-=LOVE HURTS, BUT SOMETIMES ITS A GOOD HURT=-

ang daming nangyari. Nakakalungkot. Nakakapagod. Nakakabaliw. Nakakasawa.

Nakakalungkot. Nakakita ako ng pussy na nagwawala. Akala nung kasama ko me kinakain lang na daga pero sabi ko nasagasaan yan. As in kitang kita namin na nagwawala talaga sya. Talon ng talon tapos maya maya may tumatalsik talsik na na dugo. Astig pero

nakakalungkot pero masaya kasi malamang sa heaven sya mapupunta. Sa heaven ba napupunta ang mga

animals na namamatay?
Pinicturan ko para memories saka hindi naman siguro magagalit sakin ang mga kamag-anak nya dahil pinicturan ko sya. Kung ako naman mamamatay eh ok lang sakin gawin lahat ng gusto ng mga mahal ko basta ba masiyahan sila diba. Patay narin naman na ako nun, hindi nako magagalit saka bibisitahin ko pa sila kapag nawala ako. Diba ang sweet.

<-- ramdam ko ang kalungkutan ng dilaw na pussy... hayz...















Nakakapagod. Sinali akong cheering competiton sa skul namin, wala akong choice kasi onti lang talaga studyante ng medtech. Alam kong me maitutulong ako pag sumali ako kaya yun. Medyo me onting gastos para sa damit at shoes. Nakakalungkot lang, wala kaming place. Hindi namin alam kung san kami nagkamali. Maayos ang performance namin ganda pa ng costume. Problema talaga ang mga judge ngayon, kung hindi parang bulag, magaling magluto. Ewan ko ba. Pero ayos lang, masaya naman at medyo gumanda pa lalo ang macho kong katawan. Hehe.

Nakakabaliw. Yung tipong ang dami dami mong iniisip, ang daming plano pero parang wala kang lakas para gawin yung mga yun. Naiipon lang sya sa utak at damdamin mo. Nakakasama ng loob kasi parang pakiramdam ko wala akong kwentang tao. Parang anong halaga pa kung sasabihin ko lahat ng gusto ko kung hindi naman maiintindihan ng mga taong nasa paligid ko lalo na yung mga taong mahal ko. Anung magagawa ko? Maghihintay ulet? Iintindihin ko parin sila? Ano?

gusto kong maramdaman ng lahat ang tunay na pag-ibig. masarap kasi talagang magmahal. masaya ang nagmamahal. hindi lahat ng tao naramdaman na yun.. gusto kong maramdaman nila.

Nakakasawa na talagang masaktan minsan. Gusto ko ng sumuko. Kelan ba ko pwedeng sumuko? Mas ok na yung isang biglaang sakit kesa sa paulet ulet na sakit pa. wala nakong tiwala sa sarili ko… parang gusto ko ng kalimutan mga pangarap ko. Pero tang na talaga… hindi pwede eh… mahina ako pag sumuko na ako agad… hindi pa ngayon eh. Pero.. masakit ang makasakit… ;’(

-=TALAMBUHAY NI ABNOY TOPAK=-

Mabuhay! Ako po si Phoebe Grace D. dela Paz. Nakatira sa bahay na mukhang Manila Zoo sa dami ng hayop dahil me higit sampu kaming aso at di mabilang na ibon sa Pasig City kasama ang aking magulang. Hindi po kami mayaman, kasi kung mayaman kami, dapat marami akong pera. Mukha lang kaming mayaman dahil me lahi kami ng kagwapuhan at kagandahan pero me kasamang kayabangan. Hindi lang kami gwapo at maganda, matalino din ang aming lahi. Nagkataon lang na tamad kaming mag-aral kaya wala pa ni isa sa amin ang nakatanggap ng diploma sa kolehiyo. Pero kahit na, san kapa? Ang aking ama eh may magandang trabaho at ang aking ina eh masarap magluto, hehe. Magaganda din ang trabaho ng aking 2 kapatid na babae. Lahat sila me pera, pero ako wala. Pero ok lang.. gwapo naman.. machopa. hehe

Kanina ko pa binabanggit yang pera na yan? Gano ba kahalaga to sakin? Satin? Bat ko paba tinatanong eh alam naman natin ang sagot pero wala akong sinasabing eto ang pinaka mahalaga. Pinaintindi lang kasi sakin ng ama ko na sa mga taong walang utak eh kelangan kahit pera eh meron ka. Sa sinabi nyang yon, parang naisip ko na madali lang bilhin ang lahat.. lahat… pagkain, tirahan, damit, luho, kaybigan at pag-ibig. Masakit man tanggapin pero yun ang totoo. Dumadami na ang masasama sa mundo. Dumadami na ang nakukuntento sa bagay na kung anong meron sila na hindi naman dapat kung marami ka pang pwedeng gawin at itulong. Kumbaga.. nakukuntento sa pwede na kahit me pwede namang maging kamangha-mangha.

