i n s t a n t p a k u l o

dakilang emo

2012-01-29T04:29:00.004-12:00

kapag wala kang kwentang tao, wala silang pake kung ano ang gusto at ayaw mo,
lalo na sa nararamdaman mo...
wala din silang paki alam sa mga plano mo sa buhay
pero inaantay nila kung kelan ka mamamatay.

tingin nila sila ang nagwagi sa isang laban o laro na di naman ako sumali.
di ko nga magawang magsalita o lumaban eh, wala nga kasi akong kwenta diba...
may makikinig ba sakin? may paki sila?
kaya sa sobrang abnormal ko, masaya akong nalulungkot.
(masaya ako dahil nalulungkot ako).

naiimagine ko nalang na maglalabas ako ng pera para i hire ang isang killer.
plaplanuhin naming maige ang lahat. may naka takdang oras at araw.
may napaka gandang paraan ng pagpatay. ma t-tv dahil sa sobrang lupet.
at walang makakaalam kahit ang killer mismo na ako pala ang pinatay nya.

2012-01-29T03:36:00.001-12:00

pakiramdam na ayaw mong mawala...
isang sakit at lungkot na gusto mong alagaan
hanggang sa makalimutan mo na kung ano ang sarap at saya
babaliktad nalang ang lahat... magmumukha kang tanga.

bobo ang bawat galaw at disisyon sa paningin ng lahat
pinagdukdukang masama at isa kang halaman...
halamang tumatahimik, halamang nagbibingi-bingihan...
halaman na walang kwenta, walang halaga...

siguro'y ayaw mo ng maarawan at madiligan,
kahit siguro maramdaman ang hangin ay kinamumuhian mo na
aantayin mo pa bang maubos lahat ng dahon mo?
o aantayin mong may susunog sayo at ililibing ka sa limot?

Mga paborito kong palabas. Bow

2012-01-07T21:20:00.012-12:00

Una sa lahat, hindi ko naman masyado i kwe-kwento kung ano yung storya. Wala din akong balak ikwento kung anong nangyari bandang huli, so wala... di ko na itutuloy tong blogging na to. Haha. Biro lang.

The God Father, Day 11, 29 December 2011
Sa sobrang kagustuhan ko dito sa palabas na to, balak kong ipangalan sa lalakeng magiging anak ko si Godfather. Actually may 3 part eto pero kahit panoorin mo sya ng hindi magkakasunod sunod, maiintindihan mo parin naman. Simple ang storya pero may lesson. Teka, may mga palabas bang walang lesson? Haha. Oo, old school kung old school at dito mo malalaman kung ano ang tunay na mafia.

The Green Mile, Day 12, 30 December 2011
Sobrang nakaka hulog ng puso, hindi sa kaba kundi sa pagod. Alam mo yung pakiramdam mo ang sama mong tao tapos wala kang kwenta at di mo magawang tumulong sa iba kahit may kakayanan ka naman. Ang gagaling ng cast, Tom Hanks ba naman eh. Basta ang tindi ng moral lesson netong palabas na to. Simple ang storya pero di mo sya makakalimutan hanggang sa pagtanda mo. Baka nga maikwento mo pa sya sa mga magiging apo mo.

Big Fish, Day #4, 22 December 2011
Nakakaaliw na palabas lalo na sa mga bata. Maraming kasing wirdong pangyayari na parang di na talaga makatotohanan. Isa sa hindi ko makakalimutan ang ganda ng mga lugar na pinakita dito, lalo na kapag may nangyayari ng kakaiba. Tim Burton ba naman eh. Anu bang palabas na ginawa nya na hindi maganda? Medyo nakakaiyak din tong palabas na to at pagkatapos mong panoorin parang gusto mo bigla ng kayakap. Haha. Simple ang storya pero may mabigat na impact. Isa rin syang kwentong buhay.

Pulp Fiction, Day #9, 27 December 2011
Isa sa pinaka gusto kong old school movie. Ang titindi din kasi ng mga cast saka ang ganda ganda ng flow ng story. Di ko nga nahuhulaan kung ano yung mga mangyayari eh. Ganun siya kaganda. Hindi rin to pambata pero nakakatawa sya. Walang part na babalakin mong magcr kasi medyo marami syang kwento. haha

The Professional, Day 13, 31 December 2011
Hindi happy ending pero sweet saka ang cute cute ni Natalie Portman. Isa itong action movie, title palang diba. Pero tungkol din sya sa friendship and love. Kakaibang storya pero posible namang mangyayari sa totoong buhay. Ang galing lang din ng mga action scenes kahit hindi ganoon ka dami. Pagkatapos mo tong panoorin, parang maiisip mong mamuhay ng mag-isa ng walang hinihinging tulong kahit kanino. Ang sarap lang din nung pakiramdam mo ang tapang mo.

I Saw the Devil, Day #6, 24 December 2011
Ay nako grabe, sa inis ko sa mga pangyayari sa palabas na to di na ko makahinga. Gusto ko ng tulungan yung good guy sa pagtorture dun sa bad guy. Ang tindi lang saka yung ending nya na la la liman ako. Simple lang eh pero alam mo yung kung sayo mangyayari parang di mo alam talaga kung kakayanin mo. Naaaliw din ako sa kulay ng film, hindi sya colorful yung talagang kulay palang nya pang terror na.

Imprint, Day #5, 23 December 2011
Tuwang tuwa ako dito. Gusto ko kasi nung mga nakakadiri at torture na palabas. Sa sobrang tuwa ko pa nga dito, enedit at kinuha ko yung pinaka gusto kong part ng palabas tapos inaupload ko sa Facebook. Haha. Ang wirdo lang din kasi ng storya nya saka hindi ko nahulaan kung ano yung mga mangyayari. Sa aking panlasa kasi, maganda ang palabas para sakin lalo na kung di ko nahuhulaan ang mga mangyayari. Sa paraan kasi din ng pagsusulat ko ng mga short stories, ganun din ang istilo ko. Ayun nga, sa palabas na ito matindi ka kung papanoorin mo sya ng wala kang kahit anong reaksyon. haha

Taken, Day 10, 28 December 2011
Nakakabilib talaga yung bida. Mag-isa lang talaga sya hanggang sa pinaka kadulo duluhan. Medyo bitin lang din kasi gugustuhin mo pang may mangyari ulet na hindi maganda dun sa kinidnap. Masasabi kong one of the best action movies ito. Ewan ko nalang kung sino pang hindi nakakapanod nitong palabas na to. Medyo sumikat kasi sya by word of mouth.

Audition, Day #1, 19 December 2011
Isang nakakagimbal na palabas. Ang ganda ng pagkakagawa lalo na kung papano nya pinapaikot ikot ang storya. May ilang parte na talagang mapapakagat ka sa diri at inis. Ito yung storyang di mo makakalimutan lalo nat may kinalaman sya sa pag-ibig. May katagalan na ang palabas na ito at alam kong maraming taong ayaw ng habang nanonood ay may binabasa pang subtitle, pero promise, ang ganda talaga neto.

August Rush, Day #2, 20 December 2011
Nung una akala ko boring saka di ko alam na isa sa cast si Robbie Williams. Masasabi ko kasing wala syang palabas na hindi maganda. Ayun nga, simula palang parang ang boring na pero ganun pala talaga ang istilo nya. Sa umpisa walang ka kulay kulay pero pa onti onti kang aaliwin hanggang sa gaganahan ka biglang mabuhay sa mundo. Ganon sya kaganda. Pag katapos kong panoorin parang gusto kong paghusayan ang mga bagay na alam ko. Napaiyak ako ng palabas na ito at kung iisipin mong mahirap akong paiyakin sa mga palabas, talagang effective ang palabas na ito. Di lang yon, kung mahilig ka sa musika, hindi pwedeng hindi mo ito mapanood.

Original Sin, Day #7, 25 December 2011
Oo, hindi ito pambata pero maganda ang moral lesson ng palabas na ito. Isa to sa hinding hindi ko makakalimutan na palabas dahil pinapakita nito kung gaano kalakas at katindi ng pagmamahal. Syempre mga artista palang talaga alam mo ng maganda diba? Basta hindi sya pambata okay. Tandaan yan. Mahirap na... di lang kasi siya patayan at kasinungalingan eh. haha

Perfume, Day #8, 26 December 2011
Ang weird lang din ng story pero syempre sasabihin ko nanamang maganda. Haha. Medyo marami nga lang tong usap usap pero nakaka excite kung papano sya matatapos. Nakakatawa, naalala ko pinanod ko to habang kasama ang ate ko, asawa nya at ang boyfriend ko. Tinulugan nila akong tatlo, ako lang tumapos dito sa palabas pero ewan ko lang talaga ah, marami akong kakilalang nagustuhan ang palabas na ito. Ang galing lang din ng set design nila.

Beautiful Mind, Day #3, 21 December 2011
Isang palabas din na hinding hindi ko makakalimutan dahil yung isang problema dito ang pinaka ikinakatakot kong magiging problema ko pag dating ng panahon. Ang galing lang din ng pagkakagawa dahil hindi mo talaga maiisip na ganun pala talaga ang nangyayari. Kung hindi ka mahilig sa puro usap na mga palabas, hindi mo masyado magugustuhan ito pero kung si Russell Crowse ang bida eh, alam nating magaling talaga syang umarte.

Di Na Mahalaga Kung Ano

2012-01-05T03:11:00.003-12:00

Papano ba ako mag-aayos eh ang mga taong nakapalibot sakin mas magulo pa kesa sa buhay ko... Parang kung sakaling naayos ko na, pakiramdam ko guguluhin nila. Nakakalito lang din lalo dahil yung mga tinuturing kong kaibigan pa ang madalas magpagulo ng buhay ko. Putang inang pansamantalang kaligayahang, magastos!

Natapos ang lahat sa isang aksidenteng sinadya ko ata. Oo aksidente sya, mas magandang isipin ko nalang na ganun dahil wala naman ding mangyayari kung sakaling aaminin kong sumagasa ako ng isang batang babae. Ano, makukulong ako? Eh mas matindi pa nga tong pagtatago ko habang sinusundan ako ng kunsensya ko. Di madaling makatulog ah! Mas gusto kong nahihirapan ako hanggang sa kahulit hulihang hininga ko, kesa sa 10 taong sintensyang di naman sapat para makalimutan ko ang lahat. Bubuhayin ba ng 10 taon yung batang makulet?

Sa sobrang gulo ng buhay ko noon di ko na alam kung ano na ang tama sa mali. Larga lang ako ng larga lalo na kung magiging masaya naman ako. Di ko na iniisip sasabihin ng iba, para akong hindi anak ng Diyos na wala ng paki kahit kanino. Para na akong isang alien na may sariling mundong ako mismo ang kumokontrol.
Nakalimutan ko na nga kung ano ang silbi ng mga simbahan, kahit ang magdasal di ko narin nagagawa. Masama na kung masama, basta masaya.

Sa lugar kung saan ako nakakakuha ng droga, madalas kong madaanan ang isang batang babaeng nagtitinda ng karyoka. Sa tatlong taon kong dumadaan doon, ni minsan di ako bumili ng tinitinda nya kahit lagi nya akong inaalok. Isang beses pa nga muntikan na kong bumaba ng sasakyan para kotongan sya. Pahiran ba naman ng
kulangot yung bintana ko.

Isang gabi habang nakikipagtalo ako sa kaybigan ko tungkol sa presyuhan nya.

"Kupal ka gago! Ang tagal na nating magkaibigan bat ang taas ng singil mo ngayon sakin?"
"Pare naman, sabi ng may sakit yung anak ko diba?"
"Anu yang anak mo, suki ng ospital? Pare naman, alam mo namang kelangan ko nyan eh"
"Pare kung di mo kayang bayaran, babawiin ko yan..."
"tang ina naman pare..."

Di ko na namalayan, bigla ko nalang binato sa mukha nya... Natapon, nasayang... Sumabay sa hangin...

Di ko na alam kung ano ang mga sumunod na nangyari, naalala ko nalang nasa sasakyan ako, mag-isa, pawis na pawis at naghahabol ng hininga.

Kinabukasan, parang walang nangyari. Bat parang papunta parin ako kay Pare? Bat sa kanya pa rin ako babalik at kukuha? Bahala na... ang mahalaga masaya parin ako...

"Oh tang ina Pare, anu na presyo? Mahal parin?"
"Gago, kelan ba ako nagtaas?"
"Tarantado kahapon lang nag-away tayo diba tungkol sa presyo mo?"
"Adik ka na nga talaga. Eto na oh..."

Bigla nalang akong nagising, naguguluhan ako. Di ko na alam kung nasan na ako. Di ko narin alam kung ano ang totoo sa hindi. Di ko na alam ang gagawin. Masama na to... kaylangan ko ng lumayo...

sundan mo ko kunsensya ko...

2012-01-04T03:48:00.004-12:00

Sa sobrang gulo na ng utak ko ngayon... kelangan ko ng kausapin sarili ko.

Makasagot nga ng survey chenes na nakuha ko lang kung san...

Would you go for someone who you know could never be serious about you?
- oo, di naman porket kupal sya, kukupalin ko na eh... teka, anu ba yang serious na yan?

At this moment, are you following your dream or doing/preparing something that pays more?
- dream? eto balak ko na talagang magsulat ulet pero di dahil sa gusto kong sa paraan na to ako yayaman... wala lang, namiss ko lang kasi talaga.

What's the meaning of life??
- Yung alam mong nakakaramdam ka parin ng saya at lungkot.

Define love.
- yung kahit gaano pa sya ka gago, di parin magbabago kung ano yung nararamdaman mo.

Which is more blessed, loving someone or being loved by someone else?
- loving someone... minsan kasi di mo kelangan ng kapalit eh... minsan ah.

Is there anything that has made you unhappy recently?
- gusto kong kumain ng ice cream ngayong araw na to kaso di ko nagawa...

What is the biggest challenge in your life so far?
- yung pinili ko paring mabuhay kahit nahihirapan nako... ahuhuhu *emomode

Would you rather be single and rich or married and poor?
- single and rich tapos bibili ako ng love. hahahaha

What's your favorite C2 flavor?
- nung una apple, lemon na ata ngayon.

How do you want to die?
- magpapakalunod ako sa beach or tatalon ako sa building na napaka taas...

What type of friends do you like?
- yung kayang kontrolin yung sitwasyon ibig kong sabihin yung alam nya kapag kung kelan na dapat sumeryoso at kung kelan magpapaka kupal :D

If you played a prank on someone, and he/she fell for it, what would you do?
- bihira ko gawin saka inaamin ko agad, mas gusto kong pagtripan nako... di ko kayang mantrip ng matindi at matagal sa iba...

If you could tell someone how you feel now,...
- gusto ko ng ayawan ang ice cream... (kausap ko sarili ko ah)

Wag mo ng alamin

2011-12-26T18:33:00.007-12:00

Wala na naman akong marinig kundi ang ikot ng elektripan kong madumi...
Iniwan na naman nila ako dito sa bahay, buti nalang di sumama si Yaya...

"Hoy Ashton, lumabas kana nga dyan sa kwarto mo ng malinis ko na"
"Yaya, ako na bahala dito... Usapan natin walang gagalaw ng kwarto ko"
"Ay nako, bahala ka na nga dyan, di naman ikaw pagagalitan ng Mommy mo eh!"
"Sweswelduhan ka parin naman ni Mommy kahit di mo linisin kwarto ko eh. haha"
"Diyosko Ashton, ang kulet mo talaga..."

Sa totoo lang, ayoko kay Yaya. Unang una di naman talaga sya masipag. Lagi kong nakikitang nanonood ng tv kahit may mga hugasan pa sa kusina. Ang gulo ng sarili nyang kwarto. Di marunong magpunas punas ng alikabok. Ang alam lang mag walis. Ewan ko ba, pero kapag kausap ko na sya, kapag tumitingin sya sakin, lahat ng inis ko nawawala. Tumayo na syang parang nanay ko, yung di mo magawang mainis sa taong lagi mong kasama lalo nat alam mong may malasakit sayo.

"Oh Ashton, anu nanaman tinitingin mo?"
"Yaya, ano ba talaga nangyari dyan sa isa mong mata?"
"Wag mo ng alamin, di mo magugustuhan..."
"Kwento mo na please, di ko pagsasabi kahit kanino... haha"
"Alam mo Ashton, ayoko ng maalala yun, unang una masaya ako at nakakakita pa ko kahit isang mata ko nalang yung gumagana, pero naiinis parin ako na nakikita ko yang panget mong mukha, haha"
"Kapal mo Yaya, ikaw kaya panget. Mukhang pang horror yung mata mo... haha"
"Salbahe ka talagang bata ka..."
"Okay lang, love naman kita eh..."

20 years na kaming magkasama ni Yaya pero hanggang ngayon ayaw nyang sabihin sakin kung anong nangyari sa mata nya...

Isang gabi, bigla nalang akong di makatulog. Di ako makahinga kaya nagpasya akong lumabas ng kwarto ko at kumuha ng tubig sa kusina.

