo? Kulang ata to. Siguro e ba bangko ko muna to habang wala pa akong maisip na gagawin. Kung gagastusin ko to maraming tanong sakin si itay panigurado kung san ako nakakuha ng pera. Basta bukas ilalagay ko to sa bangko.

Oo. Nilagay ko sa bangko. Pinapasok naman ako sa bangko kasi naligo ako sa Bambini Cologne, at nag suot ako ng puting damit na hiram ko ke Manong Ernest na isang security guard sa isang club. Nanghiram din ako ng isang pares ng tsinelas ke kuya para talagang papasukin ako. Medyo nahirapan ako sa pagsulat ng pangalan ko, magulo ang sulat at ang bagal pa.

Wala akong pinag sabihin ng ginawa ko. Kahit kay Pilar ay hindi ko sinabi. Masaya ako sa naging disisyon ko at umuwi nako agad sa amin para magplano ng kung anong susunod kong gagawin. Humiga muna ako at niyakap ang unan. POtah...

"matigas ka nanaman?"

Nagtawanan ang mga bata bata kong kapatid na akala nila ang tinutukoy ko ang aking ari. Nangiti nalang ako sa kanila at sinabing doon muna sila sa labas at may gagawin ang kuya nila. Natawa pa sila lalo.

Binilang ko. Libo libo... bente mil. Ano ito? Nadoble ang pera. Anong klaseng wallet to? May sa demonyo ba to? Kanino kaya ito? bat nya hinayaang mawala lang sa kanya ng basta basta to. Pero bakit sakin? bakit sakin ka napadpad? Eto nanaman ang mga tanong ko... kelangan ko na talagang mag plano.

makalipas ang 3 buwan...

Masaya na kami ni Pilar. Nakatira kami sa isang paupahang bahay. Nag-aaral parin sya at ako naman ay nag-aasikaso ng isang bakery shop at lotohan. Lahat ng mga kapatid ko ay napag-aaral ko. Dinahilan ko nalang kay itay na nanalo ako sa loto kaya ako nagkapera, at ngayon, si itay ay binigyan ko ng puhunan para sa pagpapatayo nya ng isang beerhouse.

Isang umaga. Saba'y kaming nagising ni Pilar at saba'y na nagdasal. Nagulat nalang ako sa dasal nyang parang may patama sakin...

"hinanap ko naman eh... kung san san na nga ako nakarating. kung sino-sino na ang pinag tanungan ko. Nagulat lang talaga ako noon, di ko na talaga alam ang gagawin ko at kung ikaw man ang nakapulot, wag mo ng isoli sakin. Mas masaya nako ngayon." amen.

talent mo ano?

Kalokohan para sa iba ang mangarap sa wala,
pero may magagawa kaba,
kung ang mangarap lang ang paraan para sumaya sila?
Ang managinip habang tulog na inayawang gumising?
at ang managinip ng gising na inayawan ng matulog?

isang araw, nagsawa na sa kaka pangarap
pinilit tumakas sa sakit at hirap
pinilit mapalitan ng sarap at ginhawa
napatunayang, and dyo's talaga'y may awa...

Napapatula nako ah. Haha!
Ow well... Ano lang kasi, alam mo yun, nakakabilib ang mga taong marunong tumanggap ng katotohanan eh. Katotohanang sobrang sakit at hindi katanggap tanggap, pero sila, ang may mga malalakas na damdamin para maintindihan ang nangyari. Lufet eh.

Para sakin talent ang pang-uuto. Sa kapwa at lalo na sa sarili. Ang pang uuto, hindi naman yan panloloko eh (medyo lang). Puro negative kasi ang panloloko at ang pang-uuto eh kalahating panloloko lang. Pero kasi, may magandang patutunguhan kasi ang pang-uuto at isa na riyan ang pagbibigay saya, sayang panandalian. May problema ba dun? May problema ba sa pagkakaraon ng panandaliang saya? Di ka kuntento? Gusto mo pang matagalan? Di kita masisisi, kahit naman sino gusto ng pangmatagalan at matibay pa, kaso may kaso eh... hindi maaring maging ganun. Oo posible pero malabo.

Bakit posible? eh life is a constant change eh. Magbabago ang mga bagay sa ayaw't sa gusto mo at minsan hindi mo pa mapapansing nag bago na pala, pwera nalang kung hindi mo talaga pinansin. Pero syempre papasok nanaman ang salitang uniquness ng bawat isa at hindi ko dapat ipilit ang mga paniniwala kong para sa iba'y baluktot. Sa totoo lang eh kaya at pwede kong ipilit, hindi lang talaga dapat.

Hindi dapat kasi hindi sa lahat ng oras ako o tayo o ikaw ang mag bibigay ng sulusyon. Makakagising sa taong namuhay sa panaginip. Makakabago ng nakasanayang luma. at makakapagpaliwanag kung ano ang realidad. Hayaan mong iyong sarili ang makatuklas ng kung sino ka, hindi ung ibang tao ang makapal na nanghuhusga.

Aaminin ko, makapal ako minsan...
eh sa enjoy ang manghusga paminsan minsan eh. hehe.