Pera? Ako kelangan na kelangan ko yun. Gusto kong napapasaya ang mga mahal ko, isang paraan ko ang bilhan sila ng gamit, mahal man o mura. Pero ang pinaka gusto kong paraan eh yung pagtulong sa kanila. Kahit wala naman silang problema, andito ako para tumulong. Pero kelangan ko talaga ng pera eh.. bakit? PANGARAP ko ang maging isang PHILOSOPHER, me problema lang… ayaw pa ng panahon. Pero kung di talaga mangyayari yun eh kahit WRITER na matino eh ayos na ayos na sakin. Hindi lahat ng sinusulat ko matino, importante sating lahat ang saya kaya kelangan me saya din sa sinusulat ko. Alam naman nating lahat epekto ng saya sa buhay natin eh. Pero dahil nga sa letcheng pera na yan… kelangan ko sya. Kung wala publisher na makita na gagastos para sakin eh kelangan ko talaga ng pera. Do u get what I mean? Hindi ako mukhang pera pero reality check lang.. we all need money.

Ang pangarap kong yun.. di ko alam. Nung elem naisip ko yun pero dahil sa mga taong nakapaligid sakin na bi-ne-brainwash ako na walang pera sa pag-susulat eh wala parin akong pake. Sabi ko “hindi ako nabuhay para kumita at magtrabaho, nabuhay ako para tumulong sa paraang alam at kaya ko.”

Bata palang ako (pero bata pa talaga ako) mahilig akong maglaro. Palabas labas ako ng bahay. Kung san san napupunta na madalas eh wala pang paalam sa magulang ko kaya ayun, nagugulpi ako. kinakadena ako at hindi pinapakain. (biro lang) Pero dahil mas matigas ang busog na tyan sa ulo ko eh nahiya na akong lumabas ng walang paalam. Nagpapaalam na ko bago lumabas, kahit hindi nila ako pinayagan eh lumalabas parin ako, atleast nagpaalam. Tapos nun eh hindi parin nabago ang resulta, ginugulpi parin ako. Nakaisip ako ng bobong paraan para makaalis ng bahay. Bihis na akong aalis para wala ng atras pero dahil buo ang loob ng magulang ko sa pag didisisyon sa buhay eh wala silang pake kahit gano pa kaimportante ng lakad ko at kung gano pa ako nagtagal sa banyo dahil naligo ako ng kay lufet, kumbaga pinaghandaan ko talaga.

Nagbabago ang panahon. Umiinit, lumalamig. Dahil sa epekto ng panahon, eh pati ugali ng tao nagbabago rin. Hindi nako palaalis ng bahay. Taong bahay nako. Di lang yun, ako pa ang taga linis at bantay. Bago mag highschool eh madalas na akong iniiwan mag-isa. Mali! Me kasama pala ako.. isang dosenang aso at di mabilang na mga ibon. Enjoy sila kasama. Kapag kasama ko sila, parang ang tali-talino ko. Alam ko na kasi ang mga dapat gawin para matulungan sila. Kung puro hayop siguro ang kasama ko, baka kunin na agad ako ni Lord sa katalinuhan, kasipagan at kabutihan ko. Pero hindi eh.. mas marami ang nakakasalamuha kong tao na dapat bigyan ko ng pansin. Tulungan. Pasiyahin. At syempre mahalin. i love you.. yeah!

Di ko alam kung bakit parang ang seryoso ko ata. Nagseseryoso lang naman ako kapag me problema akong ke lufet talaga. Pati syempre kapag damdamin ko na yung nasasaktan. Kung mapapansin nyo, pero wag nalang.. masiyahin akong tao. Maraming nagugulat kapag nakikita nila akong tahimik o malungkot. Natatawa sila, tinutukso ako. Di daw bagay at wag daw akong ganun. Malamang kasi ako lagi ang pinagtritripan kahit san ako magpunta. Sabi sakin ng close frend ko… ako daw yung taong pwedeng pwede mong kausapin ng kahit na ano, pero dahil hindi maiwasan ang mga abusado sa paligid, eh kahit saktan nila ako eh pwede narin. Nung marealize kong aba, oo nga no. hindi ko na alam ang gagawin ko. Sabi ko nga eh baka masaya naman silang ginagawa yun. Kaya ko naman silang intindihin. (Nyemas, makikilala mo nako… baka maging katulad mo rin sila. Sasaktan din ako).