Buti nalang at mukang tulog na si Yaya, makakainom ako ng sobrang lamig na tubig. Bakit parang ang lamig din ng hangin? oh?! Bat nakabukas tong pinto sa likod?

"YAYA!!! Yaya, anong nangyari sayo?!!! Yayaaaaaaaa!!!"

Huli na... ayon sa imbestigasyon, nanlaban daw si Yaya sa magnanakaw na papasok sa bahay namin. Mukang hinabol ni Yaya palabas at siguro may nakaabang pang isang magnanakaw sa may pinto... sinaksak lang naman si Yaya sa bandang tagiliran, at ang pinaka nakakainis sa lahat nabanggit sakin ni manong pulis na hindi lang pala unang beses may nagbalak na magnakaw sa bahay namin.

19 years ago, nanlaban din si Yaya sa isang magnanakaw... Ang kwento sakin ni Mommy at ng pulis na kaming dalawa lang ni Yaya noon sa bahay at nautusan si Yayang wag na wag akong pababayaan. Nakarinig si Yaya ng kaluskos sa sala, pinuntahan nya at nakipaghabulan papuntang kusina... natumba ang magnanakaw kasabay ng mga kubyertos sa lamesa, mabilis ang mga pangyayari, biglang hablot si magnanakaw ng tinidor at sinugod si Yaya.

Tama ka Yaya, hindi ko nga talaga magugustuhan...

Kayo ang bastos!

2011-12-25T02:11:00.006-12:00

Papano ko ba to tatapusin kung hindi ko naman talaga sinimulan?
Siguro nakalimutan ko lang talaga kung ano ang mga tama at mali, at hinayaan ko nalang kung ano ang tingin kong dapat.

Sa lahat pa ng pwede kong tanggapin, eto pang hindi talagakatanggap tanggap. Hanggang kelan ko to titiisin? Hanggang kelan ko hahayaan?

Nagsimula ang lahat sa isang aksidente. Sa dami ng tao sa lugar na iyon, bat ako lang ang nakakita sa kanyang mga kamay na sumasayaw sayaw sa ilalim ng ulap. Ano pa nga bang gagawin ko? Hindi ko naman gawaing manood ng taong unti unting nalulunod habang nanghihingi ng tulong.

Pagkalipas ng ilang buwan. Naging close kami sa isat-isa. Wala naman akong inaasahan na kahit na ano pero masaya ako kung ano man tong nararamdaman ko.

Marami kaming pagkakaparehas, madalas kaming magkasundo sa mga bagay, di kami maubusan ng pag-uusapan at lalong masaya kami sa lahat ng oras. Hanggang kelan ba ito? at bat ba kelangan kong malaman kung hanggang kelan? Kailangan bang lahat ng tanong ko ay masagot? Di ba pwedeng wag nalang akong magtanong? Wag ko nalang alamin?

Ang daming kumakalat na maling kwento tungkol samin. Bat ba hindi nalang sila maging masaya na masaya kami? Wala naman kaming ginagawang masama. Masama bang ilabas at ipakita kung ano ang tunay naming nararamdaman? Oo pag-ibig ito. Pag-ibig na hindi dapat kinukwestyon.

Di kami masagwang tingnan, lalong wala naman kaming intensyong manakit o manira ng araw ng iba. Di lang siguro sila sanay sa dalawang parehas na kasiraan na nagpapalitan ng puso't kaluluwa ng harap harapan.

Yung bigla lang naman naming naramdaman. Isang pakiramdam na alam naming malinis at wagas. Isang emosyong kayang makalikha ng libo libong paraan kung papano maging masaya. Isang bagay na alam naming hindi mawawala kahit anong mangyari.

Wala eh, di ko magawang tanggapin na maraming tao ang mas maduming mag-isip kesa sa maging masaya nalang sila para sa iba. Bat ko kelangang tanggapin ang isang bagay na hindi naman katanggap tanggap? Ano, wala na ba akong magagawa? Hahayaan ko nalang?

Oo, hahayaan ko kung ano ang dapat.

L.P.G.H

2011-10-24T20:24:00.006-12:00

Nagsimula ang lahat sa pagpapanggap at di ko masabi kung maganda ba ang pinatutunguhan…

Isang ordinaryong araw… tinext ko sya ng gud mowningz powz :p at nag text back naman sya ng break past na pows kayowz ha puleez?! :) pauulet ulet na mga mensahe sa umaga, nagsasawa nako.

Minsan parang naiirita nako sa kung papano ko sya itxt pero di naman sya mawala sa isip ko lalo nat limang buwan na kaming txtmates. Isang beses lang kami nag kita at di na naulet dahil sa busy daw sya masyado sa trabaho at talagang magkalayo naman kami. Kaya siguro lagi ko syang naiisip dahil hindi ako busy tulad nya.

Keylanz bah tayowz mag a eyeballs again? Ang txt ko sa kanya…

Aym nut shures pa babe eh… still buzy parin mee powz… Ang reply nya

Simula nun, di ko na sya masyadong tinetxt… ganun din naman sya pero kahit ganoon, nagplaplano parin ako ng mga bagay na pwede naming gawin kapag nagkita ulit kami. Gusto ko naman syang dalhin sa mall, manonood kami ng sine at magpapalamig. Hanggang ngayon, patuloy parin ang pag-iipon ko para kung sakaling magsawa na sya sa mall, mag a out of town naman kami. Ngayon ko lang naranasan ang ganito, hindi ako umaasa pero nangangarap ako.

Isang gabi…

Hi Honey. I had fun last night. Hope to see you soon.

Wrong send ka Hanna… at ang galing mo palang mag-english :)

Huh? Ay sorry Lito. Bat ikaw ang ayos narin ng txt mo?

Di nako nag reply… Naguguluhan ako… Ang dami kong naiisip. Pakiramdam ko naloko ako. Ang tanga-tanga ko. Bat ba ako nagagalit, eh niloko ko rin naman sya. Di naman ako baluktot magtxt at nagpanggap akong tambay lang pero may trabaho naman akong marangal. Ano ba tong nangyayari?! Bat ako nasasaktan eh ako naman nagsimula ng lahat ng pagpapanggap. Kunwari pa kong nabasa ko ang number nya sa isang bus na sinasakyan ko pero nanghuhula lang naman talaga ako ng number.

Hoy Pablo… tawag tayo ni Sir. may ipapakilala daw bagong cashier…

Sabing Lito tawag mo sakin eh! Ayoko ng Pablo!!! (Bakit parang kinakabahan ako… pakiramdam ko matatanggal ako sa trabaho…)

Boss: Oh mga gasoline boy… eto si Hanna , bagong cashier natin… Wag nyo na tong popormahan, ikakasal na to sa kumpare ko. Haha

Boss: Oh, Mr. Gazo… tulala ka dyan? Ganda ni Hanna no?!

Lito Pablo Gazo: Ay Sir, di ko sya type… muka syang prostitute na jejemon… oo nga po pala. Magreresign nako.

entry para sa pacontest ni gasul http://www.gasolinedude.com/2011/10/gasoline-dudes-blogversary-writing.html

2011-05-24T13:22:00.003-12:00

-Dreams-

By: Phoebe dela Paz

Not easy for me to open my eyes

to examine the things here in paradise

hard turns to soft, fire turns to ice

when I suppose to wake and realize

Realize what’s good and bad

learn to recognize and make a plan

differentiates right from wrong

fix a belief and have to be strong

This calmest place, now I think I’m dead

maybe I’m missing, clothes must inverted

then the heart beats fast, from a Helldevilish power

forget the word calm, thoughts to ponder

pagbabago ay simulan

2009-06-30T19:00:00.002-12:00

maraming galit sa ulan. kesyo daw ang messy ng feeling dahil wet ang settings, wala daw silang dalang payong o di kaya ayaw lang ilabas ung payong na alam nilang sira at hindi matibay, traffic madalas kada umuulan at iba pang dahilang hindi kana magtatanong kung bakit ba.

isa rin akong naiinis sa ulan minsan dahil sa traffic nga. pero kalaunan eh tanggap ko na. naiintindihan ko kung bakit traffic. mga atat silang makauwi. mga natetense ang iba sa daan dahil basa ang kalsada at aksidente ang kasunod. ang mga motorista ding nagmamadali, pagewang gewang sa daan, pasingit singit, tuloy naguguluhan lalo ang mga sasakyan at ang mga taong patawid-tawid, palakad-lakad na ang bibilis ngang kumilos nakakatama o nakakasangga naman ng iba. Mapa may dalang payong o wala eh pare-parehong mga natataranta.

mapunta naman tayo sa bagyo. halos ang mga kabataan naman eh tuwang tuwa kapag may bagyo. bakit kamo? eh malamang walang pasok. inis lang ung iba sa bagyo kapag nasa school na sila tapos sabay bumagyo, ung iba kasi walang payong o di kaya bumabaha sa paligid ng school nila. ung iba ayaw ng bagyo kasi kapag walang pasok, walang baon. ung mga studious naman eh ayaw din, mga atat kasing grumaduate. pero ako? ayoko ba ng bagyo?

ayoko. sobrang ayoko. kapag may bagyo, nalalagas mga dahon ng puno namin, syempre kelangang walisan un. nawawalan minsan ng kuryente at bumabagal ang internet namin. hindi ganun ka sarap ang ulam dahil hindi makalabas inakoh para makabili ng iluluto. ung tv kahit naka cable eh medyo gumugulo ang reception. nagsisilabasan pa ang mga cockroach and rats sa mga kanals, pumapasoks sila sa aming house. *ew wee...* sige nga, dapat ba akong matuwa sa bagyo?

seriously, ang pinaka apektado kapag may bagyo ay ang mga magsasaka at mangingisda. hindi ko na dapat pang ipaliwanag. kapag apektado sila, apektado din tayo.

bat ko ba to topic? ala lang. hindi na kasi napapansin ang issue tungkol sa ozone layer na tuluyan na atang nakalimutan. puro ah1n1 na nagagamot naman, buti nalang medyo wala ng nagpapatugtog ng careless whisper. eh pero anu bang dahilan kung bat nasisira ang ozone? anung mangyayari kapag tuluyang numipis ito? tsktsk... kaya itigil na yang mga bisyo. clean living na dapat tayo mga tols. hehe. yeah!

pagbabago ay permanente

2009-06-15T00:23:00.001-12:00

masyado akong naging mapanghusga at masyado kong inaangat ang sarili ko eh wala pa naman akong napapatunayan. bakit ko ba to nasabi? di pa naman matagal ang pagmamasid ko at panget na agad ang tingin ko sa iba. bagong kursong gusto, pinili ko. maingay silang lahat. parang wala ng bukas. ang ilan nagfifiling na parang sila ang perpektong ginawa ng dyos. ung iba nag-aaksaya ng laway para sa mga salitang mas magandang di nalang sinabi. ang iba naman na medyo tahimik na hindi pansinin ay parang may planong masama sa mga unang kong nabanggit.

naiintindihan ko kung bakit sila ganun. pero sana wag naman araw araw. nanghihinayang ako sa oras na binigay sa kanila. pakiramdam ko kapag may tinanong na isang bagay na hindi uso at kelangan mong ipaliwanag eh wala silang masasabi. pusta ko tatawanan pa nila ung tanong, na may inaasam na malalim na sagot.

yun ang pagkakaobserba ko sa kanila. pero bilang isang makataong mamamayan, mabuting kaybigan ng kaybigan, napalaking maayos ng magulang, at mabait na anak ng dyos, kelangan kong maintindihan agad kung bakit ganun ang mga bagay bagay. tanggapin at respituhin ang kanya kanyang karakter na wala naman akong dapat gawin lalo nat wala naman akong pagmamahal sa kanila.(care meron). siguro naman hindi sila nag-aaral para manakit ng ibang tao. may kanya kanya lang talaga tayo ng piniling paraan kung papano natin magagawa ang mga pangarap natin.

ibat-iba lang talaga ang uri ng tao...syempre malamang diba iba iba rin nang hilig. iba iba ang galaw sa bawat sitwasyon. iba iba ang rason sa bawat dahilan. at iba iba ang plano sa buhay na wala namang kasiguraduhan.

oo walang kasiguraduhan, lalo na tong sinasabi ko. maaring mali lahat ng sinabi ko... gusto ko lang ilabas ang naiisip at nakikita sa mundong ginagalawan ko. kung sakaling dumating araw na malaman kong mali o tama ako, mababasa ko tong sinulat ko at magiging basehan ng pagbabagong inaasahan ko sa simula palang.

walang kasiguraduhan diba?

hacker

2009-06-04T12:56:00.003-12:00

ate, koya... click motongpic kung gusto mong lakihan

tsktsk. dumarami na talaga ang mga taong walang magawang matino. hindi matino kasi nakaka purwisyo sila. nako naman, nung isang gabi nagulat ako nag bago itsura ng multiply ko, naisip ko may ng-hack kaso malabo, (pero aus na ngayon, nagconvert lang pla ung multiply ko at napag-aralan ko na kung pano gamitin). hehe.

hindi ko mawari kung bakit pa kelangang manira ka ng buhay ng iba, eh alam mo naman na kahit anong mangyari may mga magaganda paring bagay na mangyayari sa kanya. na ung mga magagandang bagay na un eh ang lakas nya para ipagpatuloy ang buhay na akala mong nasisira mo paunti unti. hindi ko alam kung naiisip ba ng mga maninira kung sino man kau na ang "lakas" ay nanggagaling sa sakit at kabiguan. tsktsk...

nalulungkot ako ngayon. ang dami kong tanong tungkol sa paninira chuva ekers. pero alam ko namang kaya kong sagutin ang mga tanong ko, so bat pa ako malungkot? malungkot ako kasi wala akong kakilalang naninira ng buhay ng iba, gusto kong makakilala tapos babarahin ko sya, aapihin ko. kung may naninira... may nang-aapi. bwahahahaha.

kung wala akong kakilalang naninira ng buhay ng iba...

marami naman akong kilalang naninira ng sariling buhay nila...

naniniwala akong mas eksperto sila sa paninira ng buhay,

kaya kaung mga naninira ng mga buhay ng iba...

beware sa mga taong sira na ang buhay.

ps. mag ingat kay "bornagainwannabe" hacker daw syang malupet.

(wow malupet, talented.)

waste?

2009-05-24T23:14:00.002-12:00

im in a closed box full of nothing
it feels wrong but it seems theres something
something i know that is important for me
for me to find and avoid insanities

inquisitively; eager to know
preventing myself stuck in that situation
inseparably; cant divide
blissful nightmares and rotten divine

cant see whats next, even whats before next
its like smilling, while suffering from stress
i really dont know what to do and why is this happening
but i do things that makes me unhappy

wat the... napapatula eh noh. hayz, tagal ko ng di nag blo blog, mag papasukan na. akalain mong 2 buwan akong parang walang nagawa para umunlad utak ko... tsktsk. masama to. masaya ba ko? mukang masaya naman ako eh no. dami ko lang talagang naiisip na kung anu ano. nakakalimutan ko na nga minsan na masaya naman ako eh at bakit ba ako nag hahanap ng problema. siguro sinusulit ko narin kasi, di na pwedeng mag topak kapag may pasok na. di na pwedeng mag-inarte kapag dumating na tatay ko. (june 5 uwi nya). ang dami ng hindi na pwede. kapag pumalpak ako eh masasaktan nanaman ako, pati boyps ko apektado malamang. tsktsk... kelangan kontrolado ko parin ang bawat galaw. at may nakahanda na dapat na sulusyon sa bawat sitwasyon.

mahirap ng magkamali, lalo nat wala naman dapat maging dahilan para magkamali ako. unang una hindi ko problema ang pera (pero wala akong pera), pangalawa may natitirhan akong maayos na wala akong iniisip na babayarang kuryente at tubig, pangatlo may nagluluto ng pagkain para makakain ako at nasa tamang oras pa, pang-apat may pamilya, boyps at gelps akong laging nasa likod ko kahit anong mangyari at panglima... andyan si bigboss. nakakahiyang magkamali kapag ganun diba. ayoko din kasing masaktan sila. ayokong maging pabigat.

hayz... ganun talaga. kelangan ng matinding mind set at magagandang plano sa buhay. kaya ko to... kakayanin ko. para sakin, at para sa mga mahal ko.

-- bottomless --

2009-02-06T21:01:00.002-12:00

"hinanap ko naman eh... kung san san na nga ako nakarating. kung sino-sino na ang pinag tanungan ko, di ko na talaga alam ang gagawin ko at kung ikaw man ang nakapulot, wag mo ng isoli sakin. Mas masaya nako ngayon."

