-=huh? kape?=-

Bumalik ang dating pakiramdam na hindi ko inaasahan. Ang sayang madalas na nangyayari sakin na hindi ko pinaplano. Binibigay ng Maykapal na inihahandog ng mga totoong taong nagmamahal sakin. Yung iba kasi hindi totoo; mga nagpapanggap na tao, nagmukhang tao pero asal hayop. Tapos mananakit sila, kakagatin ka, di mo naman inaano. Tapos one time, inano ko sila… sabay nagalit. Mga hayop nga naman oh. Mag asta kang tulad nila, magagalit, lalayo, bigla ka nalang iiwan. Hindi man lang nila naisip na naging amo nila ako, pinakain sila, pinaliguan, binihisan, pinag samantalahan este pinahalagahan tapos ganun lang? di nila ko matatanggap na nagbago ako at naging katulad nila? Pero syempre, magbabago ulet ang dating nagbago. Babalik ang dapat na mangyari. Magiging maayos ang lahat. Ganyan ang buhay. sa problema, sulusyon minsan ang isa pang problema pero maisasaayos ang lahat. Hindi lahat ng dapat ay ang tama.

Uulitin ko; Hindi lahat ng dapat ay tama. Dapat “ko” pa bang samahan ang mga taong hindi naman marunong magpahalaga; yung mga taong mukhang tao pero asal hayop, mga nanakit na pag sinaktan mo e galit. Tulad ko nanakit din “ako” at pag nasaktan at nagagalit din. Tulad din “ako” nila, kagaya “ko” rin sila. Impokrito.

Pero kapag mahal mo ang tao. Choice mong di sya tulungan diba pero choice mong mahalin sya. Kapag mahal mo sya, gagawa ka ng paraan para maayos sya. Para maging mabuti syang tao. Ganoon minsan ang paraan mo ng pagpapakita ng pagmamahal sa tao. Ayaw mo syang mahulog sa bangin na puro tinik ng isda. Kaya kelangan mag asta kang katulad nila para marealize nilang ang kupal nila. So… magbabago sila sa paraang pagaastang masama. Kaya nga… nasasaktan din ako, nagagalit. Tulad nila.

Pero bakit pa ako aangal kung “mahal” ko naman sila? Bakit di ko na lang bigyan ng oras at panahon ang mga taong tunay na nagmamahal at nag papahalaga sa akin? Bakit di ko simulan na ayusin ang mga relasyon ko sa kanila bago ang sa iba? Hindi ko alam kung bakit? Siguro di ko lang alam kung ano ang mahalaga sa importante.

Teka? Umaangal ba ako? Sinasabi ko lang naman na kupal sila eh. Na wala silang kwenta. Ikinasasama ng loob ko yun pero hindi ko ipapakitang ganun. Pag nagpakita ako ng kahinaan eh iisipin nilang talo ako. Na hindi ko kayang maayos ang lahat at ipagpapatuloy nila ang mga kalokohan at kakupalan na ginagawa nila sa buhay. Hindi ko nga siguro alam ang mahalaga sa importante pero ang gusto ko, maayos ang mga problemang alam kong maayos ko din kahit hindi agad-agad.

Kung di ako umaangal, bakit ako apektado? Kung tunay na mahal ko sila, kahit anong gawin pa nila sa akin e kakayanin ko. Sa punto pa lang na magpapakita ako ng kahinaan ay di nila matanggap, e hindi nila ako pinahahalagahan bilang tao; taong nag kakamali, nasasaktan, nanghihinayang. Di ko alam kung bakit pa ba ako nagsasayang ng oras? Samantalang ang daming tao na nagmamahal sa akin. Bakit din a lang ako gumugol ng oras para sila na lang ang pasayahin ko? Maikli lang ang buhay para sa gumugol pa ng oras sa mga taong “mahal” ko.

Pwede ka namang maging apektado sa positive way ah. Example, may isang isang pulibe na nagugutom, at naawa ka… at kasunod nun, tutulungan ko sya. Naging apektado ako sa nakita ko at positibo ito dahil pinili kong tulungan sya. Alam mo yun? Apektado ka sa mga bagay nay un naman talaga dapat ang maramdaman mo. Di mo masasabing mahal mo ang tao kung di ka apektado sa mga kalokohang ginagawa nya. Sa totoo lang eh hindi mo naman na kelangang sabihing apektado ka, gawin mo nalang yung dapat na gawin mo para matulungan mo kahit ayaw pa nya. Atleast nagawa mo yung part mo, part na gusto mo talagang gawin. At nga pala, hindi pag sasayang ng oras ang tawag sa effort na binibigay mo sa taong mahal mo kahit wala pa syang kwenta. Pero teka mali… sige… nagsasayang ka ng oras, pero ayos lang, ok lang, mahal ko sya eh.

