--BOSS?--

Kelangan kong bilisan ang paghahanap ng bigas. Gutom na ang limang anak ko lalo na’t may outing pa sila sa Subic mamaya kasama ang mga kabarkada nilang anak ng mga ina at ama nila na walang ginawa kundi ang makipag inuman, laro (apoy at dota), sugal, at weeds. Mga sesame weeds na tinatanim nila sa mga paso na dating cactus ang nakatirik. Mababait sila kung sa mabait. Kapag nagkakatuwaan kami ng isa sa mga anak ko at nasapak ko sya bigla sa ilong dahil nahuli kong may kinakabayo sa kwarto nya eh dun sya sa mga kabarkada nya nakikituloy. Masaya ako dahil nababawasan ang pakakainin ko este may mga tunay syang kaybigan na hindi sya iiwan. Tamang tama pa naman dahil mahal na talaga ang bigas este sa panahon ngayon eh onti nalang ang matinong kaybigan.

Hinugasan ko na agad ang bigas na hiniram ko sa kabilang bahay na nakuha ko dun sa tabi ng bahay na may 2 tao na nakahiga sa kusina kung saan dapat dun ako manghihiram ng bigas. Anu kaya nangyari dun sa dalawang yun? Ang wild naman nila at dun pa nila naisipang gawin yun. Ang mga kabataan talaga. Pero sana, makalimutan ko na ang babaeng nakahiga eh patay na at ang lalakeng binuhusan ko ng malamig na tubig eh na nagising eh sana, hindi nya ako maalala. Ayokong mapagbintangang ako ang pumatay sa babae. Bakit kaya namatay ang babae? Hala… baka patay nadin ang lalake. Baka nag cr lang yung killer tapos pinatay din nya yung lalake. Nako naman… anu ba tong iniisip ko.

Hmmm… baka naman nagpakamatay yung babae dahil sa kanyang minamahal. Oh kaya wala narin makain ang kanilang pamilya at ayaw na nyang palamunin pa sya. Oh di kaya eh katuwaan lang, ayaw na nyang mabuhay at siguro na kakasigurado syang sa langit sya mapupunta. Pwede ring naka droga sya bago sya magpakamatay. O di kaya eh nilason sya. Ang dami atang posibleng dahilan pero sino ba sila? Bat ko pa sila iniintindi? Dapat sarili ko ang isipin ko at ang pamilya kong madalas nang nagugutom. May kanta pa naman akong pinaniniwalaan... yung “walang sinuman ang nabubuhay para sa sarili lamang” pero sa ngayon, sarili ko at pamilya ko lang muna. Pass muna ako sa mga taong walang kwenta na may kailangan ng tulong ko.

Malamig ang summer naming pamilya ngayon. Gusto naming mag puntang dagat at magtampisaw sa malamig-lamig na tubig habang nakasoot kami ng pang swimming para mawala man lang pansamantalang init na pinadarama ng panahon, pero hindi na naming gugustuhin pa. Sabi ko nga, malamig ang summer namin, (paulit ulit ka ah).

Malamig talaga ang pakiramdam namin. Eto yung gutom ka, wala kang makain, tapos itutulog mo nalang ang gutom mo at lalamig ang buong katawan dahil petix lang ang mga systems sa katawan na dapat eh nasa proseso nang pagbibigay panibagong lakas para sa kinabukasan. Wala silang ma-digest na kahit na ano eh kaya minsan naiisip kong wag na lang sana kami gumising pa bukas. Sige, kahit ako nalang. Sinusukuan ko na ang gutom. Minsan nawawalan na ako ng pag-asang aangat pa kami. Naiiyak nalang ako minsan sa isang sulok ng maliit naming bahay kakaisip kung ano kakainin namin bukas habang tuwang tuwa naman ang bunso ko sa kakalaro nya sa ps2 nya. Namomoblema pa ko lalo ng sinabi ng bunso ko na PS3 naman ang gusto nyang gift sa 8^th haburdey nya.