Ako nga pala si Kino. Burara at makakalimutin. Isang di normal na binata na nagpupumilit maging ordinaryo, kinailangan kong makisama sa iba para makaranas daw ng sinasabi nilang saya. Pero hanggang ngayon, hindi ko parin alam kung ano bang ikinalungkot ng isang taong hilig mag-isa, na hindi naman tinatanong ng isang ordinaryong tao. Sa katunayan, masaya nga naman maging normal, wala masyadong problema at iniisip, pero di kaya nahahawa lang ako sa kanila at pinili ko nalang na maging ganun ang resulta?

Ulila nako. Yun ang sabi sakin ni boss na nag silbing tatay ko. Marami din akong kapatid na ulila kagaya ko kaya dapat daw masaya kaming lahat dahil malaki ang pamilya namin. Sabay sabay kaming kumakain, tatlong beses sa isang araw at maswerte pa kung minsan makainom kami ng vitamin C, iwas sa ubo at sipon. Sagana kami sa vitamin D, may batas kasi pinatupad si Boss (tatay) na kailangan gising na kami kapag alas singko ng umaga. Sisimulan na naming dumihan ang aming sarili at magmukhang di pa kumakain ng isang linggo at magmukha namang ginahasa ang mga kapatid kong babae. Hindi mahirap ang batas na iyon. Gugulong lang kami sa mga makikitid na eskinitang ginagawang cr ng mga lasing at libreng motel ng mga bading. Solb! mukha basura, amoy malansa.

Araw araw, na di man lang binago ng dyos. Lagi akong uuwing puro biscuit, tinapay at mineral water ang dala ko. Masyado atang kapani paniwala ang pagpapanggap kong isang linggong hindi pa kumakain. Kaya ayun, puro kutos ang natatanggap ko ke boss. Pero isang araw, sinipag ata ang maykapal na baguhin ang kapalaran ko, may isang kolehiyalang nakahulog ng panyo sa tapat ko. Kinuha ko, hinabol ko sya.

"ate..."

"panyo.."

"mo..."

Kinuha nya... ngumiti sya sakin. Bumuka ang kanyang mga labing may sinasabi na hindi ko marinig. Tumalikod sya at nag lakad papalayo sakin. Pero nangangausap ang kanyang buhok na humahampas hampas sa hangin. Sabay lingon sa akin na may mas matinding ngiti.

Talagang binago ng Dyos ang araw na iyon. Bukod sa walang nagbibigay sakin ng mga biscuit ay ibang ngiti ang makikita nyo sa aking mga labi.
Nung gabing iyon, di ko mahanap ang tulog, mukhang nakitulog sa kama katabi ng isang kolehiyala. Wala akong ibang iniisip kundi ang makita syang nakahiga sa kama este ang makita lang sya. Yun lang.

Kinabukasan. Umaasa akong makikita ko sya ulet. Hindi ko na masyadong ginulo ang itsura ko para baka sakaling kapag kinausap ko sya eh kakausapin din nya ako. Aba'y ang pag uumasang iyon ay nag katotoo. Nakita ko sya. Nakita nya ko. Walang ibang reaksyon. Sa pagkakataong ito hindi sya ngumiti sakin. Dahil ba sa walang panyong nahulog na pupulutin at ibibigay sa kanya? Yun ba? Nakilala ba nya ako? May mata sya para makita ako pero hindi sapat na dahilan yun para makasiguradong naaalala nya ako. Parang gusto ko syang sigawan ng "woi miss, kahapon lang yun!"

Wala. Parang dapat ko na syang kalimutan. Kaya ko naman syang deadmahin eh. Di lang kayo ang kayang mambaliwala kapag humihingi ako ng limos. Sino kaba ate, maganda lang yang ngipin mo, maputi ka lang pero alam kong hindi ikaw ang tutulong sakin sa kahirapan at lalong hindi ikaw ang babaeng mag papasaya sakin.

Nakalipas ang isang linggo... di ko inaasahang hahabol ako sa isang snatcher na nanghablot ng isang bag. Na napag kaalaman kong si kuya Estong pala na anak din ni boss. Buti nalang at hindi ko sya naabutan at mapag kamalan pang mag ka kuntyaba pa kami. Binalikan ko ang babaeng nahablutan ng bag, aba'y mantakin mong si ate pala yun. Si miss panyo na suplada kuno. Di ko alam kung namumukhaan na nya ako pero di ko na pinatagal pa ang sitwasyon dahil bitter ako sa kanya.

"ay miss, ingat ka lagi... maraming ganun dito"

"huhu. yung wallet ko, pamana pa sakin un ng lola ko... huhu"

"nako miss, malamang makikita mo nalang yun sa basurahan."

"talaga?"

"ay di ako sigurado, pero sige kapag nakakita ako ng mga wallet ipapakita ko agad sayo baka sakaling yun yung wallet mo, gusto mong tubig? malinis to..."

"salamat... *hikbi*"

di ko na dapat pang ikwento ang mga sumunod pang nangyari. Ang mga nangyari lang naman eh nag pakilala ako, ako si Kino, sya si Pilar, mabango si Pilar, mabaho si Kino, maganda si Pilar, panget si Kino, nag-aaral si Pilar, si Kino hindi pero mahal ni Kino si Pilar, at mahal ni Pilar si Kino.

Mabilis ang mga pangyayari. Sinama nya ako sa kanila. Pinaliguan nya ako at binihisan. Pinautang pa nya ako ng pera para hindi ako makutusan pag uwi ko. Naikwento ko kasi sa kanya ang buhay ko. Naiintindihan naman nya at sa katunayan matutulungan nya akong makahanap ng trabaho para may pang bisyo na daw ako at maipag patuloy ang pagiging adik. Biro nyang may katotohanan.

Pag-uwi ko sa amin. Good mood si itay. Mukhang wala sa mood nya ang mangutos at manermon. Mukhang ang dami din naming pag kain. Tiba tiba ata ang nalimos ng mga utol ko.

"mga anak, wag nyo ng tanungin kung san galing ang mga pag kaing yan. Basta hablot yan mula sa langit"

Wala na ngang nagtanong samin baka mabato pa kami ng bote ng beer. Ayaw kasi ni itay sa mga bobo kaya kaming mag kakapatid ay madalas nagugulpi.

Bago kami matulog sabay sabay eh syempre di ko nanaman makalimutan si Pilar. Biglang may binato sakin si itay. Isang wallet. Walang laman. Luma na ang itsura pero ayus pa naman. Sabi nya akin nalang daw iyon dahil mukha din daw akong luma. Di ko alam kung matutuwa ako sa sinabi nya pero natuwa ako kasi may wallet ako. Sweet pala si itay. Bago ako matulog eh tinago ko sya sa loob ng nag-iisa kong unan.

Kinabukasan, nag kita nanaman kami ni Pilar. Nilibre nya ako ng miryenda at hinatid ko sya sa kanila pagkatapos. Ang ganda nanaman ng ngiti ko pag-uwi sa amin kahit alam kong makukutusan ako dahil wala man lang akong dala kahit na ano. Buti nalang at wala si itay, asa beerhouse daw kasi nanalo sa sugal ang balita sakin ni bunso. Natulog nako agad ng lahat sila ay tulog na. Pagyakap ko sa unan, parang ang tigas. Naalala kong may tinago ako sa loob. Hinugot ko ang wallet at binuksan.

"wat the f..."

binilang ko lahat.... may sampung libo. Tig iisang libong sampu. San to galing? Anu gagawin ko dito? Bibigay ko ba ke itay? Di ko alam ang gagawin. Ang daming tanong sa isip ko. Naisip ko ang future ko kasama si Pilar. Pakakasalan naba nya ako sa halagang 10 libo? Kulang ata to. Siguro e ba bangko ko muna to habang wala pa akong maisip na gagawin. Kung gagastusin ko to maraming tanong sakin si itay panigurado kung san ako nakakuha ng pera. Basta bukas ilalagay ko to sa bangko.

Oo. Nilagay ko sa bangko. Pinapasok naman ako sa bangko kasi naligo ako sa Bambini Cologne, at nag suot ako ng puting damit na hiram ko ke Manong Ernest na isang security guard sa isang club. Nanghiram din ako ng isang pares ng tsinelas ke kuya para talagang papasukin ako. Medyo nahirapan ako sa pagsulat ng pangalan ko, magulo ang sulat at ang bagal pa.

Wala akong pinag sabihin ng ginawa ko. Kahit kay Pilar ay hindi ko sinabi. Masaya ako sa naging disisyon ko at umuwi nako agad sa amin para magplano ng kung anong susunod kong gagawin. Humiga muna ako at niyakap ang unan. POtah...

"matigas ka nanaman?"

Nagtawanan ang mga bata bata kong kapatid na akala nila ang tinutukoy ko ang aking ari. Nangiti nalang ako sa kanila at sinabing doon muna sila sa labas at may gagawin ang kuya nila. Natawa pa sila lalo.

Binilang ko. Libo libo... bente mil. Ano ito? Nadoble ang pera. Anong klaseng wallet to? May sa demonyo ba to? Kanino kaya ito? bat nya hinayaang mawala lang sa kanya ng basta basta to. Pero bakit sakin? bakit sakin ka napadpad? Eto nanaman ang mga tanong ko... kelangan ko na talagang mag plano.

makalipas ang 3 buwan...

Masaya na kami ni Pilar. Nakatira kami sa isang paupahang bahay. Nag-aaral parin sya at ako naman ay nag-aasikaso ng isang bakery shop at lotohan. Lahat ng mga kapatid ko ay napag-aaral ko. Dinahilan ko nalang kay itay na nanalo ako sa loto kaya ako nagkapera, at ngayon, si itay ay binigyan ko ng puhunan para sa pagpapatayo nya ng isang beerhouse.

Isang umaga. Saba'y kaming nagising ni Pilar at saba'y na nagdasal. Nagulat nalang ako sa dasal nyang parang may patama sakin...

"hinanap ko naman eh... kung san san na nga ako nakarating. kung sino-sino na ang pinag tanungan ko. Nagulat lang talaga ako noon, di ko na talaga alam ang gagawin ko at kung ikaw man ang nakapulot, wag mo ng isoli sakin. Mas masaya nako ngayon." amen.

talent mo ano?

2009-01-08T20:00:00.000-12:00

Kalokohan para sa iba ang mangarap sa wala,
pero may magagawa kaba,
kung ang mangarap lang ang paraan para sumaya sila?
Ang managinip habang tulog na inayawang gumising?
at ang managinip ng gising na inayawan ng matulog?

isang araw, nagsawa na sa kaka pangarap
pinilit tumakas sa sakit at hirap
pinilit mapalitan ng sarap at ginhawa
napatunayang, and dyo's talaga'y may awa...

Napapatula nako ah. Haha!
Ow well... Ano lang kasi, alam mo yun, nakakabilib ang mga taong marunong tumanggap ng katotohanan eh. Katotohanang sobrang sakit at hindi katanggap tanggap, pero sila, ang may mga malalakas na damdamin para maintindihan ang nangyari. Lufet eh.

Para sakin talent ang pang-uuto. Sa kapwa at lalo na sa sarili. Ang pang uuto, hindi naman yan panloloko eh (medyo lang). Puro negative kasi ang panloloko at ang pang-uuto eh kalahating panloloko lang. Pero kasi, may magandang patutunguhan kasi ang pang-uuto at isa na riyan ang pagbibigay saya, sayang panandalian. May problema ba dun? May problema ba sa pagkakaraon ng panandaliang saya? Di ka kuntento? Gusto mo pang matagalan? Di kita masisisi, kahit naman sino gusto ng pangmatagalan at matibay pa, kaso may kaso eh... hindi maaring maging ganun. Oo posible pero malabo.

Bakit posible? eh life is a constant change eh. Magbabago ang mga bagay sa ayaw't sa gusto mo at minsan hindi mo pa mapapansing nag bago na pala, pwera nalang kung hindi mo talaga pinansin. Pero syempre papasok nanaman ang salitang uniquness ng bawat isa at hindi ko dapat ipilit ang mga paniniwala kong para sa iba'y baluktot. Sa totoo lang eh kaya at pwede kong ipilit, hindi lang talaga dapat.

Hindi dapat kasi hindi sa lahat ng oras ako o tayo o ikaw ang mag bibigay ng sulusyon. Makakagising sa taong namuhay sa panaginip. Makakabago ng nakasanayang luma. at makakapagpaliwanag kung ano ang realidad. Hayaan mong iyong sarili ang makatuklas ng kung sino ka, hindi ung ibang tao ang makapal na nanghuhusga.

Aaminin ko, makapal ako minsan...
eh sa enjoy ang manghusga paminsan minsan eh. hehe.

same sh*t...

2008-12-25T04:38:00.005-12:00

aba'y bihira talaga ako makiuso. bihira ako mang-gaya ng kung anong bago. Hanggang tingin lang ako madalas at ni minsan hindi ko pinangarap na magkaron ng isang bagay na meron ang halos lahat.

Naririnig ko lang madalas na pinag kwekwentuhan ito. Di ako nag tanong kung anu ba un, ni di ko nga nagawang i search sa google kung ano bang meron sa kinagigiliwan ng halos lahat ng teenager.

Walang masama pero utang na loob, sa mga nagpapanggap dyan na kunwari fan kayo ng ganito o ganun, eh itigil nyo na. May kakayahan naman tayong umintindi eh para tanggapin na magkakaiba tayong lahat at bobo ka naman kung di mo kaya. Kung di mo gusto ang isang bagay, ehdi hindi mo gusto, wag kang panggap, wag kang makiuso sa usong di mo naman talaga trip. Kung di ka tanggap ng mga akala mong frends mo sa kagustuhan mo, eh mag hanap kana ng tunay na kaybigan. Yung irerespeto ang disisyon mo at tatanggapin kung sino ka bilang mamamayan sa bansa natin, na hindi ikaw ung taong may bitbit ng isang sikat na libro. bwahahahaha...

hindi twilight ang tinutukoy ko kundi Da Vinci Code. haha. Daming entry tungkol sa twilight eh, gagayahin ko paba sila? pero same shit eh... ganun din un eh.

Actually pinanod ko ung movie na Da Vinci at predictable sya kahit di ko binasa yung book. Ok naman sakin ung story pero hindi para pagtalunan kung ano ba dapat ang paniniwalaan ko. Kung ako nabuhay sa panahon ni Jesus eh maiinlove din ako sa kanya. Ang bait na, ang macho pa.

Napanod ko rin ung Twilight at ok naman ATA sya para sakin, lalo na ung settings. pero di ko rin nabasa yung book (kasi wala naman akong balak basahin talaga). Mas gusto kong manod nalang ng ibat'ibang palabas sa sine kesa bumili ng librong halos lahat meron. Ehdi manghihiram nalang ako. (pero wala parin akong balak manghiram). bwahahahaha!

Pareho halos ang comment ng mga taong fan ng Da Vinci at ng Twilight. "MAS MAGANDA PARIN UNG BOOK". tapos kapag hindi mo na appreaciate yung palabas eh pangangatangan ka ng "EH HINDI MO NAMAN KASI NABASA YUNG LIBRO EH!" kapag hindi mo naman na-appreaciate pareho eh "BAKA KASI HINDI MO NAIINTINDIHAN?!" ang saya diba? Di porket di mo nagustuhan eh pagmumukhain ka na nilang jologs at ang masaklap pa nyan, jologs kana, tanga kapa. Kay lupet diba?

--di porket x-mass--

2008-12-21T07:20:00.006-12:00

may nabasa akong isang blog... (mantakin mo, nagbabasa pa pala ako). haha. Pero nakakatawa eh. Ang kulet ng mga sinusulat nya, hindi literal na makulet na nakakatawa kundi ang sarap nyang barahin. Halos lahat ng sinusulat nya eh tungkol sa mga hinanakit nya sa buhay, sa mga bagay bagay at kung ano ano. Wala namang kaso yun, kaso (labo) ayoko sa mga taong puro ganun lang ang alam, pero syempre uutuin ko nanaman sarili ko... (baka naman sa personal eh masiyahin syang tao at puro magaganda lang ang napapansin nya, o di kaya may iba syang blog na puro naman masasayang bagay ang nandoon). Malay ko ba, basta ako, gusto kitang apihin. Nako kung kilala lang kitang tunay at magkakilala pa tayo, patay ka sakin. Walang give love give love, di porket mag pa-pasko mabait ako. bwahahahaha...

Sabi ko nga, ayoko sa mga ganung tao. Papano nalang ang ibang mambabasa na puro negatibo ang nasa isip? Nanaisin mo pa bang madagdagan un? Nako, ewan ko lang kung ano kasunod nun. Malamang sa alamang, kung sino man ang magbasa nun eh bukas sya ang bida sa front page ng dyaryo. "ISANG EMO NA BINATA PATAY, UMINOM NG ACETONE MATAPOS BASAHIN ANG ISANG BLOG" katakot diba? (boooo...)