Ang hirap kasi sayo, basa ang kilikili mo. Kaya lang kung minsan, mahihirapan kang magtimpla ng kape nyan, kasi din a maglalasang kape yung kape mo lalo na pag tumulo yang armpit juices mo patungo sa kutsaritang naka gilid sa tasa. Diba?

Ngunit, ang kape masarap kung iba iba ang lasa. Kung nuon ang kape ay dapat mainit lang, ngayon may kapeng malamig na, may frozen pa. Kung dati ang kape ay galling lamang sa coffee beans, ngayon may kape na galing sa tae ng isang daga(civet coffee). Hindi malayong magkaroon na rin ng kape na maalat.

ok. kape na ito... eto yosi pa.

-=LIKAS na KASAMAAN=-

mag kwe-kwento ba ako ng malungkot? Wag na no? malungkot na kasi ako sobra. As in.. alam mo yun? Diba alam mo… lungkot ko no? lulungkot karin ba? Wag! Ako lang dapat. Saya sayang mabuhay eh tapos mahahawa ka lang sa kalungkutan kong walang kwenta? Wag ganun.

Kwekwento nalang ako tungkol sa isang babae na ubod ng tanga. Na nag-mahal na isang taong umpisa palang eh hindi naman nya talaga gusto. Papano nangyari yun na minahal nya yun? Aba ewan ko dun sa babaeng tanga na yun. Nag-mahal ng hindi nya gusto? Pwede pala yun no… stig!

Ayun. Tanga sya. Niloloko na nga sya nung lalake, mahal parin nya. Hanggang ngayon mahal na mahal parin nya. Pero sabi nya pagod na sya. Di nya daw alam ang gagawin. Para na nga syang baliw eh. Laging tulala, ngumingiti mag-isa, di kumakain, kung kakain sya, hindi naman pagkain, nagpapanggap na masaya at nagpapanggap na ok lang ang lahat. Maraming taong handang tumulong sa kanya, sa babaeng tanga. Pinapasaya sya. Pinapangiti. Maraming nag jo joke kahit korny. Madami silang kwento na ang ilan ay imbento. Di naman sila nabibigo sa balak nilang mapasaya tong tanga na to, pero sa oras na kelangan ng umalis ng mga super hero, totopakin nanaman ang tanga at gagawin ang ritwal ng mga emo.

Nakakaawa na tong si Tanga. Dating taong mukhang walang problema. Ngayon? Basta… nakakaawa sya. Kung kaya ko lang pumatay ng tao, pinatay ko na sya. Wala akong magawa eh. Pansamantala lang lagi ang ngiting naibibigay ko sa kanya. Natutuwa naman ako minsan at nagpapasalamat syang nandito ako, nandito kami na sa kahit sandali, nakakaramdam sya ng pag-asang magiging maayos ang lahat. Nakakaawa ang tanga, pero nakakabilib din, na sa dami ng lungkot na nararamdaman nya, sa dami ng sakit na tinitiis nya, eh sa bawat tawa at ngiting nakikita ko sa kanya, parang puro pagmamahal lang naman ang tangi nyang hinahangad na ako naman… kayang kayang ibigay sa kanya.

Problema lang… hindi ako yung taong gustong gumawa nun sakanya. Marami naman akong kayang gawin. Alam kong mapapasaya ko sya. Sya lang ang problema eh, matigas talaga ang ulo nya. Pinagpipilitan nya ang bagay na imposible ng mangyari. Gusto nya pahirapan ang mga bagay bagay… sinabi nya yun sakin. Bakit? “kapag pinaghirapan mo ang isang bagay, mas iingatan mo, mas mamahalin mo at dadating sa puntong hindi mo ito kayang mawala”. Sinabi nya yan. Pero tanga sya eh! Puro sya pagbibigay eh. Sa lahat ng naging lalake nya, di man lang naghirap yung mga lalakeng yun sa pag-asam ng OO. Ako na andito na maganda naman ang intensyon sa kanya eh hindi man lang nya mapansin pansin. Anu ba talaga?! Ang ganda mong tanga eh! Sayang ka… sobrang sayang. Nagtitiis ka sa isang sitwasyong pwede mo namang iwan. Iiwan mo para maging masaya ka na talaga. Pero anu nga ba ang nagpapasaya sayo? Abnormal ka eh… malamang iba yung inaasahan kong sagot mo. Sabihin mo nga… ano ba?