Etong asawa ko naman na ubod ng ganda eh napaka sipag. Sa umaga, gigising yan ng maaga para mag luto ng noodles o pansit kanton na may halong itlog na bli-nender muna. Papakainin naman nya ang mga alaga naming hamster at rabbit na nakakulong sa kulungan sa ilalim ng dinning table. Tapos nun eh paliliguan nya ang bunso namin at madalas este minsan eh sumasabay narin ako para tipid sa tubig. (hihi) pagtapos ng liguan eh magluluto na sya ng tanghalian na noodles o pansit kanton na may side dish na sunny side-up egg at mga gulay na repolyo, talong at swamp cabbage na crunchy pa. Pagkatapos ng kainan eh maliligo ulet ang asawa ko at makikisabay ulet ako. Mainit kasi sa tanghali. Aalis ang asawa ko para maghanap ng trabaho. Nakapustura parin ang pamilya namin kahit medyo hirap kami sa buhay. Naka pabangong ang misis ko ng 212Carolina Herrera On Ice at ang mga dalagita ko namang anak eh naka Elizabeth Arden. Importante daw ang amoy ng tao sabi nila, nakakalimutan nilang mahirap kami kapag may nagsasabing mabango sila.

Uuwi na ang misis ko galing sa paghahanap ng trabaho. Madalas este minsan nagugulat ako na nag e evolve ang amoy ng misis ko. Mabango parin sya. Nakakainggit. Amoy Hugo Boss na sya for men. Sana ganun din ang amoy ko kahit minsan lang at syempre may dala ng hapunan si misis para samin. Mainit init na noodles o pansit kanton at side dish na tofu na may masarap na sawsawan na toyo mansi at di mawawala ang mainit na kanin. At naiisip kong maswerte parin kami dahil nakakapag dessert pa kami sa lagay na ito. Di makakalimutan ng mabuting asawa ko na sumadya sa grocery store para bumili ng isang bote ng Garbansos. Panalo ang dessert na iyon, nabibigyan kami ng kakaibang lakas sa gabi.

Halos ganun ang pamumuhay namin. Masaya kami at iba iba ang kinakain naming kada meal di tulad ng ibang pamilya na kung ano ang ulam sa tanghali ay ganun din sa gabi. Pero mahirap talaga kami. Kung nung dati eh ako pa ang taga load sa mga N-series na cellphone ng mga anak ko eh, ngayon, mga shota na nila ang tagaload. Pinakikiusapan ko pa ang mga shota nilang anak ng mayor na sila na ang mag load sa mga anak ko at minsan eh samahan na nila ng pang load ko sa computer ko. De-card lang ako dahil naputulan ako ng dsl dahil nga sa kahirapan namin.

Iba na talaga ang panahon ngayon lalo nat may sakit ang masipag kong asawa. Ginugutom na kami madalas at nanghihiram ako lagi ng bigas para pampaibsan man lang ng sikmurang gumagawa na ng banda sa tyan namin. Gusto ko ng sumuko talaga. Naawa na ako sa lagay ko lalo na sa mga anak ko pero isang gabi… masayang sinabi sakin ng anak kong dalaga na… “tay, wag kang mag-alala… ok lang ako kahit wala tayung makain, natutuwa ang mga customers ko este mga classmates ko dahil ang sexy ko daw at may abs pa, may nag aalok pa nga saking mag model tay. Ok lang talaga ako. love you tay”. Nawala naman ang lungkot ko nung gabing iyon at natulog ako ng masaya.

Hayz. Pero alam ko… sa panahong ito, mas maraming nagugutom at napapagod na sa buhay nila. Ako? masaya pa naman ako lalo nat nakikita kong may kinabukasan pa ang mga mabubuti at matitino kong anak.

PS: ang storyang ito ay naikwento sakin ng isang tambay sa kanto na malakas manigarilyo at amoy Hugo Boss.