Fine fine... para naman akong nagmamalinis eh... negatibo nga tong sinasabi ko tungkol sa kanya, nangenge-alam pa ako ng may blog ng may blog, pero positibo naman ang gustong patunguhan nitong sinusulat ko eh. "hoy PO babae, easy lang po... parang di mo alam ang salitang relax eh. sabi nga ng ilang mga teenager dyan, CHILL." haha. sige ka, papanget ka nyan. hihi.

ps. hoy PO ulet babae... wag mong gawing hobby ang pag gegeneralize ng mali. hindi lahat ng tao pare-pareho sa lahat ng bagay. Masyadu ka eh... hehe.
sarap mang-api ng wala lang... tapos ako lang nakakaalam kung sino inaapi ko. bwahahahahaha...

what's your new years resolution

2008-12-19T17:02:00.009-12:00

cute nung pic no? este bad yang pic na yan. tsktsk... tigilan na dapat ang paninigarilyo. nako kayo... sige, alam nyo naman siguro epekto nyan sa katawan nyo at sa katabi nyong malinis ang baga. Lalo na sa mga makakapal ang mukha na naninigarilyo katabi ang anak nila o nakikita ng anak nila, pati narin ang may mga katabing bata na hindi mo kaano-ano. mahiya ka naman. nako... impluwensya yan. Tigil nyo na yan pls... magbago na kayo.

kaya ako... ang new years resolution ko ay...
di nako mag po porn. di nako pupunta sa mga porn sites.
Promise... hihi.

sarap... pero sakit sa...

2008-12-08T03:13:00.003-12:00

may mga bawal na alam mong bawal pero ginagawa mo parin.
may mga mali na alam mong mali pero go ka parin.
pero ang mga bawal at mali na iyon na alam mo eh ginagawa mo kasi posibleng masaya ka o di kaya'y masarap... weee...

tulad neto.
masama ang sobra.... (di ko alam kung ilan ang bilang ng mga yan basta gumastos kami ng 540 at lima lang kaming tumira nyan at may natira pa)
armi- 9? sticks?
leo- 10? stick?
tina - 9sticks
emer - 22sticks
pb - 21sticks

at pinag bawalan na ako ng magulang ko na kumain ng isaw...
(ok lang naman siguro pag minsan lang diba, este bihira pala. hehe)

--katangahan--

2008-12-01T21:15:00.001-12:00

dahil sa pagpupumilit kong baguhin ang layout ng blog na ito eh nasira ko sya...

ang saya saya. bale napagdisisyunan kong gagawa nalang ulet ako ng bagong blog... aliw.

(katangahan kasi eh) haha.

ABANGANGAN ANG BAGONG BLOG NI PB

--kelang bukas?--

2008-11-26T20:17:00.001-12:00

sa kapit bahay ng classmate ko sa taytay.
nag hagilap agad ako ng cellphone na may flash.
tinatakot pa nila ako kasi may mumu daw dun sa bahay na un.
pero wala akong pake. aliw parin eh. haha.

--bottle--

2008-11-25T02:19:00.000-12:00

By: Phoebe dela Paz

I’ve been a bad man;
hurting people with no intentions
and now I’m alone in the island
keeping all my emotions

I cried many times
and then accepting what’s behind
the truth that’s hard to find
need to cross a thousand miles

Sure I’ve learned my lesson
and I’m ready to do my obligations
I know, I know to handle things
fixing and solving mistakes

Now, I’m already better
believing I must be free
and ready to go back there
to spread love and peace

So hopping someone will find this
a simple message that will save my dreams

--mantika--

2008-10-23T18:53:00.000-12:00

kapag mag isa ako. marami akong naiisip.
mga pangarap na mataas, na hindi ko naman kayang abutin

isa akong tindero ng fishballs. fishballs na madalas bilhin ng mga tropa kong construction worker. ang dami na nilang utang sakin at hanggang ngayon eh hindi pa talaga ako nakakabawi sa pinuhunan ko. marami rami din kasi akong kaybigan at syempre tinda ko lang ang hindi nagmamahal na hindi ko alam kung dapat ko bang ikatuwa. mahirap pala ang ganun, lalo na sa isang taong tulad ko, na nahihiyang tumanggi sa mga bagay na kayang kaya namang ibigay.

isang karumaldumal na pangyayari ang nasaksihan ko. holdaper ata sya. nakaakbay ang kaliwang kamay sa balikat at may hawak syang patalim na nakatutok sa tagiliran ng isang binata. di sila gumagalaw parang statua. bahagya kong nababasa ang bawat bukas ng bibig ng dalawa. "di ka masasaktan kung ibibigay mo sakin yang bag mo ng maayos". "te...te..ka laaaaannngggg ho... di ho ako makakauwi... tirhan nyo ho ako ng kahit trenta(30) lang." Mabilis na maayos na binigay ni teenager ang bag at agad tumakbo ang holdaper na parang di nya narinig ang pabor ng binata. di parin sya gumagalaw... humarap sya sakin, namumutla,itsurang paiyak... matang nakatingin sakin na nagsasabing bakit wala akong ginawa. bigla nalang syang natumba.

Nagsilapitan ang mga tao sa paligid ng katawan nyang nakatumba. parami ng parami ang tao. paingay ng paingay. di ko na maintindihan ang ibang salita na may ibat ibang kahulugan. kahulugang di lahat ay tama at totoo. sino ang dapat kong pakinggan?

di nako nagtagal pa roon dahil hindi ko maaring iwan ang tulak business ko para makisingit pa at maki-isyoso. paniguradong nahimatay sya sa kaba at takot. umuwi nalang ako agad kahit may masasayang akong isang plastic na fishball na malapit ng masira.

sarap talaga ng pakiramdam natoh. nakalublob ang dalawang paa ko sa batya na may mainit na tubig at mga bulang galing sa labada ng gelpren ko. di pa kami kasal dahil kelangan mabuntis ko raw muna sya. 1 taon na kaming nagsasama at wala pang bunga. bungang ayoko talagang maisilang at mamulat sa kahirapan ng bansa. kaya eto, masaya ako kahit wala pa kaming anak. naliligalig nalang ako sa mga gwapo't maganda't malulusog na bata sa commercials. lalong lalo na ang anak ni zoren legaspi at carmina... ang talinong bata, di tulad ng tatay nya na tatanga tanga at sa ice cream lang sya magaling.

ok. balita na pala. kahit ayoko ang sistema ng bansa eh gusto ko parin malaman ang kalagayan nito. halos di maganda ang balita at walang kamatayang isyu ng melamine yan na tingin ko naman eh hindi sapat na dahilan para ma alarma ang lahat. taas noo parin tayo sa mga singkit na yan. pareparehas lang yang mga singkit nayan. yang i phone na yan, mga mac chu chu, mga gadgets na talaga namang nakamamangha pero sa totoo lang, taas noo rin naman ako, lalo na kay maria ozawa na isang janapnesse canadian.

ano toh? ung kaninang nasaksihan ko. ang binatang hinoldap. abay nakuhaan pala ako ng video sa tv. wala naman akong napansin dumating ang abs kanina, malamang di ko mapapansin dala nalang siguro ng pagkaggulat ko at sabik kong makauwi na. pero ano?! patay ang binata? napadiin pala ang patalim sa tagiliran nito. di ko napansin un ah. mas lalo akong nagulat. kaya pala ang mga matang humihingi ng tulong... anu tong nararamdaman ko? di ako makahinga... makatulog na nga lang. zZzzz...

bagong umaga kahit galing sa masamang panaginip. para atang hindi natatahimik ang binata. pati ba naman ako damay. pero hindi sya sagot sa kahirapan ko, bat ako mag aaksaya ng oras para isipin sya. patay na sya at matuwa syang ganun at tuloy parin ang buhay kong mahirap at walang pag-asa. "alis nako honey, wag ka masyadong papakapagod sa paglalaba. pag-uwi ko pramis ubos ang mga fishballs ko".

lalake - "manong? magkano sa balls mo?"
ako - "eto lang di nagmamahal... ganun parin iho" (habang naghahalo ng mantika)
lalake - "ay sige ho sampung piso ho. tagal ko ng di nakakakain neto"
ako - "oh sukli mo..."

anu toh? binatang kamukhang kamukha ng binata kagabi... kambal? o minumulto ako? hindi eh.. sya talaga. taong tao. di ako makahinga... di ako makagalaw. natutuyo na ang mantikang iniinit ko. parehong lugar kahapon. parehong pareho. kung san sya nakatayo... ang binatang namatay at may papalapit sa kanya... waring may tinatago kanyang kasuotan...

"di ka masasaktan kung ibibigay mo sakin yang bag mo ng maayos". "te...te..ka laaaaannngggg ho... di ho ako makakauwi... tirhan nyo ho ako ng kahit trenta(30) lang."

malinaw na malinaw ang narinig ko...

nahulog ang paninda ko... oh fishballs...

mabilis ang mga pangyayari...

tumingin ulet sya sakin... pero sa ngayon...

malapitan... nakatayo sya habang ako'y nakahiga...

mukha nyang namumutla parin...

pero ang mga mata ay iba na ang sinasabi...

kayanin nyo ho...pasensya... at maraming salamat...

napangiti ako...

at

pumikit.

--dreams---

2008-10-17T16:00:00.003-12:00

Babae nga siguro ako talaga. Napapansin kong napapadalas ang pagbabago ng isip ko na dati pa naman talaga, o siguro humuhusay nalang ako sa pang uuto sa mga bagay bagay.

Ang hirap ng ganito. Naka set na ang puso’t isip mo sa isang bagay tapos kinabukasan iba na ang plano mo. Parang ang dali ng buhay kung titingnan pero wala naman talagang kakayahan para magawa. Nakakainis pero kelangang tanggapin... at sana baguhin.

Isang magandang halimbawa nalang ang entry bago ito. Sabi ko doon na balak kong mag-aral magluto. Pero ano… ano ngayon? ibang plano nalang. Hindi ko nalang sasabihin baka mabago nanaman. Ayokong sinasabi noon ang bahala na pero napapadalas na ngayon sa sobrang ka walang kwenta kong tao pag dating sa pagsasalita at pagplaplano. Kakalungkot, at potek… dati ko pa atang problema ang ganito…

Masaya naman ako. Sa sayang to, matatanggap ko kung bigla nalang akong kukunin, kahit marami pa akong pangarap na pli-nano kong magawa.

kelangan kong maging praktikal...

2008-09-20T01:09:00.004-12:00

Hindi ko alam kung sigurado ba ako sa natatandaan kong pangyayari sa buhay ko. Kung pano ko nakahiligan ang pag susulat. Sa pagkakatanda ko nga eh, noong elementary ako, natuwa ako sa pag babasa ng mga libro. Di ko din maalala kung anong libro ang una kong nabasa na hindi librong pang edukasyon. Di ko nga rin maalala kung tagalog ba ito o sulat sa ingles. Minsan nga nakakalimutan ko narin kung pano magbasa este ang maligo pala.

Sa totoo lang gustong gusto kong maalala ang mga yon pero nasasaktan ako dahil mas napapatunayan kong makakalimutin na ako. sakit naba to?

Ang sigurado ko, naaliw ako kay Bob Ong at kinulekta ko ang mga libro nya. Name it?! Lahat meron ako, pero dahil sa may mala diamante akong puso eh walang pagdadalawang isip kong pinahihiram ang mga librong binili ko at dahil sa di maiiwasan ang mga taong makakapal ang mukha eh may mga libro na akong di ko na nakita pa. simula noon, di nako nag papahiram. Pilitin mo pa ako, potah ka, bumili ka ng sarili mong kopya.

Naaliw din ako kay Pol.Medina.Jr. Sa katunayan eh may kuha pa kaming dalawa sa litrato. May nagbalita kasi sakin noon na may comic convention sa UP Diliman at darating raw doon si Pol Medina. Sobrang saya ko nun. Dapat nga eh may kasama akong papunta doon dahil di ko kabisado ang loob ng UP kaso nga lang eh mas may importante syang gagawin pero hindi dahilan un para hindi ako tumuloy. Nag punta ako dun mag-isa. Nag tanong tanong sa mga taong nag lalakad sa daan. Sumakay ng dyip at di makahinga ng maayos sa kaba at yun nga… narating ko ang dapat kong marating, maraming ilaw at may mga babaeng nag sasayaw sa entablado na nakahubad este sa UP pala. Nawala na ang kaba ko at agad na akong pumasok sa loob. (at pota, di ko din maalala kung anong building yun sa UP).

May bayad ang entrance sa comic-convention. Medyo madami dami ang tao. Di lang pala medyo. Madami talaga. Ang daming mga sikat na writers ng comics pero di ko sila kilala. May mga lumang comics ng batmans at iba pa sa murang halaga. May mga mangilan ngilan na action figures na hindi naman ata binebenta. May mga food corner na masarap kahit di ko natikman. Ang dami kong gustong gawin doon pero nangingibabaw parin ang sadyang makapag pa autograph kay Pol.Medina.

Nagawa ko naman ang sadya kong tunay. Nag tawanan pa nga kami ng onti ni Pol.Medina dahil sinabi kong PB ang nickname ko. Hiniram pa nya ang whiteboard marker na akala nyang pentel pen na hiram ko lang din sa classmate ko. Ako kasi ang unang nag pa autograph sa kanya. Ewan ko ba, nakatitig lang ang mga taong nasa harap nya, speechless na nakatulala. Kaya ayun, inunahan ko na sila.

Sa dami ng librong nabasa ko na syempre wala pa un sa kalahati ng mga nabasa mo kung sino ka man eh potek, ang hirap tuloy mag disisyon ngayon. hilig kong mag basa at sumulat pero bat parang hindi ko pa ata dapat seryosohin ang bagay na yan sa ngayon? why?

Ang daming problemang dumating. Nakakagulat pa ang karamihan at muntikan ko ng hindi kayanin. Hirap na nga ako sa totoo lang at nagpapakita na ako ay sadyang may kahinaan. Pero bat pa ako nangangarap? Anung plano ang dapat kong sundin para sa aking kinabukasan? Kelangan kong makaisip ng isang bagay na pag-aaralan na paniguradong may perang bubunga.

Hindi ako pwedeng mag shift sa isang kursong walang kasiguraduhan. Alam naman natin kung ano ung mga bagay na mag bibigay malaking kita talaga. Parang sa ngayon ayokong munang isipin ang kaligayahan ko. kelangan ko agad makakuha ng trabaho, para magkasweldo at ipanggagamit sa pag-papaaral sa sarili ko, pag-aaralin ang bagay na magbibigay ligaya sa buhay ko.

Naisip kong mag-aral magluto. Tutal, masarap magluto ang mga magulang ko, ako wala pa akong alam. Tutal ulet balak ng tatay kong mag negosyo ng kainan at hilig ng pamilya namin ang kumain. What yu think? May future kaya akong maging chef?

(isang tabi muna ang mga bagay na sigurado ka namang nandyan lang)

kikilos kaba?

2008-08-21T03:20:00.000-12:00

Anu ba tong nangyayari sakin? noon, kahit papano eh nakakapag focus ako sa mga ginagawa ko. napapaganda at naayos ko. Napapabilib ko ang ilang nakaaangat. Napasasaya ko ang mga patapon ang buhay. Akalain mo yun para akong isang super hero na walang costume at kung pakapalan na ng mukha eh super hero akong mayabang. Pogi ko eh, machupa. Hehe.

Namomoblema ako sa katauhan ko. labing walong taong gulang na ako at habang tumatagal eh mas tumitigas ang ulo ko.

Panahon ng digmaan. Digmaang ang tanging kayang gawin eh ang magtago. Magbulag bulagan. Mistulang pipi sa kabila ng pagkakaroon ng mala ibong boses. Tulog sa panahon ng putukan at nananaginip sa oras ng pagdiriwang.

Pano ka makakakilos kung ramdam mong wala kang magandang patutunguhan? Nakakaramdam ka ng mga salitang masasakit galing sa mga taong mahal mo na dapat inspirasyon pero nagiging sagabal pa sila sa pangarap mo. Iniisip nga nila ang kalagayan mo pero gusto nilang sa paraan nila ka aasenso. Sino ang pakikinggan? Sino ang susundin? Sila bang may karanasan o akong alam ang dapat?

Marami akong alam na dapat. Uulitin ko nanaman to… “hindi lahat ng dapat ay tama.” Sinabi na sakin yan ng ate ko pero di ko na maalala kung kelan.

Asa proseso naman talaga halos lahat ng bagay para maayos. Nasa pag-uusap din. Asa intensyon pa…

At habang may kausap ako sa telepono noon, di ko din maalala kung ung unang sinabihan ko nun eh ang boyps ko o gelps ko… sabi ko… “hindi dapat ganun, pero nangyayari”. Kaya dapat tayong kumilos.

Sa hirap ng buhay. Talaga palang mahirap maging mahirap. Di ko literal na ramdam ang problema tungkol sa gas at bigas pero gamit ang ilang parte ng katawan ko, lalo na ang mga mata… parang gusto ko nalang pumikit. O di kaya ipikit ang isang mata para kahit papano, di parin ako mawala sa reyalidad na may mga ganitong pangyayari talaga sa buhay ng tao… na ang ilan, ang husay talagang mandeadma sa mga taong humihinga pa.

