-=BUSY-BUSYHAN=-

<-- nanay kong kay ganda... dapat kukunin ko yang card na yan eh kasi me collections ako ng mga card sa mga kainan. meron nako sa Greenwich din at mocha blends. hehe.


<-- nababasa nyo ba yung nakasulat sa pinto na collor yellow? ah basta.. kwarto ng adik yan.














<-- eto si Michael Angelo ng ninja turtle. haha! sa Tiendesitas ito...






<-- eto ang estudyanteng walang magawa kapag wala pang prof.









<-- masaya pala ang community serivice lalo na kapag nagtuturo ka sa mga grade 1. etong 4 lang ang estudyent ko... makulet dyan yung babae. pangalan palang nya ang Cholleen na.





Di naman ako masyadong busy. May panahon pa ko para sa mga bagay na hindi naman talaga kelangan sa buhay ko pero hinahanap hanap ko. Tulad nalang nang pag ha-hiking, scuba diving at golf. Haha! (asa!) biro lang…
Syempre kasi diba, kapag asa school ka, puro aral kahit minsan hindi nako nakikinig at nag se-self study nalang ako dahil sa mga prof na hindi naman nagtuturo at syempre idadahilan nila kapag bumagsak ka na bat hindi ka naman nag basa eh me notes at books naman… ehdi kasalanan ko pa at hindi sila nagturo diba. Ow well.. buhay college ibang iba sa highschool.

Me mga bagay din na hindi talaga maganda na patuloy parin na nangyayari. Tulad nalang ng dsl ko na walang modem at me nakapag sabing wi-fi daw ito.. wireless broadband. Wi-fi nga kaya? Takte! Wala akong pake kung ano man sya, ang gusto ko lang eh mabilis at makaconnect sa internet. Nakakasira kaya ng mood, yung dapat eh mag-aaral ka at me e-reresearch pero ayaw gumana. (haha! Ungas! Pi-pinster ka lang eh!). haha!

Meron pa… yung maling pagsasali ko ata sa org. sa school… masarap tumulong oo pero kung sarili ko mahirap tulungan baka hindi maganda pagtuturo ko sa iba. Masaya talaga ang tumulong, nakakataba ng puso at ang pagod mo talaga mawawala pero at the end of the day makakagawa ka ng mga bagay na hindi mo sinasadya na hindi tama at mapapatungan nanaman yung mga good deeds mo. Ala lang.. naisip ko lang na sa libo-libo ng kabutihan ng tao, kapag nakapatay ka, wala na.. impyerno na bagsak mo. Ow well.. ganun nga ba yun?

Nahihirapan ako sa course ko pero alam kong hindi ko pa nailalabas lahat ng kaya kong gawin tungkol sa bagay na ito. Mahirap maglabas ng best sa isang bagay na hindi mo naman gusto. Pero will see, di pa naman huli ang lahat… di pa tapos ang 1st year at kaya ko pang habulin ang mga alangan kong scores. Wala sa paligid ko ang problema sa pag-aaral ko.. ang problema, ang sarili ko. Ako ang poblema.

Puro ata negative to ah… kakahiya naman at parang sa kabila ng mga kapalpakan ko sa araw-araw ng buhay ko eh wala man lang akong magawang maganda. Fine fine.. to na. ilalabas ko na ang appreciation ko.
- nahihiya ako sa inakoh na lagi akong inaalagaan kahit hindi naman na kelangan. Mas matindi na ang pag-aasikaso nya. Tulad ng “hoy! Yung vitamins mo inumin mo na!” “matulog kana!” “umuwi kana para makapagpahinga.” At marami pa. dati dati kasi binabato nya sakin yung bote ng mga vitamins ko, kakatukin ako ng malakas sa pinto para patulugin at mananakot na lagot ako sa bahay dahil hindi pa ko umuuwi. Sweet na sya nagyon. One time nga ginawan ako ng avocado salad na ow key tsarap talaga at syempre ang mga request kong pagkain eh hindi sya humihindi at madali ng hingan ng pabor tulad ng ma… bilan mo ko bag. Hehe.

