-=GOD OF WAR=-

matagal ko ng gusto ang kulay yellow kaya naisipan kong mas magandang ang gusto ko naman ang masusunod kaya naisipan ko ulet na baguhin ang gusto ko para hindi ko masunod ang dati kong gusto. Ngayon, gusto ko na ng white. Ikaw? Gusto mo rin ba ng blue? hehe.

Madalas kaming mag kwentuhan ulet ni Ruthan ngayon. Binabalik ang dating pinagsamahan na medyo nawalan ng kinang. Ako kasi eh, ang gwapo ko masyado kaya naisipan kong manguto nanaman ulet, pero this time bata na talaga ang inuto ko. Ow well...
Natanong sakin ni Ruthan isang araw kung ano bang mga nakakatuwang bagay ang nangyari na sakin. Sabi ko marami. Eh demanding tong si Ruthan, sabi nya yung bago bago daw yung mga hindi ko pa daw na kwekwento so ayun.. sya rin ang nakasagot ng ilang tanong nya.

- ako ay medyo naadik sa pag gawa ng Graham Cake, tapos may secret ingredient pa ko… weee…
- sa umaga kahit hindi pa nag-aalmusal, naghihilamos at nag sisipilyo eh mag ba bike na ko
- naaaliw na ulet sa anime lalo na ang Alice Academy sa channel 2
- madalas ang pagiging topak na parang baliw na, pero di ko na inuuntog ulo ko sa pader. Masakit eh.
- bihira nanaman kung maligo (wala kasing pasok)
- natutuwa na pinapapak ng lamok kahit pwede ko yun ikamatay
- nag away kami tatay ko dahil sa tinidor na akala ko pang desert, pang steak pala
- bihira na kung magdugo ang ilong (once a day nalang)
- madalas mag-init ang ulo pero hindi halata
- sabik sa badminton pero walang pang laro
- gustong mag bakasyon pero hindi binibigay ng pagkakataon
- maraming tanong sa buhay na wala ng pag-asang malaman pa ang sagot
(teka, hindi na ata nakakatuwa tong mga to ah… pero eto pa isa…)
- kapag ako tinopak nakakalimutan ko na ang mga magandang bagay kasi naiisip ko na hindi to para sakin.

Hayz… pero kung bibigyan ako ng pagkakataong mabuhay ulet, wag nalang. Kawawa ang mga taong makakakilala sakin. Baka mahawa pa sila sa ka abnormalan ko. Malakas pa naman ang impluwensya. Hehe. Kaya sa mga taong hindi pa talaga alam ang kanilang tunay, totoo at buong pagkatao, gudluck sa inyo. Sanay makita at malaman nyo yun. Wag masyadong magmadali. Amen…

Wish for today: sana maging matatag pako…

God news...
Natapos ko na God of War II sa PS2 kahapon (April 25, 2007 3:53pm)

Pero patuloy parin ang buhay…

-=ANG KATAPUSANG pwedeng balikan=-

weee... ma mimiss ko talaga to. sila Mikel, Karen, Kenet, Sherilane pati sarili ko mamimiss ko. (asa pic ako eh). hehe. Ang lalakas ng trip namin.. Hilig namin ang mag shoot ng bolang papel sa trashcan pero ako lang yung babaeng hilig talagang ginagawa to kasama ang mga lalake ko, este lalake kong classmates. At mamimiss ko talaga lahat sa Greenville lalo na ang classroom naming may aircon na laging nirereklamo kasi hindi lumalamig.
Titser - ok... get 1 fourth, may quiz tayo...
Karen - ANO?! QUIZ NANAMAN? WALA PA NGA AKONG NATUTUTUNAN EH!
Pb - woi Karen, wag kang ganyan.. (bulong nito habang patagong tumatawa).
nyahahahaha... hinding hindi ko to malilimutan. Tawanan talaga ang buong classroom pag labas ng titser namin. Ayus talaga...