Tangang babae – si Jolibee ang nagpapasaya sakin. Si Jolibee lamang…

nagsimula kong ma appreciate ang Jolibee nitong pag college ko. tatawid lang ako sa kabilang side ng skul ko, onting lakad, at jolibee na. May aircon at mababait ang mga crew. may mga gwapo pa nga eh. may onting sablay lang kasi kapag aakyat ka ng hagdan nila eh may kakaibang amoy. di nalang ako nag rereact at natatawa nalang ako sa mga nagrereklamo. hindi naman babango kapag nakisali pa ko sa kanila. mas mabuting tumahimik nalang kapag wala kang magagawa at wag ng makisali kung obvious na obvious naman.

siguro 3rd time ata na nagpunta ko sa Jolibee na yun, kasama ko ang 6 kong classmates. 2 lang kaming babae. nagtatawanan. nagkukulitan kami. ng maisip kong...

pb - stig tong baso ah.. kunin ko kaya..
sila - tadu ka... kaw bahala...
pb - katuwaan lang. wala naman sigurong camera dito diba?
sila - wala pero kapag nahuli ka, di ka namin kilala... hahahahaha!
pb - bahala na. (sabay lagay sa bag)

yung isang classmate ko naman na babae na kasama ko, yun din yung araw na yun. nakakita kasi ako nung no. yung order no. na nahulog sa giled. tinuro ko sa kanya at kinuha din nya sabay lagay sa bag.

yung tray naman... matagal ko na talagang plano. chume-chemps lang ako. ayun.. nung birthday ko.. ka

sama ko ang isa kong classmate na babae...

pb - kunin ko kaya?
sya - kaw...
pb - sige. c cr lang ako...
sya - geh.
pb - pagkuha ko neto alis na tayo agad ah...
sya - geh.
(mabilis na inilagay sa malaking bag ang tray)

pb - tara.
(nagmadaling sumakay ng jeep)

pb - nyahahahahha.. ayus na birthday gift to sa sarili ko ah. haha!

siguro tingin nyo ang sama sama ko at nangunguha ako ng mga gamit sa Jolibee. isipin nyo nalang na binigay sakin yan. nyahahahahahaha.

kapag topak nga naman ang tao... ang daming nagagawang hindi maganda. wag sanang tularan ang mga tulad kong kung anong kalokohan lang ang alam.

<-- kasama din sa mga koleksyon ko. sila ang nagbigay lakas ng loob para gawin ko ang mga kalokohan at katuwaan ko sa Jolibee. Hindi ko kinuha ang mga yan. Bigay sila sakin ng may mga topak din. ano bang nangyayari sakin? kada entry ko, puro masasamang ugali ko nalang ang naisusulat ko. siguro likas na masama talaga ko. nyahahahaha... saya saya. kaya dapat, patayin ang mga nagkakalat na demonyo sa paligid. wag silang hayaang impluwensyahan ang mga batang me potensyal na tutulong sa bayan.

-=ANG 18TH HABURDEY NG SU-WA-IL NA ANAK=-

Nakow! Masaya naman talaga minsan man-trip eh. Bakit ba masyado kayong nagpapaapekto sa mga kalokohan ko? Ang susungit nyo! Maaga kayong mamamatay nyan sige ka… o baka naman kulang ka lang sa romansa ha?! Anu? Sabihin mo lang… paliligayahin kita. Hehe.

Nag-birtday ako. Wala naman talaga akong balak mag celebrate at gusto ko lang talagang tulugan ang March 5 na yan. Minsan naiisip ko kung bat pa ko pinanganak at problema lang naman ang naibibigay ko. Maraming nagsasabing napapasaya ko sila pero sa tuwing nasasaktan ko sila eh parang dapat na kong ihawin ng buhay. Parang wala akong karapatang magkamali. Ano ako? Anghel? Ang masama pa nun eh hindi ko naman talaga intensyong makasakit. Bakit ba may mga taong ang hirap akong patawarin? Huhu… (taena, ayoko umiyak).