- pangalawa. Ang gelpen kong si ruthan na hindi ko alam kung pano ko
pasasalamatan dahil sa kabila ng mga kasalanan ko sakanya… andyan
parin sya para muling magtiwala at intindihin ang kalagayan ko. Samahan
ako sa mga panahong gulo-gulo ako. Oo sasamahan lang.. mukhang
ayaw na kasi nyang magsalita dahil lahat na atah ng payo eh nasabi na
nya. Hindi lang sa salita… saksakan ng dami mga letters nya sakin. Ow
well mukhang natuwa naman na sya dun sa dinner namin kahapon na
argentina cornedbeef na hindi ko niluto at ang pench pies na niluto ko na
me paminta. Ok na yun.. haha!

- pangatlo ang special some1 ko na panget na sa kanya ko naintindihan
na me mga bagay tayong dapat intindihin kahit masakit pa satin. Na alam ko na toh matagal na pero pinaramdam naman nya ulet. Tanggapin muna sa ngayon ang realidad habang wala ka pang magagawa. Ayoko ng masaktan, (sino ba gusto?) pero wala eh.. kasama sa buhay ang sakit. Hindi mo minsan mapapansin ang maganda sa buhay mo kung wala naman lungkot at sakit. Kelangan ng pagkakamali sa buhay para malaman mo ang kaibahan ng saya at lungkot. Ano nga ba kung malaman mo ang kakaibahan neto? Ah eh… wala naman. May choice ka lang kung sang landas mo ba talaga gusto. Hindi naman kasi pwedeng asa gitna ka lang. (play safe?)

yemas! Tama na nga ang dramahan… hehe… habang hindi pa topak tong dsl ko ulet eh ma I entry na to agad at baka bigla pang mang trip tong si Egay na 2 araw ng walang pasok at yemas talaga.. midterm na namin eh. Ow men…

-=sensya... 22 hours lang ang meron ako sa isang araw. haha!=-

<-- mukha bang totoo? pwede na bang pang horror?



<-- buhay pa yan... haha!





<-- eto ang bihirang ginagawa ng tao...






PB - thank you....
Chin - Thank you din...




<-- vandal sa sta.Lucia

-=ANG INSPIRASYON NG ISANG ABNORMAL=-

sila ang mga makukulet pero matatalino at gwapo kong mga pamangkin. si Shicho (cho) ang Santi (Ti).

cho - Zander Luis (pang b.star)
Ti - Santino Antonio. (pang action star)

ang gaganda ng mga pangalan.

yung bag na nasa giled eh Jansport yan.. kung me makita kayong ganyang style na Jansport din eh ipagbigay alam.. gusto ko kasi yan...


What makes your blogging unique?
me tanong muna ako.. kelangan ba eh english ang sagot? Dahil nasimulan ko ng magtagalog eh wala ng makakaawat sa pagtatagalog ko. Haha!
Hmmm… unique? Unique nga ba? Sabi nila lahat daw unique kaya sige… unique ang blog ko kasi sa dami dami ng blog na nadaanan ko eh ako lang ang me kapal na mukha na I post ang mga pic ko na halos mukhang tanga. Medyo sinisira ko image ko sa pagiging abnormal at syempre ang blog na ito eh hindi lang para sa mga bloggers, para rin ito sa mga tambay lang sa bahay na nag-uubos lang ng oras. Pwede rin sa blog ko ang mga hindi marunong magbasa. Hehe.

When did you start blogging?tagal narin.
Dating www.tangakoh.blogspot.com pa ko nun. Di ko na matandaan eh kung kelan yun. Basta year 2003 ata.

What are your feelings on the “blog popularity” issue?
Em ay popular ba? Hindi siguro. Si Coman ang popular.. ang alaga kong ipis na naglayas. Hayz… Popularity ng ibang tao eh sabihin na nating wala akong magagawa dun. Ehdi good kung sikat sila lalo na kung sa larangan ng pagiging isang magaling na blogger at mabuting mamamayang pilipino. Haha!

What's your favorite childhood memory?
Hmmm… nahulog nako sa hukay na malalim na me tubig kasi nahulog yung tsinelas ko at inabot ko.. ayun nadulas ako. Nashoot din ang paa ko sa kanal.. sinadya yun ng ate ko. Nakapikit kasi ako minsan maglakad habang kasama ko ate ko tapos nakahawak lang ako sakanya. Napapalo ako ng sinturon, yung bakal sa sinturon. Nabugbog ako dahil sa kamyas na pinapahingi sakin sa kapitbahay at hindi nako bumalik kasi naglaro nako. Ang dami pa eh…
Are you a spiritual person?
oo naman.. sarap barahin ng mga walang Diyos sa ganitong paraa...
Scientist – woi.. Diyos.. hindi ka namin kelangan. Marunong na kaming gumawa ng tao na kumpleto gaya ng mga gawa mo. Magpaligsahan tayo at magpagandahan ng nilikha…
Diyos- osige game.. kunin mo na ang mga kinakailangan mo…
(kumuha agad si Scientist ng mga sangkap, tulad ng buhangin, tubig, lupa, dahon at iba pa…)
Diyos – ay bawal yan.. kumuha ka sarili mong tubig…
Oh diba.. walang patunay na me Diyos talaga pero taena… masaya akong me Diyos at pinaniniwalaan. Malaking tulong sya sakin kahit anong mangyari.