At etoh si Mama na inaway ko pa bago mag graduation. Yung soot kasi nya nung una mukhang pupunta lang ng Mall.
Pb - ma... ano grad. gift mo sakin?
ma - ano ba gusto mo?
Pb - ah eh... wag na. ok lang.
(pero gusto ko new phone ang bulong sa sarili)

Ang graduation day... nakakalungkot kasi wala akong flower na sinasabit o pinipin sa toga. Sabi ng nanay ko wag na daw. hehe. Di ko alam kung tinitipid ako. Kaya ayun, humingi nalang ako ke Mikel nung sinasabit kasi marami sya eh. hehe.
Natatawa sila sakin kasi nakatanggal sapatos ko kapag nakaupo na kami eh hindi kasi sakin at hiniram ko lang sa tita ko. Old school ang style kaya astig. haha!
Natatawa din sila kasi Habang Graduation...
Pb - oi! video ba yan?
Kuya - oo...
Pb - oi oh... bid-yo, bid-yo, bid-yo (habang kaway ng kaway)
Kristel - parang ikaw yung vini-videohan ah...hahahaha!
Pb - haha... your watching Myx, your choice, your Music (hindi pinansin sinabi ni Kristel)
Kuya <--- kuya ni Kristel. haha

Hayz.. ewan ko ba. Nahihiya parin ako sa mga taong hindi naman dapat. Lalo na sa magulang ko, nahihiya akong manghingi ng favor at hiling. Sabagay, binibigay naman nila kahit hindi ko sabihin pero kahit ayaw ko binibigay. Pati tuloy mga plano ko sa buhay sila na gumagawa kasi alam nilang wala akong angal. Masasabi kong masunurin ako pero may mga kalokohan parin ako. Bale yung kabaitan ko burado kapag nakagawa ako ng simpleng kasalanan, sabagay, kahit simple, kasalanan parin. hayz...

-=Remember me... chuvanes...=-

kapag nalulungkot, andyan ang alak at yosi para samahan ka.. kaso... magastos pero kung may tindahan naman kayo na minsan ikaw pa ang bantay, walang problema... ay meron pala, malulugi lang naman tindahan nyo.
kapag nalulungkot, andyan ang telebisyon para aliwin ka ng mga gag shows, teleseryeng walang sawa sa pagsasabi ng kani-kanilang pangalan, mga commercials na inggitin ka ng mga machong lalakeng nag iindorse ng energy drink, mga long hair na babae na panay ang hawi ng buhok, mga pagkain na gugutumin ka kahit kakakain mo lang, mga bagong gadgets na sobrang mahal na after 5 months ka pa bago magkaron tapos after 1 week may bagong new arrival ulet, mga protection chuvaness na parang hindi dapat iniindorse kasi may mga nanonood din na mga bata na hindi pa alam mag ispel ng dog at cat (pero dapat din naman kasi iwas sakit) at ang uso ngayon, ang pamumulitika na may mga kasama pang artista at kakaibang background music. (PITCHAY, itanim sa senado) nyahahaha.
kapag nalulungkot, may computer games, cellphones, telebabad at chatrooms na anytime anywhere eh makikita mo kung saan saan. Hindi ko alam kung nauuso parin ang Eyeballs este Eyebol, Eyeball, ay-bol? ah... EB nalang. Hindi na kasi ako chatter at wala narin akong balak pang mag chat kung kani kanino na hindi ko naman kilala saka pag nag cha-chat ako hindi ko nacocontrol baka magka problema nanaman, mawalan pa ako ulet ng computer.
(hindi ko alam kung masaya ba ang magiging entry ko o malungkot) wah!!!
sabi sabi... ang gusto ng Dyos ay ang maging masaya tayo at mahalin sya at ang ating kapwa. Walang masama diba. Ala lang, gusto ko lang sabihin pero sabi sabi din na kelangan din nating mahalin ang ating sarili bago ang iba. Sabi sabi ulet na dapat mauna muna ang sarili bago ang iba dahil dapat masaya tayong nilikha ng Dyos at alagaan ang nilikha nya. At sabi sabi din na wag maniniwala sa sabi-sabi. hehe... joke lang.
Si Phoebe ay nagiging korny na... tumatanda na kasi kahit hindi naman kalbo. Manipis ang buhok ko at mukha pang dry dahil sa natural brown na kulay nito. hehe. (nagyabang pa). Yun nga lang pasmado at pawisin ang kamay at paa. (yuck!) astig nga eh kasi unique. (kasuluyan akong kumakain ng creamO at parang lasang alak at panulak ang Yakult.) sarap! Ang tagal ko na palang hindi nakakakain ng Chips Ahoy at Pringles… nakakamiss. Parang mga schoolmates mo na halos 2 taon kong nakasama. Ang saya saya, mamimiss ko talaga sila at ang mga trip namin. Ang mga sabay sabay na kantahan sa classroom kahit may titser. Ang mga may lakas ng loob na matulog kahit nag lelesson. (Di ako kasali dun ah). Ang mga kopya moments namin kasi walang nakapag review. Basta ang dami. Mapalungkot at mapasaya masaya parin kahit malungkot. Haha!

