10 list ng ka abnormalan ko…- kaya kong mag mukhang pusa
- kapag malungkot at kinakabahan, hindi makahinga at nasusuka
- nilulunok ang suka
- halos araw araw nagdudugo ang ilong ko
- humahawak ako ng tae ng aso gamit ang walang saplot na kamay
- kumakain ako ng panis na pagkain, pulbos, papel, dahon at alikabok
- sit ups at pag-iyak ang pampatulog ko
- ayokong kumakain kapag may pinapanood akong magandang palabas
- na mimitik ako ng ipis kapag trip ko
- di ko mapigilang hindi malungkot.. huhu…
Lagi nalang. Araw araw nalang. Nakakasawa at nakakapagod ng malungkot at umiyak. Nakakahiyang sabihin na umiiyak ako dahil sa taong iniwan ako dahil sa nasasakal na daw sya at hindi na nya ako mahal na ngayon eh may iba nang minamahal. Ang sakit kasi ang dami kong kinalimutan dahil sa taong yun. Ang daming nagbago at nawala dahil sa kanya tapos bigla din syang mawawala? Ganun ba talaga ang kapalaran ng mga taong topakin at abnormal? Parang hindi pwedeng patagalin at manatili ang mga bagay at taong nagpapasaya sakin. Pero wika nga ni Ruthan at Pet na mahirap kalabanin ang reality. Matagal na naming alam na sasaktan at iiwan ako nung batang yun pero inuto ko parin ang sarili ko na hindi mangyayari yun at inuto ko rin syang mahalin ako. Nagwagi naman ako sa balak ko pero hindi naman nagtagal 4months lang kami at malabong maduktungan pa. ow well…
Sabi ng lahat.. I have to move on at marami pang iba na mas higit sa batang yun.. 2 years kasi ang tanda ko sa minahal ko (at mahal ko parin xa hanggang ngayon pero ayoko na). Move on? Mahirap dahil lagi ko syang naiisip at hindi ko naman talaga iniisip kasi naiisip ko sya. Sa totoo lang eh ayoko na rin talaga dahil pagod na kong umiyak, malungkot at masaktan. Pero ang hirap talaga kahit gustuhin ko.
Syempre may mga bagay at taong nagpapasaya sakin at natutulungan akong makalimot. Unang una ang mga pamangkin kong dapat kong alagaan, nanay ko na dapat kong tulungan, tatay ko na aking pinakikisamahan, mga hayop na dapat pakainin, si Ruthan na ka telebabad ko, Pet na busy pero may naitutulong parin, mga ka batch at schoolmates para aliwin ako sa txt at si Lord God the Father na una at huling kong binabanggit pagkagising at bago matulog. Sila ang bumubuo sa mga araw na ito para palakasin ang loob ko dahil patuloy parin ang buhay. Buhay na sinisira ko pero hindi ko naman intensyon. Buhay na kinakalimutan ko na dapat ko ng alagaan. “mahalin ko ang sarili ko” ang sabi nila.
Ow well… ganun talaga ang buhay “ganyan talaga ang buhay. Lagi kang nasasabihan.. bla bla bla…” ika nga ng APO Hikings na lagi kong kinakanta kapag naiisip ko ang mga kapalpakan ko sa buhay at wala akong ibang magawa kundi tanggapin ang pagkakamali ko. Alam ni Ruthan yan kasi sakanya ko lagi kinakanta yan. Haha.
Pero syempre masaya nako ngayon. Tapos na ang pag-papanggap na ok naman kasi ok nako ngayon. Kumakain na ulet ako sa tamang oras at nagsasaya na ulet ako. Sa sobrang saya ko eh napag-tripan ko ang ipis sa loob ng screen sa bintana at hindi makalabas kasi sarado ang screen. Haha… 3 days na syang asa loob at kahapon eh pinakain ko sya ng isang butil ng mani. Haha.. kinain naman nya. Hanggang ngayon eh buhay pa sya at pinapanod nya ko ng magcomputer. Haha! Pinangalanan ko syang Coman… Katunog ng Conan kasi sya ay Cakroach at pinakain ko sya ng mani kaya Coman. Haha! si Coman pala yung ipis na nasa itaas... cute nya noh?!