--wala--

2008-07-22T02:46:00.000-12:00

Naiinip nako kakaantay sa wala
Niloloko ang sariling,
makakakita ng nakamamangha
Na mag-uudyok ipag patuloy ang buhay
Magbibigay panibagong pangarap
Magtuturong maging tiyak sa lahat

Imposible ang ilang imahinasyon
Ngunit nagbibigay saya,
sa manhid kong pandama
bagamat matibay parin at malakas
na handang tumanggap…
iba’t ibang kalungkutan

Lahat ng tiniis ay iniluwa
Di ko kagustuhan,
na wala akong magawa
Inuto ang sarili sa prosesong mahirap
akala kong masaya, wala palang kwenta.

kalungkutang masaya sa iba
ligayang problema ang punta
emosyong katuwaan ang hangad
puntong walang halaga
may pake kaba?
Ako wala…

"jumping rope"

2008-07-12T02:22:00.002-12:00

Kailangan ko ng tanggapin ang katotohanang sobrang sakit
at kasama narin ang pagtanggap na kelangan na kitang kalimutan.

Nagsimula ang lahat sa loob ng jeep.

“ganda mo… este ang gwapo mo pala”

“di mo kukunin no. ko?”

“kukunin, pati address nyo narin ah”

Eto nanaman ako. Nananaginip sa jip. Nakakaisip na may makakatabing babaeng super ganda na tipong nanaisin ko naring maging babae. Ung tipong mag eenjoy akong pintahan ang makinis kong mukha at magiging hobby ko ang pagsusuklay ng buhok.

“arouch! Miss naman… eee…”
(tang ina lalake ka pala)

Akala ko babae. Ang kinis kasi. Nakakainsecure tong gwapong toh ah. Ganda pa ng sumbrero mong kulay pula. Mukhang mayaman ka. San ka kaya papunta. Mukhang may kikitain kang shota sa gateway o di kaya sa eastwood. Kung ayaw mo naman eh sige sa makati nalang sa Highstreet.

Bago ang lahat. Kelangan kong e pastporwards ang mga pangyayari.

Ayun nga. Tama talaga ako. Ang gwapo nya. Ang gwapo nyang babae. Isipin nyo un, babae sya. Ung may kike sya at dudo na malaki. Di ko lang napansin nung una kasi nakapanlalake sya eh. At pota eto pa, ang ganda nyang babae. Ang ganda nya lalo na kapag nakalugay pero taena lalo na kapag nakahubad, nako po, ibang ganda ang makikita mo. At parang ang bastos na ata ng mag kinukwento ko, mabuti ng ipagpatuloy ko ang mga masasakit na eksena.

Nainlove ako sa kanya. Nung una kuntento na akong kasama ko lang sya. Kakwentuhan, kakulitan, labasan ng ka emohan sa buhay at kasama sa pagluluto kapag nasa apartment nya ako. Nung una nga eh, este pangalawa na pala, ayun, nakita ko syang naka balot lang ng twalya. Di ko napansin nung una pero tumigas, tumigas ung titig ko sa kanya, na para bang hinuhubaran ko na sya. Medyo parang ganun ang nangyari, pero hindi ko sya hinubaran. Nahulog ng dahan dahan ang twalya sa maduming tiles na parang may ibang taong nag co control dito, lumapit sya sakin at hinalikan ako ng dahan dahan pero wala eh… TITIg ko lang talaga ang matigas. Hinahalikan nya ako ng “hameyzing” pero di ako makagalaw, nakatitig lang ako sa mga mata nyang maamo na makakapag padala ng isang demonyo sa paraiso.

Tinigil nya ang “hameyzing” na halik. Sumimangot ang kanyang mukha. Di sya nag sasalita at maging ganun din ako. Nag papakiramdaman kami pero wala akong maramdaman na kahit ano. Pero ng biglang mamula ang kanyang mga mata, pumatak ang di mabilang na luha, isang jurasic na pakiramdam ang nadama ko… nadama ko sa buong katawan na nanggagaling sa puso ko. Pumasok sa isip ko nun, na hindi kita paiiyakin na hanggang ngayon eh ayaw pang lumabas sa utak ko.

Nakakalungkot ang mga eksena diba. Etong si gwapong girl eh hindi nakuha ang gusto nya. Buti nalang eh hindi ako ung taong malibog para galawin sya agad. Pero siguro kung sinayawan nya ako, ewan ko lang. haha.

2 linggo kaming di nagkita noon. Ewan ko, matapos nya akong pagtangkaang gahasain eh ako pa tong nagtatago. Siguro nahihiya ako at hindi naibigay ang gusto nya. Maari diba pero sa 6 na buwan kong sinusundan ang halos lahat na galaw nya, na 6 buwan kong tinitiis na iba ibang pogeng lalake ang kasama nya. Nakikipag tawanan at nagpupunta ng mga motel para makipag katuwaan eh taena, parang ang manhid ko.

Dumating ang panahon. Na parang tanga na ako. 1 taon ko na syang sinusundan sa kung san san. May pera pa naman ako dahil rich ako eh pero nakakalimutan ko na ang makipag talik este ang pumunta ng simbahan. Napadaan ako sa Quiapo church at naaliw ako sa daming taong nasa loob kahit sobrang init ng panahon. Lahat sila nakatingin lang sa altar sa harap at nahilo ako nun bigla sa kakatitig sa mga makukulay na pamaypay na gagalaw galaw.

Umuwi nako agad nun at di ko na tinapos ang misa. Wala naman talaga akong balak tapusin dahil wala naman akong balak magsimba, ang sabi ko nga eh, napadaan lang ako.

Nakahiga ako noon. Nag-iisip. Iniisip si gwapong babae. Kasama parin kaya nya ung lalakeng mukhang iguana? O ung butiki? Asan kaya sya ngayon.

Sa totoo lang eh araw-araw, gabi-gabi ko tong naiisip at masasabi kong wala na akong pinag kaiba sa mga taong baliw na kinakausap lagi ang sarili.

Natapos ang lahat sa isang planong wala ng kasunod na isa pang plano kung di magtagumpay. Nagbinti ako. Nagbinti ako sa kwarto ng longkatuts namin. Lagi kasi nya akong ginugulat sa kwarto ko para sabihing luto na ang ulam kaya ngayon, sya naman ang ginulat ko.

Oo, patay nako at kailangan ko ng tanggapin ang katotohanang sobrang sakit, na di ako maaring bumalik at kasama narin ang pagtanggap na kelangan na kitang kalimutan.

Akala ko ganun lang kadali ang lahat. Pero dahil nga sa nag pakamatay ako at naniniwala akong pagala-gala lang sa kung saan ang mga nag pakamatay eh putang na, di parin nag bago ang proseso ng buhay ko, nandito parin ako sa mundong ginagalawan mo ng hindi mo nalalaman. At taena, eto ang isa sa pinaka matinding sakit na dapat kong tanggapin, hindi na lalake ang dinadala mo sa motel, babae na.

Nung isang buwan ka pang ganyan ah. Babae naba ang gusto mo? Yan tuloy, nagsisisi ako kung bat di ko binigay sa iyo noon ang gusto mo, para malaman mo kung gano kasarap ang tulad ko, akong dating bading na nagbago para sayo.

Gusto ko ulet mag pakamatay kahit alam kong patay nako. Balak ko ulet mag bigti eh, pero jumping rope ang gagamitin kong panali, alam mo naman, ang hilig kong tumalon habang naka pilantik ang mga daliri.

--swerte--

2008-06-14T21:12:00.003-12:00

“madamot ka po! sumbong kita sa ate ko!”

“behlat! Hindi ako takot. Baka sabunutan pa sya ng kuya ko. la la la!”

“kakagatin sya ng ate ko. kasi maganda ang ngipen nya. Hmp!”

“tamang tama. Mararanasan nyang mag mumog ng ngipen.”

Nagkapikunan sa isang birthday party dahil hindi nakaupo ang isang manlalaro sa larong trip to Nazareth, este Jerusalem, na ito ang isa sa paborito kong laro sa mga party dahil gusto ko talagang pumunta sa Jerusalem na yan.

Naisip kong marami pa namang ibang laro sa mga party. gusto ko rin ung longest ek ek. Ung gamit ung kahit anong gamit sa katawan mo tapos pahabaan. Maeffort kasi syang laro na kelangan mong tanggalin sintas ng sapatos mo at pati ang mga alahas mong pwedeng ma-misplace nalang bigla.

“damot mo talaga kahit kaylan. Magbago kana Sonia”

“pake mo ba Merry? Nakikinabang karin naman kahit papano ah!”

“hindi un ang punto ko, ok lang sakin na wala akong matanggap galing sayo pero ayokong isipin ng iba na masama ka”

“aba! Bahala sila no. inggit lang sila at syempre sino bang impokrito o impokrita ang hindi makasarile”

Narinig ko ang usapan. Natatawa tawa nalang ako. pareho silang may punto. Masamang maging madamot pero sino bang naging hindi? Siguro ubod lang ng damot nitong ni Sonia at ubod lang siguro ng inggit tong si Merry. Hindi ko naman sila makausap dahil busy ako at nag papahinga dahil sa matrabahong trabaho ko.

“potah ka Sonia! Wag ka na kasing madamot pls. ung bata kaninang nanghihingi lang ng baryang pampamasahe nya eh hindi mo mabigyan habang kumakain ka dyan ng Dairy Queen na ice cream?”

“potah karin Merry! Ang liit liit lang nung batang un, bat sya nasa Megamol? Tapos manghihingi sya ng pamasahe? Style ng mga puluboys yan, saka alangan namang ibigay ko yung ice cream ko? wala narin naman akong barya at puro papel din ang papel ko”

“letche ka Sonia. Dadahilan ka nanaman… bahala ka nga.”

Nag-aaway nanaman sila. Parang sa ngayon eh ang iinit na ng ulo. Makikisali naba ako sa usapang kadamutan o hahayaan ko nalang muna. Total malalaki na sila. Iba na ang pinagbago ng mga itsura nila simula nung isang taon. Inaasahan kong makikita ko sila pero hindi ko inaasahang ganun parin ang pag-aawayan nila. Kung hindi ko sila tutulungan at kung hindi ako makikisali, eh mas magandang subaybayan ko ang buhay nila. Saka ako tutulong kapag kaylangan na nila ako.

Tatlong taon ko narin tong ginagawa. Hindi naman sila laging mag kasama pero nauubos na ang ipon ko kakasunod sa kanila. Hindi ko narin maintindihan. Nung isang araw eh kalbo na itong si Sonia at ngayon naman eh nagpakalbo si Merry. Parang gusto ko tuloy mag pakalbo din. Ang init narin talaga masyado ng panahon.

“hay nako Sonia, ikaw na bahala. Matatanda na tayu at pwede ka na ngang mag-asawa. Masaya parin naman ako at kaybigan parin kita”

“drama mo Merry. Sinong gago ang mag papakasal sa tulad kong kalbo? Ayaw mo ng chippy diba?” ang pang gagong alok nya ke Sonia.

“gusto ko sana eh pero wag nalang, masama yan sa kalusugan at sakin din wala ding mag aayang mag pakasal, kalbo narin ako tulad mo.”

Sabi ko nga kanina na kalbo na sila. Hindi ko alam kung bakit un ang trip nila sa buhay. Mga pauso din tong dalawang to.

Makalipas ang isang buwan. Hindi ko na sila nakikitang mag kasama. Si Sonia nalang ang nakikita ko na namamasyal sa park kasama ang kanyang pinsan. Asan na kaya si Merry. Ah bahala na nga sila. Hindi naman ako yumayaman sa ginagawa kong to. Makabili na nga nga lipstick para sa trabaho ko mamaya. Magpapasaya nanaman ako ng mga batang maiingay at walang kamatayang happy birthday sa celebrant. Tutal, nung birthday naman ni Sonia eh napasaya ko na sila ni Merry nun. Makaalis na nga.

“hello? Hello Sonia. Sensya kana hindi ako nakapag paalam sayu…”

“Merry… bat mo ko iniwan? Bat nasa America ka ngayon?”

“syempre. Mag-iipon ako. ipagagamot kita dito. Kukunin kita dyan. Ibang stage narin kasi yang Leukemia mo at mas mabuting dito nalang kita ipaubaya”
“dyosko naman Merry. Mas gusto kong kasama kita sa mga panahon na to. Napapagod nako.”

“babalik ako pangako. Kung hindi man eh kukunin talaga kita dyan… mag antay ka lang Sonia. Gagaling ka rin.”

Nagulat ako… nalaman ko sa katrabaho ko na may sakit na Leukemia si Sonia. Hindi ko alam kung pano nya nalaman pero parang dapat ko atang ipag patuloy ang pagsunod sa buhay nila lalo na ke Sonia na naiwan dito mag-isa.
Tama, babantayan ko sya ng hindi nya nalalaman.

Ayun. 2 buwan na akong parang stalker nya. Parang lang naman. Wala naman kasi akong gusto sa kanya maliban sa pagtulong sa kanilang 2 mag kaybigan. Isa lang naman akong clown sa mga birthday party ng mga bata at isip bata. Hindi ko ata kayang maibigay ang mga pangarap ng 2 magkaybigan natoh. Gusto ko pa naman silang shotain ng sabay. Haha.

Anu ito. Bat sya umiiyak. Bat ka umiiyak ng ganyan ka grabe Sonia. Anung nangyari? Hindi kita malapitan. Parang masasapak mo ko kapag kinausap kita. Wag mong suntukin ang lupa. Tigilan mo yan. Wag mong sipain ang buhangin. Ang mga bata ay napupuwing. Tigil mo nay an pls. natatakot na ang mga batang nag lalaro sa parke.

“miss. Tama na yan miss.”

“wag kang makialam! Wala na sya…”

“miss. Huminahon ka. Maayos din ang lahat.”

“hindi na mabubuhay ang patay! Kalokohan un. Huhuhuhu”

“tara… usap tayu…”

“sige. huhu”

Akala ko mahirap kausap tong si Sonia dahil sa hindi sya nag papatalo sa mga argumento nya kapag kaharap si Merry.

Patay na si Merry. Yun ang kwento nya sa akin. Hindi ako makapag salita sa nangyari. Nagpipigil ng emosyon si Sonia habang kinukwento nya sakin ang lahat at sa likod ng mga mata parang gusto nalang biglang lumuwa para hindi makita ang hinaharap.

Nakakalungkot talaga. Kinamatay ni Merry ay brain tumor na matagal na pala nyang sakit na magulang lang nya ang nakakaalam. Kaya siguro sya nag punta ng America ay para mag pagamot at alam kong sigurado akong tama ang sinabi nyang mag papayaman din sya para sa pag galing ni Sonia.

Oo, yumaman si Merry doon sa sandaling panahon. At bago sya mamatay eh ipinangalan nya ke Sonia ang lahat ng meron sya.

2 buwan ang nakalipas. Buhay parin naman si Sonia. At patuloy na nag papalakas. Nag papalakas dahil marami syang tinutulungan na tao. Lalong lalo na ang mga batang walang magulang at matirhan na maayos.
Nag pagawa sya ng isang bahay ampunan kung saan alam naman natin kung ano ang naitutulong nito sa mga batang musmos at ulila. Natuturuan sila ng tamang asal, napag-aaral at nabibigyan ng pagkakataong makaranas ng pagmamahal galing sa artipisyal na magulang. Kasama ko madalas si Sonia sa mga birthday party at minsan eh sumasali din sya para makapag pasaya ng mga bata. Medyo komidyante din pala tong si Sonia.

Pero sa hindi ko inaasahang araw. Aaminin ko na sana ke Sonia na mahal ko na sya. Na pakakasalan ko sya kahit alam ko ang kalagayan nya. Na pasisiyahin sya sa lahat ng oras habang nabubuhay pa sya. Na gagawa muna kami ng anak at palalakihin ko ng maayos. Ang dami kong pangarap. Pero wala, nawala ang lahat. Iniwan narin nya ako gaya ni Merry.

Ang bilis ng mga pangyayari. Dating sila ang unang mga batang pinasaya ko. Na unang misyong binigay ko sa sarili ko na pasisiyahin ko sila. Talagang mabilis nga. Tagumpay naman kasi ang misyon ko. Alam kong napasaya ko sila. Lalo na si Sonia habang sya’y nasa tabi ko pa at si Merry na hindi ko nakilala ng personal pero sigurado akong nag papasalamat sya sakin.

Kahit ganun ang nangyari. Patuloy parin naman ang buhay. Lalo na ang buhay kong hangad ang kasiyahan ng lahat. Ako na ang humahawak ng bahay ampunan. Nag pagawa din ako ng simbahan katabi neto. Iba nga naman talaga ang may pera ano. Salamat ke Sonia sa pag bibigay instant pamana.

Hindi pa huli ang lahat at walang huli para sakin. aayusin ko ang mga maling ginawa ng mga taong mahal ko. sa larangan ng pag papasaya at pag bibigay panibagong pangarap sa mga taong lihis ng landas.

