-=Remember me... chuvanes...=-

kapag nalulungkot, andyan ang alak at yosi para samahan ka.. kaso... magastos pero kung may tindahan naman kayo na minsan ikaw pa ang bantay, walang problema... ay meron pala, malulugi lang naman tindahan nyo.
kapag nalulungkot, andyan ang telebisyon para aliwin ka ng mga gag shows, teleseryeng walang sawa sa pagsasabi ng kani-kanilang pangalan, mga commercials na inggitin ka ng mga machong lalakeng nag iindorse ng energy drink, mga long hair na babae na panay ang hawi ng buhok, mga pagkain na gugutumin ka kahit kakakain mo lang, mga bagong gadgets na sobrang mahal na after 5 months ka pa bago magkaron tapos after 1 week may bagong new arrival ulet, mga protection chuvaness na parang hindi dapat iniindorse kasi may mga nanonood din na mga bata na hindi pa alam mag ispel ng dog at cat (pero dapat din naman kasi iwas sakit) at ang uso ngayon, ang pamumulitika na may mga kasama pang artista at kakaibang background music. (PITCHAY, itanim sa senado) nyahahaha.
kapag nalulungkot, may computer games, cellphones, telebabad at chatrooms na anytime anywhere eh makikita mo kung saan saan. Hindi ko alam kung nauuso parin ang Eyeballs este Eyebol, Eyeball, ay-bol? ah... EB nalang. Hindi na kasi ako chatter at wala narin akong balak pang mag chat kung kani kanino na hindi ko naman kilala saka pag nag cha-chat ako hindi ko nacocontrol baka magka problema nanaman, mawalan pa ako ulet ng computer.
(hindi ko alam kung masaya ba ang magiging entry ko o malungkot) wah!!!
sabi sabi... ang gusto ng Dyos ay ang maging masaya tayo at mahalin sya at ang ating kapwa. Walang masama diba. Ala lang, gusto ko lang sabihin pero sabi sabi din na kelangan din nating mahalin ang ating sarili bago ang iba. Sabi sabi ulet na dapat mauna muna ang sarili bago ang iba dahil dapat masaya tayong nilikha ng Dyos at alagaan ang nilikha nya. At sabi sabi din na wag maniniwala sa sabi-sabi. hehe... joke lang.
Si Phoebe ay nagiging korny na... tumatanda na kasi kahit hindi naman kalbo. Manipis ang buhok ko at mukha pang dry dahil sa natural brown na kulay nito. hehe. (nagyabang pa). Yun nga lang pasmado at pawisin ang kamay at paa. (yuck!) astig nga eh kasi unique. (kasuluyan akong kumakain ng creamO at parang lasang alak at panulak ang Yakult.) sarap! Ang tagal ko na palang hindi nakakakain ng Chips Ahoy at Pringles… nakakamiss. Parang mga schoolmates mo na halos 2 taon kong nakasama. Ang saya saya, mamimiss ko talaga sila at ang mga trip namin. Ang mga sabay sabay na kantahan sa classroom kahit may titser. Ang mga may lakas ng loob na matulog kahit nag lelesson. (Di ako kasali dun ah). Ang mga kopya moments namin kasi walang nakapag review. Basta ang dami. Mapalungkot at mapasaya masaya parin kahit malungkot. Haha!

ang 4 Hyacinth. Hindi kami kumpleto dito eh.

me, kenet, karen, she and elena

ang F-Pals.. hindi rin kumpleto.

Vincent, mikel and me...

Kapag gusto kong uminom, nagpapasalamat ako at hindi nya ako iniiwan.

-=MASAMA KA KASI=-

HINDI MASAYA PERO KAILANGANG MAKUNTENTO.
ANG MGA PANGET NA NANGYAYARI ARAW ARAW SA BUHAY KO DAHIL PARA SAKIN TALAGA YUN. GANUN TALAGA ANG BUHAY... SWERTEHAN LANG.

-=GRABEH!!!=-

grabeng paglalakad sa daan nang buhay ang nangyari sakin. Di ko akalaing mya mga bagay akong nagagawa na hindi angkop sa mga sinasabi ko. Puro pala ako salita. Puro ako pag-papaasa. So beware kayo sakin. hehe. Sa totoo lang eh walang nakakatuwa at nakakatawa sa sinabi ko. Sinisira ko sarili ko eh o matagal na talagang sira? Ayokong magpost ng hindi maganda at ayoko na talagang magkwento ng hindi maganda sa buhay ko. Ano magiging resulta nun? Matutulungan ba ako ng iba eh kung minsan ako pa ang ayaw tumulong sa sarili ko? o diba... magsasayang lang sila ng panahon sa pakikinig ng mga storyang wala namang kwenta at maidudulot na maganda. Nakakalungkot lang talaga ang mga nangyari. Kung may magpupumilit na magsasabing ginawa ko nga ang mga yun tapos hindi ako masaya, oo.. hindi ako masaya o hindi ko lang siguro alam kung ano ba talaga ang saya o ang magpapasaya sakin. Marami akong katanungan parang ayoko ng malaman ang sagot. haha! Seryoso, nawawalan na ko ng paki sa mga bagay na para naman sa ikabubuti ko. Labo... nakakalungkot na parang lumalabas na hindi ko na minamahal sarili ko. what the... naiiyak ako sa mga sinasabi ko. Haha... (sige, mag panggap ka nanaman). hahahahahaha.... Ayus nga eh... saya saya.
Sa katangahan ko sa buhay... nakakahiya ng bumalik sa mga taong dating laging nasa tabi mo. Tipong hindi kana dapat patawari kahit sinasabi ng ilan na si "God nga nagpapatawad eh". Parang dapat hindi na ako patawarin. Haha... Ang saya ko pa noh kahit nawalan ako ng mga mahal sa buhay na iniisip nila na hindi ko daw talaga sila mahal. Sino ba ang makakapag patunay nun? ako ba? Eh papano kung hindi ko kaya, o hindi ko magawa, o hindi sapat? ibig sabihin ba nun eh hindi ko talaga sila mahal? haha... kung may sasagot ng mga tanong na toh, gudluck nalang kasi kahit hindi nyo sagutin o sagutin nyo man, hindi ko alam ang e-rereaksyon ko. Haha... siguro tawa. Oo nga noh.. tama... ah ewan!
Grabe.. sobrang hiyang hiya nako.. hindi ko alam kung san ako lulugar. Di ko alam kung ipagpapatuloy ko pa ba mga plano at mga pangarap kong mahirap abutin. Sa ngayon.. nagpapaka normal akong nilalang. Go with the flow, aral, bahay, kain, tulog pero normal din ba ang malungkot araw-araw?