Matapang akong tao. Talaga! Tara suntukan! Pero sabi nila ang tawag daw talaga dun eh kakapalan ng mukha. Siguro nga oo. Marami na kasi akong nasalihan na kung ano-ano pero halos lahat ng yun eh katuwaan lang. Dahil sa madalas nga akong apihin eh sanay na sanay na kong napapahiya kaya kahit minsan, sa mga bagay na hindi ako kapanatag eh sumasabak parin ako. Makapal nga ang mukha. Sa kakapalan ko eh nalaman kong marami akong kayang gawin.. talentado ako. Kaya kong kumanta, sumayaw, maglaro ng mga sports (ng maayos), magpatawa, me itsura (ehem!) at mapagmahal. Pero ang nakakalungkot dun, hindi ko na ma master ang mga yun. Sa dami ng yun eh hindi ko alam ang pipiliin. Madalas maraming kontra sa paligid. Kesyo ganyan, kesyo ganun, dapat ganito, eto sya.. eto yun.. ang dami eh. Daming concern sa galaw ko dahil sa talentado nga ako. Ang totoo nyan, madalas gusto ko ng sumuko. Ang hirap maging perpekto eh. Hehe

Marami-rami na kong naranasan. Mga ka abnormalan sa buhay. Ayoko ng ikwento ng detalyado. Bibigyan ko nalang ng title.
- BUTI NALANG MAY PANTY (nalaglag ang palda pagkababa ng jip)
- MACHO HATE KIKAY STUFS (kumakain ako lotion at powder)
- DO U REMEMBER? (sobrang makakalimutin ako)
- NATURE LOVER (kumakain ako petals at dahon)
- PATAY GUTOM (kumakain ng panis, sayang eh)
- MULTI-TASKING (dami kong kayang gawin ng sabay-sabay)
- I WILL SURVIVE (2 times na dengue,sumusuka nako ng dugo nun)
- RUNNER WEARING SKIRT (Nanghabol ako ng snatcher,kinuha yung bracelet ko, nabawi ko naman)
- SO CLOSE (muntik na kong maholdup, tinitigan ko yung holdaper ng masama)
- EAT ALL I CAN (kinakain ko lahat ng pagkain, as in lahat at kahit hindi pagkain)
- MY CUTEST PET (nag-alaga ako ng ipis for 1 month)

Actually mahaba pa talaga tong mini talambuhay ko pero kelangan mag-isip na ko ng ending para matapos na. ang haba na masyado eh.

Yan nakaisip nako.
Ako po ay masiyahing tao. Labing pitong taong gulang, ako po ay babae (talaga) Masipag po ako pero hindi sa pag-aaral. Me ugali akong I wanna know everything but I have to understand it in a hard way that would make it stay longer in my memory. (makakalimutin nga kasi ako). Gusto ko ang nagmamahal. (ginusto ko narin ata ang nasasaktan, wala pa kasi akong magawa). I love reading, sleeping and eating. But what I really like most? It is… when im talking to my Boss, telling everthing to Him.. yelling at Him what I felt and wanted, but His not answering me.. (hindi pa tapos ah). Ang pinaka gusto ko talaga dun eh… “kahit hindi sya sumasagot at nag rereact sa mga sinasabi ko, alam kong nandyan lang sya lagi sa tabi ko”.
BOW.

-=abnoy pishee=-

Masaya ang mga ibon sa himpapawid. Silay lumilipad. Pagaspas ng mga pakpak. Kumakanta.. la la la. Isang ibon ang parang nawawala sa control.. paikot-ikot syang babagsak sa isang ilog.
“mahuhulog nako twit twit!!! Ayokong dito ako babagsak sa chakang ilog natoh! Ang dumi at ang jantots pa! anung dapat kong gawin?” ang sabi ng ibon sa sarili.
At biglang me sumagip sa kanya.. isang eagle! Pero dahil takot ang ibon na toh sa eagle, eh nagpupumiglas sya at tuluyan paring nahulog sa chakang ilog.

“splash! Shuashhh… chug chug chak chak”.
Nahulog na sya sa ilog. Nagulantang ang mga isdang nag swi-swim-swim sa ilalim. Kinabahan ang mga turtells na nagising sa kanilang pagkatulog.
“Me earthquake!” ang sigaw ng mga undersea creatures.
“pero ano toh? Ibon? Ibon nga ba iyan?” tanong ng starfish sa kapwa kauri.
“me pakpak sya! Malamang ibon yan!” sabi ng seahorse.
“eh anong klaseng ibon? Baka manok!” ang sagot ni dolphin.
“anong baka manok? Meron bang baka na manok?” bulong ni sealion.