Pero dahil sa madamot ako. Kasinungalingan at kalokohan lang lahat ng sinabi ko. hindi ko planado ang lahat pero pera talaga nila ang habol ko.

--hu? me?--

2008-06-05T12:57:00.003-12:00

Your Personality at 35,000 Says...

Deep down, you prefer spending time alone to spending time with others. You enjoy thinking more than talking.
<-- hmmm... deep down naman eh. oow. kasi kapag walang kausap, minsan nakakapag plano ako ng mas bigating engrande. hehe. oow enjoy akong nag-iisip pero enjoy din ako sa pag sasalita. kaya kalokohan to haha.

You are good with your place in the world. You are confident and comfortable with who you are.
<-- hmm... minsan hindi ako comfortable pero mukhang ang saya saya ko. puro lang kasi ako lakas ng loob at si taong "go game"

Your gift is having a good eye. You take amazing picture and have the natural talent for most visual arts.
<-- huwow cubao. nakakahiya naman to. di naman masyado pero isa akong wanna be artist. oo i like wrting at mga pictures pero, sa pag draw drawing eh pang gagaya at ideas lang ang kaya ko.

You are inspired by freedom. Whenever you are able to do what you want, good things happen.
<-- oo naman. eto kasi ung wala ako masyado. freedom. pero dadating din tayu dyan. hehe.

It's very easy for you to feel happy. You can find peace with any situation.
<-- oow. tama to. mind set lang at tamang bonggang imahinasyon.

--subaybayan--

2008-06-03T15:12:00.001-12:00

Umangat naba ako?
Maabot ko na kaya ang pangarap ko?
O uulitin mo nanaman…
Hahayaan akong mahulog…
pero hindi mo masalo.

Napapagod din naman ako. Tulad ng mga kalabaw sa bukid na palihim na nag-hihingalo sa init ng panahon. Minsa’y ninanamnam ko nalang ang problemang wala akong magawa at hindi matakasan, tulad ng mga isdang nalulunod, sawa na sa tubig at naghihintay ng huhuli sa kanila. Nag tatapang-tapangan din ako para mag mukhang malakas, tulad ng mga leyon na grabeng manigaw pero buntot nila’y hindi makagalaw. May kahinaan naman talaga ako. Sino bang wala?

Basag na salamin ng bintana ang tumulong sakin.
Na makatakas sa problema.
Hindi para hiwain ang pulsong pumipintig-pintig.
Pero para makita…
Makita ng mas malinaw ang nasa kabila.
Para makilala ka pa.

Galit ako. Wala ka ng ginawang tama sa paningin ko. Nagpapaniwala ka sa mga taong pumupuri sayu. Hindi ka naman nila kilala. Itsura mo at ang pag papanggap mo lang ang kaya nilang tuklasan.

Walang wala sila sa kakayahan kong mahulma ang baho mo at mapinta ang kababuyang hindi kayang gawin ng baboy.

Pasensya kana.
Eto lang ang kaya ko.
Hindi ako tulad nilang maalindog.
Nagbibigay ligaya sayo.

Pinangako kong gagaling ako. Para makasama ka pa ng mas matagal. Sasabayan ka sa pag ligo sa maduming batis. Aakbayan ka sa harap ng mga adik. Bibilhan ka ng kalamares sa tapat ng restaurant. Mag aalay ng bulaklak na galing sa inyong hardin at aakyatin ang balkunahe nyo habang sila’y tulog.

Lahat ay gagawin… pero ang panloloko’y wala sa aking isip.

Isang masamang banta.
Makita kang luhaan.
Hindi nga kita niloko.
Pero dapat kitang iwan.

“punyetang station ng radio toh! May drama pa pala hanggang ngayon. wala akong maintindihan. Makapanood na nga lang ng may mas kabuluhan…”

(manood ng PBB)

--Luhod--

2008-05-28T01:11:00.003-12:00

Nawawala yung paborito kong panyo. Kelangan ko sya ngayon eh. Pawis na pawis nako at pumapatak na ang pawis sa binubunot kong simento. Basa narin ang damit ko kaya kagaguhan kung dun ko pa ilalampaso ang mukha kong basa at itim na sa alikabok. Kaya kelangan ko talaga ang panyong niregalo sakin ng lola ko.

Mukhang napipilitan lang ata ako sa mga inuutos sakin. Ang diligan kada hapon ang buong bakurang puro cactus lang ang tanim, mag pakain ng palay sa mga alagang manok ng tatay ko. Sa umaga ang ihatid sa palengke ang mga asin na mas pinaalat ng nanay ko, ang mga simpleng utos ng kuya ko tulad ng paliguan ko sya dahil tinatamad daw sya at ang kasama(katulong) naming sa bahay na nagpapatulong sakin mag-saing para sa aming meal. Napapagod nako pero pinipilit nila ako. Kaya napipilitan pala talaga ako.

Isang araw. Masayang binalita sakin ni tatay na…

“Mabell! Anak… yung kumpare ko, tinatanong ako kung gusto mo ba raw magtrabaho sa China… madali lang daw ang magiging trabaho mo dun”
ang sabi ni itay.

“tay… aba’y kung ok lang sa inyo edi sige. Gusto ko din na makaahon tayu sa kahirapan.”
ang mabilis at masaya kong sagot.

“tama yan nak. Naisipan ko rin kasing mag-alaga ng mga baka at kalabaw para naman may kasama ang mga manok natin.” hirit ni itay.

“tama yan kapatid. Gusto ko na din makapagtapos ng pag-aaral. Hanggang highskul lang ako eh… gusto ko sanang maging piloto. Tulungan mo kong makatapos ah.” ang nakakagulat na pangarap ni kuya Melboy.

“tama yan anak. Gusto ko namang mag business ng patis at syempre ang pag evolve ng pagpapaalat ng asin.” ang masayang request ni inay.

“sige lang…”
ang nasabi ko.

Masaya ako. Oo. Masayang masaya. Sa mga sinabi nila at pangarap ay parang hindi na nila kelangan na nasa tabi pa nila ako. Yung pang-araw-araw na utos at pabor nila ay parang nawala bigla. Tipong nag ka amnisya sila na walang Mabell na nabubuhay, na sila ang gumagawa ng mga bagay na ako naman talaga ang gumagawa. Kaya ang saya saya ko talaga dahil magiging masipag na sila sa mga bagay na hilig nila at dapat paglaan ng oras… na para naman sa kanila at hindi para sakin. Na ni minsan eh walang naibigay na pag asenso sa sarili kong buhay.

27 nako at ganun parin ang ikot ng mundo ko. Buti nalang hindi ako nahihilo. Saya saya…

Natuloy ang balak sakin ni tatay Melchor, ang makapag trabaho sa China na para sa mga pangarap nila, na para narin sakin para malayo ako sa mga utos nila na nakakasawa na talaga.

“masama ba akong anak?”
tanong ko sa katrabaho kong si Chika habang nag-tetext.

“nako naman. Kung masama ka, wala ka dapat dito ngayon”
sagot nya habang paikot-ikot na nag hahanap ng signal.

“pero kasi parang hindi ko sila nami-miss eh”
Dahilan ko habang nagsusuklay ng buhok.

“eh parang lang naman yan. kung ako sayu eh tawagan mo sila at sabihing ok ka lang dito.”
Payo nya habang nagwawalis ng banyo.

“eh hindi naman ako ok eh. Parang may mali sa pakiramdam ko.”
Pasigaw kong sabi habang naglilinis ng bubong.

“punyetang parang yan ah. Puro ka parang! Taga Marikina ka siguro no?!”
ang mainis inis na sabi ni Chika habang nagluluto sa kusina.

“ah ewan, basta bahala na sila dun, nag-iipon naman ako para sa kanila eh”
ang medyo pagalit kong sabi matapos kong labhan ang aking damit.

Wala na syang banat sa huli kong sinabi. Busy na kasi syang nag-aayos ng mga gamit nya para sa trabaho namin mamaya.
Ang mask, ang make-up, suklay, maayos na damit, matalas na kutsilyo at pinainitang luya na may tubig na nasa pitchell para sa aming boses.

Isang araw. Gabi noon, at sobrang hangin sa labas. Nag titiklop ako ng mga damit noon. May kumakatok sa aming tinitirhan, sa pinto sya kumakatok. Malakas at parang magigiba na ata ang pader na plywood namin.
Si Mr. Song pala ang kumakatok. Ang manager namin ni Chika na isang Tsinoy.

“belesan nyo… gostong gosto ng mga custumer ang geniwa nyo kagabe.”
Ang masayang utos at sabi ni Koya Song.

Hindi nako nakapag salita at nangiti nalang ako. Panay tungo nalang din ako dahil nagsisimula nanaman syang mag-intsik.

Kinatok ko ng mabilisan ang pinto ng banyo para maka-gayak na kami. Ang tagal kasi maligo ni Chika. Nagulat nalang ako na nasa giled ko pala sya, nakatitig sakin at nagpapatuyo na ng buhok.

“narinig mo naman siguro ung balita ni Mr.Song, ang husay daw ng ginawa natin kagabi. Anu? Uulitin ba natin iyon? Oh pakikitaan sila ng mas malupit?”
Ang maangas kong sabi kay Chika habang ako’y nagbibihis.

“bahala na mamaya. Dipende sa mood ko yan. Sana makakita ulet ako ng gwapo.” Ang sagot sakin ni Chika habang nag she-shave ng legs.

Binilisan na naming ang aming kilos. Pinalantsa ko na agad ang mga damit. Sinamsam ang mga tuyong damit. Nagluto ng hapunan at almusal narin para bukas at napakain ko narin ang tatlong alaga kong love birds.

Hindi namin dapat makalimutan ang mga gamit namin para sa aming trabaho. Sana’y lumaki ang aming sweldo sa kahusayan namin. Hindi nakakapagod ang ganitong trabaho kung maganda ang laki ng iyong katawan at puno ka ng imahinasyon. Puhunan din ang lakas ng loob at tiwala sa sarili.

Tapos na ang aming mini show.
Kakaiba ang mga palakpak nila na nakakalikha ng musika.
Iba iba rin ang mga sigaw na hindi ko maintindihan,
pero nakakapagbigay galak.

Isang taon narin ako dito sa China Town.
3 oras lang naman ang biyahe pabalik sa amin pero hindi ko sila mapuntahan.
Masama nga ako diba.
Ako rin naman eh hindi nila mabisita.
Sulat nga rin eh wala.
Hindi siguro nila ako nami-miss.
Pero malabong makalimutan nila ako…
dahil ako ang sagot sa kahirapan namin.

“sige na nga. Mag da dalawang taon narin akong hindi nag papakita sa pamilya ko. Ni sulat, tawag o txt eh hindi ko ginawa.”
Ang sabi ko ke Chika habang nag luluto ng adobo.

“malamang hindi mo matetxt ang mga yun. Wala silang cellphone diba sabi mo?” ang tanong ni Chika sakin habang ako’y naghahardin.

“oo nga pala. Pero hindi ko naman kasi sila miss eh at ayoko talaga silang makita” ang masama kong sabi ke Chika habang nag hahasa ng kutsilyo.

“gaga! Puntahan mo na. ibalita mo na sa kanila na nakaipon kana ng kalahating milyon at sikat kana dito sa China Town bilang isang mahusay na chop-stick maker at part-time professional singer”. Ang maligalig na sabi ni Chika habang namamalantsa.

“di mo na kelangang sabihin pa yan sakin dahil alam ko ang katayuan ko sa buhay… ang hindi ko lang alam… kung sino ba talaga ako… bilang tao”

Wala nang nasabi si Chika sa akin. Marahil hindi nya narinig. Napansin ko nalang kasi na nag lilinis pala sya ng tenga ng mga panahong iyon.

Nakapag disisyon na ako…
Pupuntahan ko sila.
Susubukan kong ipakita ang dapat kong ipakita…
Ang tunay kong nararamdaman…

Pero huli na ata.
Wala na sila. Sunog ang bahay namin.
Puro itim lang ang nakikita ko sa paligid. Mga sunog na pakpak ng manok na pwede iulam. Mga kulay itim na asin na inaasahan kong kasing puti ko at mga bagay na tutong at tusta, na hindi ko mailarawan sa tagal na nito.

Isang reaksyon lang ang naipakita ko sa lugar na kinalakihan ko.
Ang emosyon ng kalungkutan. Lungkot na hindi naipapakita. Marahil ayoko talagang ipakita. Maapektuhan ang mga kilos ko noon kung malungkot ako, at syempre, ang mahal kong pamilya, na pinag titiisan ko noon… ayoko din silang malungkot. Parang ngayon naiintindihan ko na...

Hindi pala parang. Sigurado akong hindi pala ako napipilitan noon, gusto ko rin ang mga ginagawa ko na utos nila, doon ko pala naipaparamdam na mahal ko sila. Sigurado ako… mahal ko sila.

Kaso, wala na ata akong magagawa.
Ramdam ko rin namang wala na sila.
Kalat na sa baryong walang buhay na natira.
Pwedeng chismiss lang, pero sa amoy ng bahay namin…
Nalalanghap ko ang balat ng magulang kong hindi ko nayakap ni minsan,
at ang kulay chocolateng buhok ng kuya ko na lumilipad-lipad kasabay ng hangin.

“Ang dami kong reklamo noon sayu. Na kesyo napapagod na ako. Na ayoko na. Na hindi naman para sa akin ang mga ginagawa ko.”

“Wala kang reaksyon sa mga sinasabi ko. Wala kang sagot sa mga tanong ko. Ni senyas ng kasagutan eh wala.”

“Inis ako sayo noon. Hindi kita binibisita sa tahanan mo. Marami naman din silang bumibista kaya alam kong hindi ako kawalan sayo.”

“Ayoko na kitang kausapin lalo na ngayon, hindi dahil sa kinuha mo agad ang pamilya ko, pero dahil sa ‘nahihiya ako sayo’.”

“Sa ngayon. isa muna sa mga tauhan mo ang kakausapin ko. mag-iipon muna ako ng lakas bago kita kausapin.”

“At sa wakas, sa muli kong pag bisita dito…
Nakaluhod papalapit sayo…
Sisiguraduhin kong ang panyong matagal ko ng hinahanap,
ay madadampian ang katawan mo.”

--tebele--

2008-05-17T16:50:00.008-12:00

Deer Rein?
Raindeer?
Dear Rain,

Hindi ko alam kung panu sisimulan pero sisimulan ko na.

Onti lang naman po ang pangarap ko sa buhay.
Tulad ng pangarap ng nakararami, ang makapag tapos ng pag-aaral.
Isama mo narin ang makapag asawa ng mayaman lalo na sa isang tulad ko.

Practical na kung sa practical pero wala naman ng taong may obligasyon sakin kundi si Nanay Hilda nalang. Napulot nya raw ako noong 2 taong gulang ako sa isang dry market gawing Marikina. Hindi pa nga ako naniniwala noon.

“napulot lang kita! Kaya gawin mo mga sasabihin ko!”

“niloloko mo naman ako nanay eh. Anak mo ko at mahal mo ako.”

“asa ka! Sige na, umalis kana at mag tratrabaho kapa, wag ka ng mag-almusal.”

Sweet po talaga sakin si Nanay Hilda. Sa ka sweetan nya eh kinailangan ko syang tulungan sa mga gawain nya. Medyo mahirap ang mangilan ngilan tulad ng pagbubuhat ng mga drum na may lamang maduduming damit.
Mga damit na hindi naman amin. Pero kahit amin pa iyon, ako naman ang taga laba ng mga damit ko, sobra na kung ipapaubaya ko pa un ke nanay at hindi naman ako pala ligo at may ulan naman tayung tinatawag kaya hindi aksayado ang tubig at sabong tinitipid nya.

Ibang serbisyo ang naibibigay ni nanay sa katabing subdivision namin. Bukod sa paglalaba nya ng damit eh taga plantsa din sya. Mapa buhok ay wiling syang deretsyohin.

May asawa nga pala si nanay Hilda. Si tay Pedring na lagging lasing. Grabeng kaba ko kapag asa bahay sya, ang lalaswa kasi ng lumalabas sa bibig kapag nakainom. Kung san san pa umiihi.
Minsan tinabihan nya ako at sinabing “wag kang magsusumbong”. Kinabahan ako noon.

“wag kang magsusumbong…”

“wag… eee… bakit po tay Pedring?”

“may gelpren ako… wag mo sasabihin sa nanay Hilda mo, pag nagsalita ka kakalbuhin kita!”

Wala po akong nagawa noon at syempre hindi ko naman dapat sabihin. Hindi lang nya alam, may boypren din si nanay Hilda na isang driver sa mansion nila Mayor Kim-Kong.