What is the weirdest thing that ever happened to you?
hmmm.. patay tayo dyan. Ang dami eh… pero ang unang pumasok sa isip ko eh yung nakita namin ni Ruthan sa simbahan.. me mass nun at me mga tao syempre pero me napansin ako sa hindi kalayuan.. me aleng nakasuot ng headband.. headband na me sungay na nailaw-ilaw pa. malamang sa anak nya yun kasi me kasama syang bata pero nung nakita ko sya.. napatitig ako at dahan dahan itunuro ke Ruthan ang nakita.. kakaloko talaga! Tawa lang kami ng tawa.

What is your best quality?
abnormal ako… yun na yun.

What is your worst quality?
topakin ako.. patay patay na kapag ako tinopak. Haha!

kahit sino pwedeng gayahin to. Haha… kung wala kang magawa eh eto na ang sagot. Mas maganda wag mo nalang basahin yung mga sagot ko. Hindi ko naman kasi nasagot ng maayos eh.

-=LABORATORY SCIENTIST not Medical Technicians.. haha!=-

Etoh ang TUA or Trinity University of Asia na dating Trinity College palang. Syusyalan na ngayon. Pero astig ang skul ko.. daming bago.. mga buildings, hallway sa campus at canteen na mukhang foodcourt sa mall na 45 pesos lang eh me 2 rice kana at eat all you can na rice. puro rice talaga kaya solve na solve na lalo na kung nauwi kapa ng Pasig o Binangonan eh mabubusog kana talaga. nyahaha... (2 ulam yun ah.)

Ayos naman ang classrooms pero kadalasan eh nilalamig ako. As in.. madalas pa akong mapatapat sa E-con yun nga lang.. badtrip ang systema ng sked. namin. Kasama pati ang nursing. Hindi pa fixed ang sked namin, oras, prof at clasrum. Pero syempre, maaayos din ang lahat. Pasensya lang sa pag-aantay ng 3-4 vacant. Nakakapanghinayang pero walang magagawa eh.

at meron pang hindi ayos.. grabe ang usok sa Cubao. katakot pa mag labas ng kung anong bagay na mahalaga sayo. Buti nalang hindi nako nag bre bracelet at hikaw. delikado na.. nga pala, hindi ko papala naikwekwento ata na hinabol ko ang snatcher na kinuha bracelet ko. next time ko na kwento. hehe. ayun nga..pag uwi ko bahay eh ang dumi dumi ko talaga. Kamay, tenga, ilong... malamang pati buhok kaya dapat maglinis talaga ng katawan bago matulog saka eto sinisipon na ko dahil sa dumi ng pinas. Malalaman mong galing ako sa Cubao kapag madumi kuko ko... ang tawag dun eh Cubao Check. hehe.

Eto ako… feel na feel na ang pagiging med. Tech este… LABORATORY SCIENTIST pala. Susyal diba. Yan na daw ang tawag saming mga medical technicians kapag grumaduate kami kaya parang ginanahan tuloy akong tapusin ang med. Tech dahil tingnan mo naman… scientist na kami pagkatapos ng 4 na taon. Astig diba…



Eto ang 2 kong madalas kasama. Mga Med.Tech din sila. Left si JC na grad. ng Lasalle at si Mikel na hindi ko alam kung san. Hehe. At ako syempre..
Ayos sila kasama. Pwede mong makausap ng matino at mga simple lang.




Si Ti at mama na mga inspiration ko kapag nasa skul ako. Lalo na kapag uwing uwi nako.. gusto ko na silang makita agad. Kaming 3 ang hari ng bahay namin. Kami kasi lagi yung nagsisigawan at maiingay. Kami ang main characters ng bahay naming mukang Zoo kaya importante kami sa lipunan. Nyahahahaa.. lahi kami ng gwapo at magaganda noh... wag na palag.. nakikibasa ka lang eh. haha!