ang 4 Hyacinth. Hindi kami kumpleto dito eh.

me, kenet, karen, she and elena

ang F-Pals.. hindi rin kumpleto.

Vincent, mikel and me...

Kapag gusto kong uminom, nagpapasalamat ako at hindi nya ako iniiwan.

-=MASAMA KA KASI=-

HINDI MASAYA PERO KAILANGANG MAKUNTENTO.
ANG MGA PANGET NA NANGYAYARI ARAW ARAW SA BUHAY KO DAHIL PARA SAKIN TALAGA YUN. GANUN TALAGA ANG BUHAY... SWERTEHAN LANG.

-=GRABEH!!!=-

grabeng paglalakad sa daan nang buhay ang nangyari sakin. Di ko akalaing mya mga bagay akong nagagawa na hindi angkop sa mga sinasabi ko. Puro pala ako salita. Puro ako pag-papaasa. So beware kayo sakin. hehe. Sa totoo lang eh walang nakakatuwa at nakakatawa sa sinabi ko. Sinisira ko sarili ko eh o matagal na talagang sira? Ayokong magpost ng hindi maganda at ayoko na talagang magkwento ng hindi maganda sa buhay ko. Ano magiging resulta nun? Matutulungan ba ako ng iba eh kung minsan ako pa ang ayaw tumulong sa sarili ko? o diba... magsasayang lang sila ng panahon sa pakikinig ng mga storyang wala namang kwenta at maidudulot na maganda. Nakakalungkot lang talaga ang mga nangyari. Kung may magpupumilit na magsasabing ginawa ko nga ang mga yun tapos hindi ako masaya, oo.. hindi ako masaya o hindi ko lang siguro alam kung ano ba talaga ang saya o ang magpapasaya sakin. Marami akong katanungan parang ayoko ng malaman ang sagot. haha! Seryoso, nawawalan na ko ng paki sa mga bagay na para naman sa ikabubuti ko. Labo... nakakalungkot na parang lumalabas na hindi ko na minamahal sarili ko. what the... naiiyak ako sa mga sinasabi ko. Haha... (sige, mag panggap ka nanaman). hahahahahaha.... Ayus nga eh... saya saya.
Sa katangahan ko sa buhay... nakakahiya ng bumalik sa mga taong dating laging nasa tabi mo. Tipong hindi kana dapat patawari kahit sinasabi ng ilan na si "God nga nagpapatawad eh". Parang dapat hindi na ako patawarin. Haha... Ang saya ko pa noh kahit nawalan ako ng mga mahal sa buhay na iniisip nila na hindi ko daw talaga sila mahal. Sino ba ang makakapag patunay nun? ako ba? Eh papano kung hindi ko kaya, o hindi ko magawa, o hindi sapat? ibig sabihin ba nun eh hindi ko talaga sila mahal? haha... kung may sasagot ng mga tanong na toh, gudluck nalang kasi kahit hindi nyo sagutin o sagutin nyo man, hindi ko alam ang e-rereaksyon ko. Haha... siguro tawa. Oo nga noh.. tama... ah ewan!
Grabe.. sobrang hiyang hiya nako.. hindi ko alam kung san ako lulugar. Di ko alam kung ipagpapatuloy ko pa ba mga plano at mga pangarap kong mahirap abutin. Sa ngayon.. nagpapaka normal akong nilalang. Go with the flow, aral, bahay, kain, tulog pero normal din ba ang malungkot araw-araw?