Kahit lasing naman tong si tay Pedring eh hindi sila pala away ni nanay. Siguro naiisip nilang kasalanan na ang pangangaliwa nila tapos mag-aaway pa sila. Saka bihira kong makitang malulungkot ang mga mukha nila, madalas ko kasi silang nahuhuling magkayakap… habang hubad. Doon ko po napatunayang iba po talaga ang tunay na pag-mamahal.

Pero isang araw. Napansin kong iba na ang kilos ni nanay Hilda. Nanginginig sya lagi na parang nilalamig. Hindi ko naman masyado pinapansin dahil kapag nakauwi na si tay Pedring eh nawawala ang nginig neto. Hindi ko alam kung anong gamot ang binibigay ni tay Pedring pero nakakapag papawis eto at nagiging normal si nanay.

Sumunod na buwan. Hindi ko na nakikita nanginginig pa si nanay. Normal na sya. Normal syang natutulog sa isang malaking kahon na kasyang kasya sya. Parang sinukat lang.

Lahat sila malungkot. Ako lang ata ang masaya nung gabing un. Ang dami kasing bulaklak na ang lalake na bigay ng mga mayayamang customer ni nanay. Ang dami ding pagkain at inumin tulad ng kapeng iba iba ang lasa at mga biscuit at cookies pa. At ang talagang ikinatutuwa ko…

“ang ganda pala talaga ng buhok mo Neng…”

“salamat po”

“totoo nga ang sabi ng nanay mo, iba ang buhok mo.. natural ang ganda”

“salamat po”

Puro salamat lang ang nasasabi ko. Sobrang touch ako sa mga sinasabi nila. Talagang ang sweet mo nanay. Pinag mamalaki mo ako kaya pala ganun nalang ang trabahong naisipan mong gawin ko.

“te, bele naman kayu…” habang kumakatok si Neng sa isang malinis na bintana ng kotse.

Ngumingiti lang ang ilan nanay. Ang iba naman shine-shake shake ang kamay nila sa harap ko at may matching iling ng ulo.

Minsan naisipan kong bentahan naman ang lalake.

“koya… bili ka naman” kalabit ko sa braso sa na nakapatong sa bukas na bintana ng sasakyan.

“aanhin ko yan? may nakikita ka bang buhok ko?” ang sagot ni koya.

“sa gelpren nyo po” maawa awa kong sagot.

“wala ako nun.” sabay harurot ng madumi nyang sasakyan kahit naka stop sign pa.

Ngayon ko lang naintindihan nanay ang kahalagahan ng pinasukan kong trabaho noon. Trabahong ipinagkatiwala nyo sa akin.

Buti nalang at nangarap talaga ako

at buti nalang, hobby ko ang pag susuklay.

Nay… sana nakikita nyo ako ngayon.
Kung hindi ngayon eh sa mga tv o billboard sana.
Okay ang sweldo ko at sobrang saya ko sa mga papuri nila sakin.

Nay… naiintindihan ko na kung bakit ok lang sa inyo na magpaulan ako noon.
Akala ko wala lang talaga tayong pambiling payong…
pero nakakaganda pala ng buhok ang ulan.

Sige nay, kainin nyo sana ang fruit salad na pasalubong ko.

Inaantay na ako ng dati nyong boypren,

sya kasi ng driver ko ngayon.
Babalik ako bukas para alamin kung naubos mo
at lilinisin ko rin yang bahay bahayan mo.
Mag pahinga ka lang dyan…
Mahal kita.

-- ilista mo --

2008-05-14T11:24:00.001-12:00

Sino paba ang hahabol?
Ehdi ang mga hindi ko kilalang tao.
Ang mga nakasoot ng unipormeng pang eskwela.
Sila lang naman ang may lakas ng loob dahil hindi nila alam ang tunay na hiwaga ng lugar na ito.
Bahala silang mapahamak.
Mga bobo!

Tumahimik nanaman ang paligid…
Busy nanaman sa kanya kanyang trabaho ang lahat.
Balik sa normal na gawain na ikinabubuhay nila…
Makaalis nga muna.
Bibili ako ng ikabubusog ng tyan at ng utak ko.

“isa nga pong alam nyo na…” bungad ko sa tindahan ni kuya Nestor

“may utang kapa ah?! Pero eto oh, umaasa ako sa kinuwento mo sakin kagabi, sa plano mo” sambit ni Kuya Nestor

“haha! Nako. Kalimutan mo na un. Lasing tayu nun eh…” matawa tawang sabi ko.

“pakyu ka naman… bayaran mo yan ah” ang madiin nyang sagot.

Ngumiti nalang ako ng mukhang gago sa kanya at umalis para simulan na ang pagbibigay buhay sa katawan ko.

Pagkaraan ng 30 minuto eh bumalik na ako kung saan ako nakaupo kanina.

Aba’y nagpalit na nang damit si Ana at medyo basa pa ang buhok.
Naligo to malamang, pero walangjopay naman! Ang ikli parin ng soot. Kapag eto napadaan talaga sa harap ko, huhubaran ko talaga to hindi lang sa tingin eh.

Asan na kaya si Manong Bertong dirty ice cream…
Baka nag bebenta na ng taho…

Si Tsester kaya?
Sana naman magpahinga naman sila ni aling Marta.

“pipay ng mermaid naman… its raining again!” ang sabi ni Mr.Black na katabi ko pala.

“its true nga po. Maybe the rains like u so you can smells good po.” ang sabi ko habang padugo ang ilong.

“yah. Totally. And opcourse its free like care… kumain kanaba?” ang banat ni Mr. Black sakin.

“ay tapos napo. Sarap po. nakakabusog.” Ang masayang sagot ko.

“alam ko. kanina mo pa ako katabi eh. Nakikita kitang masayang masaya sa pagkain mo.” Ang pang-aasar na sabi ni Mr.Black.

“Mr. Black naman eh…” ang mangiti ngiting sabi ko.

“dahil sa kinain mo kaybigan, eh tuparin mo ang mga sinasabi mo sakin kapag sabay tayong naglalakad pauwi… ha. Bibilan mo pa ako ng psp ung color pink.” ang magandang request ni Mr.Black sakin.

“abay opo. Walang problema… sige ho. Una na ho ako… may dadaanan pa ako at may aasikasuhin.” ang magandang pamamaalam ko ke Mr.Black.

Pumunta na agad ako sa skwela. Miss ko na ang mga guro ko.

“Mam Che! Peram naman ho ng ballpen at lapis, may isusulat po ako” ang sabi ko sa tister kong maganda.

“hay nako… puro kalokohan nanaman yan! asan assignment mo? Ginawa mo ba?” ang nakataas na kilay na bungad sakin ni mam.

“mam Che naman eh. Highblood ka? Sige na peram nalang muna ng panulat.” Ang pakiusap ko.

“nako naman. Siguraduhin mong yang isusulat mo eh may kwenta ah. Mahal na ang bilihin ngayon.. wala akong perang pambili ng bolpen.” Ang biro nito sakin.

“haha! Oo ba. Importante itong isusulat ko para sakin. ewan ko nalang sayu!” ang sabi sabay takbo sa labas ng silid aralan.

At biglang nag bell…

“punyeta ka Tektek! Nag de day dream ka nanaman dyan! Kanina ka pa namin hinahanap. Tara na may practice pa tayo…” ang sabi ni Jep.

“ok ok. Teka lang.. wag kanga atat” ang sabi ni Tektek.

“anu nanamang ka jologsan yang hawak mo Tektek. Pabasa naman…” ang pang-asar na sabi ni Jep.

“wag kang epilogs Jep. Importante to sakin…” ang matatag na sabi ni Tektek.

“taena mo! Pabasa na!”

At sabay hinablot ni Jep ang sulat sa kamay neto.

“animal ka, bilis parin ng kamay mo Jep.” Ang mainis inis na sabi ni Tektek.

Ang nilalaman ng sulat…

May 13, 2008

- Makapag tapos ng pag-aaral (pagtapos na…)
- bibigyan ng pang negosyo si Manong Berto kahit manyakis sya.
- isusumbong ko si Aling Marta sa asawa nya dahil malandi sya.
- Ipabubugbog ko si Tsester. (Gusto ko malaman kung gano sya ka macho)
- psp naman para kay Mr.Black na taong grasa para may libangan sya
- Si Jep snatcher naman eh bibilhan ko ng cellphone
- Si kuya nestor, pagagawan ko ng mall . haha!
- Si mam Che naman na bading na titser eh bibilhan ko ng boypren este bolpen.
- At bibilhan ko ng disenteng damit si Ana at aayain syang pakasalan ako.

Ako nga po pala si Teknisyo o Tektek for short…isang tambay sa palengke at rugbyboy na ulilang lubos. marami pa po akong wish at pangarap… alam ko pong dadating ang panahon na matutupad ko tong lahat.

Godbless me po.

“tektek… may tinatago ka palang ganito. Sweet mo ah…” ang pang-aasar ni Jep.

“letche ka! Hindi kana kasama sa pangarap ko. 2016 na, hindi na uso cellphone.

“sige na, pauusuhin ko ulet…” ang banat ni Jep sakin.

“fine. Pero tara na, last practice na… at bukas… sa wakas… sa loob ng walong taon, makakatapos din ako… sisimulan ko na ang mga pangarap ko.” ang may paninindigang sabi ko habang nakatingin sa kalangitan.

--tissue--

2008-05-12T13:29:00.004-12:00

Ang sarap mo talaga mahal kong Neykah…
Iba ang katas mo…
Naghahalo ang ating mga katas na nakakalikha ng napakasarap na lasa.
Lasang pwedeng pwedeng i-ulam sa kanin.
Hindi nakakasuka, hindi nakakasawa.

Sa bawat dikit ng balat ko sa kutis mong makinis, nakakalimutan kong may oras palang tumatakbo.

Ang ganda mo. Mukha kang anghel. Mapatuwad kitang binabayo eh mukha mo parin ang naiisip ko. Papikit pikit kapa at napapakagat ng labi. Tinutulungan mo pa ako sa pagyanig at diin na nag papasarap sa ating pagmamahal. Iba ka talaga!

Matagal narin tayong mag kakilala ano? Walong buwan narin yon at masaya ako sa piling mo. Minsan nga eh kinailangan ko ng matulog dahil may pasok ako kinabukasan pero mas pinipili kong makipagtalik sayu kahit tulog kapa. Alam kong sa bawat pagdila ko sa leeg at tenga mo ay nakikiliti kang tunay at pati kaluluwa mo ay nangingiti sa galak. Madalas kong ginagawa yan at patuloy ko itong gagawin.

Ang sarap mo rin talagang magluto pero wag ka ng mag-abala pa... masaya na akong ikaw lang ang kinakain ko.

Masarap nga ako iniibig kong Beetoy…
Totoo ang mga sinabi mo.
Masarap karin naman eh, pero manawa ka naman kahit kunwari lang. Baka kapag ako nawala na (namatay) eh hanap hanapin mo ko.

Talagang hahanapin kita at kapag hindi kita nahanap eh papakamatay ako. Kung malaman ko namang patay kana eh akong bahala sa katawan mo, hihi. Kahit hindi ka nga naligo ng 1 linggo eh sarap na sarap parin ako sayu. Malamang matitiis ko rin ang katawan mong inaagnas na. Saka mahal kita. Mahal kita Neyka. Pakakasalan kita... bukas pupuntahan na natin parents mo...

Oo na Beetoy. Tara na makapag 5th round na tayu at matulog na tayu ng sabay. Wag mo na akong galawin habang tulog kasi sobrang dami kong ihi sa umaga… iniihian mo ba ako sa loob? Kung oo eh wag naman ganun, pumayag na nga akong iputok mo ng iputok eh. Hayz.. tara na’t mag last round.

(naghanap ng tissue at nagsimula ng magbate (masturbate) si Beetoy habang kasama ang kanyang imaginary sex slave na si Neyka)

--Kanton sa Ulan--

2008-05-09T12:51:00.004-12:00

Iba parin kapag alam mo gusto mo…
pero hindi lahat ng gusto eh magagawa mo.
Nakabase ang disisyon sa sitwasyon.
Napapanahon ang lahat.

morning 10pm ng gabi sa paupahang bahay ni Fernand…

Fernand – “san ka galing?”

Gorgia – “nagpaload lang ako, paranoid ka naman”

Fernand- “malamang ma paparanoid ako! tang-ina moh, ang tagal mong nagpaload!”

Gorgia – “eh sarado tindahan kela ate Binglod”

Fernand – “ah.. so galing ka pang mall at dun ka nagload…”

Gorgia – “ah eh… ganun nga… hihi”

Fernand – “ok ok… kain na tayu ng tanghaliaan”

Ilang oras din naghintay si Fernand ke Gorgia pero panatag itong uuwi din sa kanya at makakasabay nya sa paghiga sa kama, matutulog. Hihi.

Fernand – “mahal na mahal kita Gorgia. Hindi kita iiwan. Ayus lang na magkalalake ka, kahit ilan pa yan dahil alam kong uuwi karin sakin, na ako lang ang mahal mo.”

Gorgia – “hihi. Talaga? Bakit?”

Fernand – “yan nanaman yang bakit na yan!”

Gorgia – “ehdi wag mong sagutin at matulog na tayu!”

Fernand – “eee… tabi ka muna sakin”

Gorgia – “ewan ko sayu! Sa ilalim ako ng kama matutulog!”

Fernand – “ayus ah! Bahala ka!”

Gorgia – “talaga!”

Gawain madalas ni Gorgia ang matulog sa ilalim ng kama. Minsan tinatabihan ito ni Fernand at kinukumutan at bago magising si Gorgia eh aalis na kagad si Fernand sa tabi nito.

Bago matulog si Gorgia eh lagi nyang hawak ang kanyang cellphone.
Hindi matigil-tigil sa pag pudpod ng hinlalaki.
Hindi ko alam kung may ka txt ba sya o nag lalaro lang ng sudoku na hindi alam ni fernand kung pano laruin.

Katawan lang ang kayang laruin ni Fernand. Hihi.

Isang taon narin ang nakalipas at ayus naman ang dalawang magkasintahan.
Madalas silang mag-away sa mga nababasang txt ni Fernand at hindi tamang oras na pag-uwi ni Gorgia.

Hindi pala kwento si Gorgia at tinutulugan nalang nya itong si Fernand pagkauwi galing pag papaload.
Kapag tigang sila parehas eh syempre labasan na ng init un…
ineentertain nila ang tawag ng laman.
Pero madalas pagod si Gorgia galing sa paloadan kaya madalas ding magtaka si Fernand.

Pang-uuto at pang-iintindi ang naging dahilan ng 1 taong pagsasama.

Kahit puro kapintasan si Gorgia…
kanyang sarat na ilong, matigyawat na mukha, maliit na tangkad, at kupal na ugali eh mahal na mahal parin sya ni Fernand.

“tanga nako pero mahal na mahal ko si Gorgia” ang madalas sabihin nya kapag kinakausap nya ang may kapal.

Ibang iba na ang pananaw ni Fernand sa pag-ibig. Pag-ibig na hindi nangangailangan ng kapalit. Respeto lang ang hangad… respeto…

Isang madilim na umaga ang sumira sa pangarap ni Fernand.

Fernand – “ALAM KONG MANGYAYARI TO EH! NAMAHUHULI KITA SA KALOKOHAN MO! SA PANG-GAGAGO MO SAKIN… huhuhuhu…” (naghahabol ng hininga)

Gorgia – “OH! ALAM MO NAMAN PALA EH! EH BAT KA GANYANG MAG REACT?!”

Fernand – “HINDI PA AKO HANDA! HINDI PA AKO HANDANG IWAN MO KO…”

Gorgia – “ehdi mag handa kana…” (malumanay na sabi nya)

Fernand – “wag mo kong iwan pls… huhuhuhu”

Gorgia – “kelangan kong gawin to… nakapag empake nako kagabi at naghihintay na sa labas si Anton”

Fernand – “san ba ako nagkulang? Ha?! San?!”

Gorgia – “wala… lahat ay maayos. Halos perpekto ka na nga. Ako ang mali. Hindi ako para sayu. Masyado kang mabait para sakin”

Fernand – “gago ka! Huhuhu… sino ka para sabihing hindi ikaw ang para sakin? huhu… mahal na mahal kita… wag mo kong iwan…”

Gorgia – “paalam… malapit ng umulan… walang dalang paying si Anton”

Fernand – “SIGE! TANG INA KA! POKPOK KA! WAG KA NG BABALIK!”

Tinulak papalabas ni Fernand si Gorgia at natumba ito. Agad naman nyang tinulungan tumayo at humingi ng tawad. Habang tinutulungan eh maraming paalala ang kanyang sinasabi tulad ng “ingat ka, kumain ka sa oras, maligo araw-araw at mahal na mahal kita, maghihintay ako”.

Habang naglalakad papalayo si Gorgia papalapit ke Anton na nakatayo sa kanto. Sumigaw sya kasabay ang hangin na malakas…

“KANTON LANG IPAPAKAIN SAYO NYAN! BABALIK KARIN SAKIN!”

At sumagot naman si Gorgia…

“OK LANG!”