“nalulunod ako!!! gulp gulp gulp… di ako makahinga!!!” ang nakakaawang sabi ni ibon.
Pero isang sitwasyon ang nakakagulat!
Ilang beses inulit ni ibon na nalulunod sya.. sinasabi nya lahat ng ito sa lahat ng makita nya. Nakatanga at nakanganga ang mga undersea creatures sa kanya. Gulat na gulat na nakakatagal si ibon sa ilalim ng tubig at nakakalangoy ng maayos. Wat?!


Bale yun na yun. Moral lesson of the story eh hindi ko alam…
kayo alam nyo ba?
the end.

<-- eto kasi eh... si Mcdo kasi eh. MAKE OUT daw oh.. bad. hehe.

bat ganun.. ang taba na ni Ronald Mcdonalds? ang laki pa

ng ulo nya.. me problema ba yun?

-=ADIK AND ABNOY=-

Eto nga pala ang tenga ng adik. 7 ang butas ko lahat sa tenga. Yung 5 eh ako ang

nagbutas nun gamit ang karayum na me tali, pin na parang tamtax at yelo. Matapang ako. Oo… pero siguro masasabi kong matapang talaga ko pag nabutas ko na kilay ko tulad ng ate kong adik din. Kung makikita nyo eh 6 lang ung me hikaw. Di ko na nilagyan ung isa.. kasi magkakatabi yung tatlong yun eh.. hehe.

eto ang left ear ko. parang gago lang diba.-->

eto naman ang sa right. para talagang gago kasi wala kahit isang hikaw ang magkaparehas. hehe. -->

eto kami ng ate ko sa IBM elevator. pauwi na

kami nyan eh. hehe.-->

Nung new year eh masaya naman ako. Nagpunta ako eastwood kasama ate ko para makakita ng malapitang fireworks. Maganda at masaya. Ang kukulet ng mga ka officemates ni ate sa IBM. Sa labas ng IBM kami nanod para medyo onti lang ang tao. Habang vinivideo ko ang fireworks eh yosi ang nasa kabilang kamay ko. Takte… baka buong 2008 eh chain smoker nako. Wag naman sana. Pero dahil me disiplina ako eh… 3 sticks a day lang dapat. Hehe. (asa!) talaga! Kaya ko namang walang yosi eh. Diba? Diba?

eto naman ang redwine na me sprite. hehe. sarap. pulutan eh crispy pata. new yr.-->

-->

Sa tagal mong dumating… di ko namamalayang napapasandal na ko sa ibang tao. Hindi naman siguro nakakahiya pero baka isipin ng sinasandalan ko na type ko sya. Hehe. Si Mcdonalds kasi eh.
Mas mahal ang Mcdo kesa sa Jollibee. Matipid akong tao. Kaya sa Mcdo ako. Haha! Ang totoo eh ang kauna unahan kong napasukang fastfood eh Mcdo kaya ganun nalang ang respeto ko sakanya. Saka dahil bata pa ko nun eh, bago ako pumasok nun sa Mcdo eh hinubad ko raw yung tsinelas ko sa may pinto. Naikwento lang to sakin ng ninang ko. Hehe.

eto ang gusto kong kolektahin na bago. mga jacket. akin tong mga to at me mga kulang pa yan.. hiraman kasi kaming magkakapatid. mga ate ko rin gusto ng jacket. ganto kasi yun, hilig ko jacket dahil lamigin akong tao. mga low blood daw kasi mabilis lamigin. ayun. totoo ba yun?-->

-->
Caps? Nangongolekta din ako caps. Bata palang kasi ako nag ca cap nako. Dahil siguro sa walang anak magulang ko na lalake eh ginagawa nila kaming lalake. Kaya siguro boyish ako at parang lalake. Ok lang. bagay naman sakin eh.. gwapo at macho kasi ako. Nyahahahahaaha.

Di ko lang alam kung me nakaisip na sa inyo kung gusto ko si Jack Skellington. Oo. Gusto ko sya. At kinocollect ko ang mga kakaibang Jack. Halos ng jack kong yang mga yan eh bigay sakin. Kung mapapansin nyo rin eh mahilig din ako sa bear. Yang bear nayan eh nagstart sa mga ate ko. Eh wala na sila sa bahay namin kaya naiwan sakin lahat.. ayun. Dinagdagan ko nalang. Saka yung iba eh bigay din sakin. Swerte ko pala talaga.

hanggang kelan kaya ako magiging swerte?

pero dapat ba akong maniwala sa swerte?

siguro oo. pero ayokong paniwalaan ang

malas. hehe.