Eto si Ruthan na gelpen ko na isa rin sa inspiration ko. Ang taong konsensya sa aking sarili. Kapag naiisip at naalala ko sya, hindi ako makakagawa ng kalokohan kaya dapat lagi nya ako I txt. Nyahahahaha… (sa Tiendesitas yan at First time nya yan.. binilhan ko sya shoelace na maganda). Weee…



Eto ang new phone kong 6300 na taena… ganda… kasama ko ate ko saka si k.jon sa pabili nyan…

Pb – huhuhuhu.. me cp na ko.. sariling cp. Huhuhuhhu…
(natatawa sila ate at ang babaeng tindera)

Pb – may bluetooth na to?
Ate – meron..
Pb – wah.. me bluetooth nako..
(natatawa ang babaeng tindera)

me name pala ang cp ko. kung yung luma kong cp eh si LeePown(3220), etong si 6300 naman eh si PownLee. astig diba...


At etoh pah… ang pinaka mahabang bench na kahoy na nakita ko sa buong buhay ko. Sa Tiende. din ito.. si Ruthan gelpen ang kumuha nyan… ayos ba ang pose?

sarap iuwi neto sa bahay tapos siksikan kayo tapos nanonood kayo movie habang nakain ng popcorn tapos tutumba patalikod ung upuan. haha!

-=its not you, its me=-

Ok lang sana eh.. 4am ako nagising imbes na 5am. Nanaginip kasi ako.

Pumunta ako mall kasama inakoh para ipapalit ang school shoes na nabili ko. Masikip kasi. Ang nakakatawa pa nyan eh size 20 dapat. Tapos pag-uwi ko sa bahay, agad kong sinoot ulet ang sapatos. MALAKI! Size 21 ang naibigay sakin ng sales lady. Agad kong sinabi sa Inakoh.. ayun.. pinagalitan ako. Hindi ko daw chinecheck. Tapos nagising nalang ako bigla. Ok narin kasi yung isang alarm clock eh parang tumigil ata. Yung isang alarm naman sa cd player hindi ko alam kung mag wowork kasi 1st time kong gamitin yun kaya eto ako.. gising na. Nagtimpla ako kape mainet para hindi ako antukin.

Umakyat ako agad sa taas para mag computer. Ok naman ang connection. Nag check ako ng Pinster at ayos naman. Binuksan ang e-fan dahil mainet. Higop sa kape at bigla akong nakaramdam ng kakaiba.. natata*e ako. Agad akong pumunta sa cr dito sa itaas at ayos din naman ang paglalalabas nila. Papunta na kong sala sa taas kung san naka tambay ang computer… pagtingin ko sa bintana… WAHHHHHHH!!! (sa isip lang). Speachless ako.. ang daming nag flashback sa aking isip.. gusto kong umiyak dahil 1 buwan higit na kaming magkasama. Huhuhu… (SINONG PUNYEMAS ANG NAGBUKAS NG BINTANA?!!!) wala na si Coman.. este nakalaya na si Coman. Marahil hindi nya gusto ang mga pinapakain ko.. tulad ng egg pie mula sa Goldilocks, mani galing antipolo, pandesal at chiz curls na huling inihandog ko sakanya na mukhang wala pang bawas.

Pero ganun talaga ang buhay. Ayoko ng itanong kung sino ang nagbukas ng bintana. Mas magandang isipin ko nalang na nag sleep walk ako at ako ang nagbukas nito. Malamang kapag tinanong ko ang mga tao dito sa bahay eh pareho lang sumakit ang damdamin namin. Hayz… dahil naniniwala ako, na minahal din nila si Coman gaya ng pagmamahal ko.

Ow well… may bago akong kinahihiligan… ang mag lego. Pero eto lang lego ko. Pinagpapalit pakit ko lang ang ibang pwesto. Walang ibang kalalabasan kundi coffeeshop parin. Ok naman.. enjoy.

Yung kape tasa ng kape nayan eh katunayan, ubos na yan nung mga panahon na yan at kung e zu-zoom in nyo eh makikita nyo pa yung Chiz Curls na nasa bintana na para kay Coman. hayz...

First day of classes ko ngayon.. gudluck sakin. (grabe.. nakakalungkot.. iniiwan ako ng mga minamahal ko.. ingat ka Coman...)