Masaya naman ang haburdey ko. Me mangilan-ngilan na nanggulo sa bahay. Pansit, Pancit Malabon, PUTCHINTA (puto na cunchinta), at Vanilla ice cream lang ang handa. Parang miryenda lang pero pang 18th birthday ko. Pero bigatin ang inumin namin…

bale sila yung mga pumunta para manggulo pero kulang pa ng 3 yan. mga classmates ko sila sa TUA na madalas kakulitan ko. hehe.-->

(parang wala ata ako sa pic nato.. kasi ako ata nagshot neto)

eto naman churprise nila... idea ni Nina to. cupcakes na me choco-choko na kunwari ice-sing na may 18 candles.-->

(kaya pala sila biglang nawala, sabi nila me inaantay lang sila sa kanto)

sweet nila noh... hehe. beh!

Ok naman talaga ang lahat. Walang nangyaring gulo pero syempre marami paring mga di inaasahan…

Umaga paggising ko…
Si mama at papa eh nag-aaway kasi me bagay na hindi mahanap. Parang di ata nila alam na haburdey ko pero wala akong pake. Sabi ko nga eh gusto ko ordinaryong araw lang. nagkakasenyasan na kami ng ate ko na “yan nanaman sila” habang nag aalmusal kami ng hotdog at pandesal.
Nagpaalam nako sa inakoh, sabi ko “ma, baon ko?” at binigyan nya ako ng 200 na dapat 180 lang. nagulat ako at napangiti. “wow, pag bday ba lumalaki ang baon?” natawa nalang ang inakoh at narinig pala ng amakoh ang sinabi ko.

PAPA – bday mo pala noh…
PB – oo.
PAPA – hapy birthday… ilan taon kana?
PB – 18
PAPA – sa 19 mo mag-aasawa kana?
PB – haha! Sira ulo!
PAPA – ako sira ulo?
PB – nyahahahaha… alis nako.
PAPA – ingat.

Nagulat ako sa sinabi ko. Nagulat ako nung pagkalabas ko nalang ng bahay. Takte… tatay ko nasabihan ko ng ganun? Pero hindi lang pala yun. Mas grabe yung sa inakoh. Medyo matagal na to nangyari, month of Feb.

Hindi ako pumasok nung araw na yun kasi tinatamad ako at me kelangan akong ipapalit sa Megamol. Bag na binili ng tatay ko para ke Laf-Lap kaso hindi ko trip kaya nagpasama ako sa inakoh para e-pa-change item.
Habang naglalakad kami ng inakoh papuntang sakayan ng FX sa Rosario…
MAMA – bili kaya ako ng crocks na tsinelas…
PB – ikaw… bahala ka…
MAMA – tama! Sarap impambahay nun…
PB – TANG-INANG YAN! PAMBAHAY? CROCKS?!
MAMA – hahahahahaha…
(tumahimik parehas)
MAMA – teka… minura mo ko ah?
PB – eh tang-ina kasi eh… mahal mahal nun tapos pambahay lang?
MAMA – ehdi sige… pang-alis ko nalang…
PB – pang-alis? Pamalengke mo?
MAMA – nyahahahahahahaha… galing mo ah.

Grabe diba… nagulat din ako eh. Nakakagulat din kasi yung sinabi nya. Parang gago lang eh. Pero napaisip ako, sabi ko tang ina eh ina ko sya eh. Pano yun? Haha!

Bale kung tatanungin nyo kung bumili nga sya.. eh hindi natuloy. Kasi yung pinang change item ko para ke Laf-Lap eh Samsonite. Pang laptop talaga. Pang executive ang dating. Ang mahal nya! Mas mahal pa sa letcheng Crocks na yan pero syempre para naman gumaan loob ng inakoh eh sinabi ko nalang na “sige, pa b-day mo na sakin tong bag”. Ayun… napangiti sya at siguro nakalimutan na nya yung mura ko sa kanya. Hehe.

ayus sa inuman diba... BAILEY'S mint chocolate flavor. 2 bote yan eh pero isang bote hindi maubos. tapos hinahaluan namin ng Vanilla Icecream. sarap! Try it! tapos pulutan nyo PUTCHINTA. hehe. -->