Sumigaw ulet si Fernand…

“KANTOT LANG ALAM NYAN!”

Sumagot ulet si Gorgia…

“TALAGA!”

at ang may pang-gigigil na huling sinabi ni Fernand…

“MAHAL… NA MAHAL… KITA GORGIA!!!”

Wala ng sagot si Gorgia sa sabi ni Fernand.

Mangiyak-ngiyak inuulit ni Fernand ang mga huling salita habang sumasabay ang pagpatak ng ulan.

Asa kanto parin ang dalawa dahil wala silang payong at nagpapaka masokista si Fernand habang nakatitig sa dalawang magkayakap.

Isang buwan na ang nakalipas at tinatawanan nalang nila Fernand at Chiky sina Gorgia at Anton. Si Chiky ang babaeng nakilala ni Fernand sa computer shop habang naglalaro ng dota. Simula nung iwan kasi sya ni Gorgia eh laking computer shop na sya sa umaga at bars naman sa gabi at nagkataon ding nag tratrabaho din si Chiky sa bar. Pinagtatagpo talaga sila.

May gusto si Chiky kay Fernand at gusto rin sya nito pero hanggang dun lang ang pagtingin ni Fernand. Sa tuwing magtatalik sila eh seryosong binabayo ni Fernand si Chiky at walang bahid na kahit anong ngiti. Wala ng tanong tanong si Chiky dahil nakakasigurado syang mahal pa ni Fernand si Gorgia at alam nyang makakagawa sya ng paraan para mahalin sya nito.

Isang hapon na ma-pink-pink ang kalangitan.
Masayang may galak na binalita ni Chiky ang…

Chiky – “Ferd! Ang saya saya ko…” (habang nag tatatalon)

Fernand – “wow! Ang saya saya mo nga… bakit?” (sumasabay narin sa pag talon)

Chiky – “buntis ako!” (jump jump)

Fernand – “talaga! Sino ama?” (tumatalon parin)

Chiky – “ikaw tanga”

Natigil sa pagtalon si Fernand at nanahimik. Hindi na nagtanong si Chiky kung bakit. Alam na nya ang dahilan…
Chiky – “anu na? anu plano natin?”

Fernand – “pasensya kana sakin… mahal na mahal ko talaga si Gorgia at hindi ko sya makakalimutan…”

Chiky – “alam ko naman yun” (habang nakayuko at umiiyak)

Fernand – “mahal na mahal ko sya… pero hindi kita iiwan. Palalakihin natin yan at hahayaang mangarap na matutupad nya”

Chiky – “talaga?! Saya naman”

Fernand – “pero may pakiusap ako…”

Chiky – “kahit ano…”

Fernand – “kapag babae ang anak natin, Gorgina ang ipapangalan natin at kung lalake naman eh Gorhelio… payag ka naman diba?”

Chiky – “walang kaso…”

Sa kabilang kanto naman…
Gorgia – “mahal mo ko Anton diba…”

Anton – “oo naman…”

Gorgia –“ mahal din kita kahit kanton lang kinakain natin lagi”

Anton – “mahal din kita at sensya na kahit puro kantot lang tayu”

Gorgia – “oo nga, buntis kasi ako…”

Anton – “di nga?! Ah eh.. ehdi ok.”

Gorgia – “gusto ko sana…”

Anton – “ipalaglag?”

Gorgia – “hindi noh! Gusto kong ipangalan eh Fernando”

Anton – “sigurado kang lalake anak mo?”

Gorgia – “OO SIGURADO AKO AT WALA AKONG PAKE KUNG AYAW MO! AT KUNG BABAE MAN EH FERNANDO PARIN ANG GUSTO KO. WAG KA NG UMANGAL! PAKYU!”

Anton – “tara!”

--i want manny--

2008-05-06T18:46:00.006-12:00

Iba ang katuwaan ng mga pinoy.
Kahit nakakasakit na eh tuloy parin sa pagtawa.
Minsan nga eh nakakapagpaiyak pa.
Baka sinasadya ito dahil wala talagang magawa.
O sadyang gago lang at ito lang ang libangan.

Nababasa nyo naman siguro ung mga jokes ke Manny Pacquiao. Yung maling pag e-english nya. Sabihin na nating nakakatawa naman kasi talaga eh, pero sasali ka paba sa mga taong nakikitawa sa kanya? Wala na bang ibang jokes? Madami naman ah. Siguro’y katatawanan nalang din un ke Manny kung nababasa nya rin ung mga yun, pero yung part nya bilang tao, na dapat nirerespeto lalo na’t world champion ng boxing, na nag-eendorse pa ng NIKE eh talagang nakakamangha. Ang lufet.

Malufet sya. May nag sasabing mayabang sya pero sakin, para sakin eh walang kaso yun, ok lang. May ipagyayabang sya eh.

Posible bang mawala ang mga mayayabang sa mundo? Kung oo ehdi dapat mainis ako ke Manny, pero kung hindi naman eh hindi dapat ako mag-paapekto sa kayabangan nya.

Kung mawawala ang mga tumatawa sa jokes ni Manny, hindi kawalan ng kahit sino yun. Sikat parin si Manny kahit wala syang jokes. Eh tayo este kayu, Masusulusyunan ba nya ang problema nyo? Makakapag-bigay ng numerong tatama sa lotto? Ika-eevolve ba yun ng walang kwenta nyong buhay? Kung oo ehdi sige, tawanan nyo parin, ipagpatuloy ang isang bagay na ikauunlad nyo… malay nyo, makatulong yang tawang yan na mabayaran utang ng pinas at para naman hindi na tumaas ang presyo ng bigas. Hehe.

for more funny pics check nyo yan kasi ang galing… pareho kami ng subject ng hindi sadya. Weee…

--betah late than nevah--

2008-05-04T16:22:00.012-12:00

kailan nga ba to? nyemas.. hindi ko maalala kung kelan to. haha... pero masaya to. EB ng mga tambay ng Greenpinoy na dapat eh mas marami pa kami pero kami lang ang mga available.

(Greenbelt 3)

Lethal, Mariano, ate Damdam, jeck, greyweed, gas.dude, chroneicon, ako at si GP.

nauna na kami ni ate umuwi kasi may pasok pa sya. nagpaalam kami sa kanila ng 12mn at ang saya ng mga nagdaang oras. ayus silang kasama. ayus ang mga games at jokes. marami rami din akong natutunan at nakapag enjoy talaga ako.

isa si GP sa madalas kong binibisita...

pampatanggal badtrip man lang.
at wala kaming ginawa ni GP kundi mag tawanan

kahit walang nakakatawa.

di ko alam kung bakit,

baka pareho kasi kaming singkit. haha.

may sumunod na EB at hindi ako nakasama. May 1 ata yun. busy-busyhan kasi ako at ate ko ang nakasama. Nagtxt ang ATE ko na may pasalubong daw sya sakin. hindi ko na isip na eto yun...

hindi ko inaakalang seseryosohin ni GP ang request ko na akin nalang ang menu ng Kroc.Grille. kinuha pala nya bago sila umalis nun at nalaman ko nalang sa forums na kinuha nya. agad ko naman sinabing akin nalang.

kakatouch kasi tutulungan nya ata akong i collect nga mga kinocolect kong hindi akin. haha

abay may dedication pa sa likod... "PB, Enjoy! (heart),Greenpinoy"

di ko alam kung ibig sabihin ba nung enjoy eh nag-enjoy silang wala ako sa pangawalang EB nila.

pero meron ba kayu nyan? haha!

at may ganito pa. yang Reserved na yan. na sobrang ikina touch ko talaga. haha. kakaaliw eh. hindi ko lang alam kung san ko ilalagay yan. gusto kong butasan at isabit sa may pinto ko sa kwarto. haha.

maraming salamat talaga GP. kinuha daw nya ito sa Chicken Bacolod.

next time GP, tray naman ng mcdo ang kunin mo para sakin. Meron na ako nung Jolibee eh, tapos isunod mo narin ang KFC o Burger King. nyahahahaha...

--namiss ko--

2008-05-01T13:28:00.012-12:00

tagal na akong hindi nagplaplantsa... siguro 2 buwan ng hindi. nakakamiss lang. lalo na yung tambak na plantsyahin ng tatay ko na ang lalake pa. sobrang chalenge sakin un. haha!
naalala ko tuloy nung grade 3 ako, pinalantsya ko ung palda ko sa skul, ayun sunog. hihi.

(si Ti (4 yrs old) ang kumuha ng pic nato)

isang taon naman na halos nung huli kong pagwawalis.
dati halos araw araw akong nagwawalis sa labas namin at pati narin ang sa labas ng mga katapat naming kapitbahay.
natigil nalang nung may MMDA na umaaligid sa lugar namin at isang babaeng may diperensya sa utak na hobby ang pagwawalis habang kinakausap ang mga dahon.

(inuto ko naman ang kapitbahay naming kababata ko na kuhaan ako ng pic)

ito naman... ah ewan.
imbentong drinks lang naman ng tatay ko.

taenang lasa. (medyo ok naman)
itsurang lupa na may damo nga lang. hehe.
actually trial palang pero sasarap din yan.

blinender na...
saging, carrots at celery...
na may springkled sugar.
try it.
mama - paunahan tayung maubos...
pb - mauubos na sakin oh
mama - galing ah...

pb - woi! wag mong tulakan ng tubig! daya mo eh!
mama- hehe...

KAILANGAN ay ang DAPAT

2008-04-30T03:27:00.000-12:00

Sanayan lang minsan ang mga bagay bagay…
Sanaying masaktan, sanaying malungkot…
Pero napatunayan kong nakakaumay din pala…
Nakakasawa.

Ang kakapal minsan ng mga taong magsalita kung anu ang tunay mong nararamdaman.
Sabihing… “di mo ko talaga mahal” o kaya “kalokohan yang mga sinasabi mo!”.
Hindi ba nila inisip na sya ang taong unang nagpakilala ng salitang mahal at sya ang taong naging tama sa buhay nya tapos ganun ganun lang, hindi mahal, kalokohan? Ayus diba?

Sariling kalungkutan lang ang iniisip. Hindi naisip na kapag nalungkot o nasaktan sila ay may masasaktan din. Kapag galit ang isang tao, astang Dyos na kung magsalita. Galit eh. Pero ganun ba talaga yun? Dapat ba ganun? Kapag galit kaba eh may point kana? Kasi astang Dyos kana eh. Hindi naman diba?

Ang dapat bang magalit ay yung may mga karapatan lang? ang balita ko eh lahat ng tao ay may karapatan… eh pano un? Hindi ako pwedeng mag-inarte kung di naman ako maarte? Papano kung fill kong gawin un? Eh tang na, papano kung mali pala yung fill ko? papano kung trip ko lang talaga at gusto ko lang mang-inis ng tao? Ehdi ang kupal ng dating ko nun… baho nun.

Pero eto lang yun eh. Madaling ipaglaban ang isang bagay na sigurado ka. Yung sobrang sigurado na kahit anong pambabara eh hindi magbabago ung kagustuhan mo. Pero hindi ibig sabihin nun eh gagawin mo na yung gusto mo sa lahat ng oras. May mga kailang at dapat gawin. Napapanahon yan. Ang panahon ang magbibigay mismo ng takdang oras. Matalino at mabait si God kaya totoo tong sinabi ko. At dahil dyan, kung meron ka ng gusto talaga, yung gustong gusto na pinaniniwalaan mo na eh wala ka ng pake sa mga sinasabi ko kahit totoo pa.

KAILANGAN talaga ay ang DAPAT. Pero anu nga ba ang dapat? (na dati ko ng tanong sa luma kong blog). May sagot nako…
“dapat ang mga bagay na nag papasaya sayu, sa kanya, at sa lahat.”

Pero uulitin ko… may kanya kanya tayung TUNAY at matigas na kagustuhan... maaaring wala ka ng pake sa mga bagay na kailangan at dapat talaga. Bale… bahala kana nga!

--dapat--

2008-04-26T03:23:00.002-12:00

Noong panahong di pa uso ang condom… Sa himpapawid. Masaya ang mga ibon sa pag fly-fly nila. Paikot-ikot sila at patambling tambling. Tuwang tuwa sila sa pagpapagaspas nila ng kanilang mga pakpak. Ang isa’y muntikan pang mahulog dahil sa hindi tama ang timing ng kanyang paglipad. Mumuntikan ding mahulog ang lalakeng nasa bubong sa kakatawa dahil sa mga pangyayari sa himpapawid ngunit ang totooy high na high na ang lalake sa pagbabato (drugs) nito. Imbes na ibon ang nakikita nya eh mga anghel na nakahubad ang nakikita nyang palipad-lipad.

Si lalake ay mahilig sa chiks pero mas trip nya ang mga malalakeng manok. Adik din kasi sya sa pagsasabong. Naniniwala naman syang ang mas matandang babae sakanya ay makakatulong sa kanyang mga bisyo. Bisyong ayaw nyang tantanan dahil ito lang daw ang kasama nya kahit san man sya magpunta, pero dapat me pera kasi adventutours tong si lalake. Mapasimbahan at hospital ay gumagawa sya ng paraan para makapag-bato. Nagtatago sya sa mga poste poste, bahagyang uupo at ilalabas ang kanyang mahiwagang mini plastic bag na parang hindi nauubusan ng laman, kung baga para itong bottomless water sa isang karinderya.

Masaya sya lagi. Laging nakangiti. Kahit di nya kilala eh nginingitian nya kaya madalas syang napapa-away pero natutuwa naman ang mga bading. Nung isang araw nga eh galing syang ospital dahil napag tripan sya ng mga tambay sa isang eskinita. Kayang kaya sya ng mga tao dahil si lalake ay mukhang geek. Oo, geek.. nakasalamin kasi sya, me braces ang ipen at laging me hawak na isang makapal na puting libro pero maliit lang, may nakadrawing pa na maliit na flower sa right side nito, mukhang gumamela ang dating ng flower.

Nakakamangha, Ni minsan hindi nya to binibitawan. Sa pagtulog eh yakap nya ang puting libro o di kayay nasa ilalim ng kanyang unan. Minsa’y tinatago pa nya sa tagong parte ng katawan para tago kasi sa tagong parte nya tinago kaya tago talaga. As in.

Puting libro? Anong nakasulat sa loob neto? Maaaring mga litrato ng kalikasan na nakadikit sa ibat ibang pahina na nangangailangan ng diskripsyon. Pwedeng mga autograph ng mga sikat na tao tulad nila Michael Jakson, Pres.Bush, Charice Pempengco, Gregory House, Mavrik and Ariel at iba pa. Baka (manok, baboy) malay natin mga pictures ng mga gelpens nya na iniwan sya pero hindi sumisagi sa isip na sunugin na ang mga ito.

Pero dahil isang araw habang naglalakad tong si lalake papuntang urinal cubicle na kulay pink gawing Marikina, eh nabitawan nya ng di sadya ang puting libro. Medyo nasilayan ko ng bahagya ang nasa loob… nakabasa ako ng “gulo, emosyon, galung-gong” sa unang pagbuklat at ng humipan ang hangin “ibon, langit, pangarap, kilos, bato, luha at katapusan” ang nakitang mga salita. Pasensya na’t mabilis ang mga pangyayari at yun lang ang aking nabasa. Pinulot narin nya ito kaagad at sisimulan na nya marahil ang kanyang ritwal.

Lumipas ang isang linggo. Wala akong balita sa lalakeng geek na ito. Nabalitaan ko lang na nagbakasyon sya sa Bicol kasama ang kapatid nyang maganda pero malandutay at ang ama nya na kabaliktaran ng ugali nya na sobrang cool pare. Isipin mo, tatay mo naka i-pod?

Nagbakasyon sila para mawala ang lungkot ni lalakeng geek na napansin ng kanyang ama na dapat eh matagal na. Ibang iba na talaga ang pinag bago ni geek. Mahaba na ang buhok nya at medyo tumangkad pa at talagang nakakagulat iyon. Ehdi yun, nag swim-swim sila sa dagat, kumain ng mga ihaw na pagkain, mga prutas, namapak ng pili nut, humigop ng buko at syempre itong si landutay sister eh talagang nagpapacute sa mga papoging kalalakihan na may mga buhok na kulay mustard.

Kinausap ng masinsinan ni cool tatay si geek. Kung ano bang problema nito at kung ano ba talaga ang gusto nya. Tulad ng dati, hindi parin nag sasalita ng bukal tong si geek. Sumagot lang sya ng “tay, ok ako. wag kang mag-alala” habang namumula ang mga mata. Hindi na pinansin pa ni cool tay tong si geek at nagkwento nalang tungkol dun sa concert ni Neyo na nasaksihan nya.
At talagang wala akong balita. Yun lang talaga ang alam ko.

Pero isang araw… habang nagsasampay ng basang damit namin ng nanay ko dahil sya ay may karamdaman eh isang sigaw sakin ang kinagulat ko na ikinahulog naman ng sinasampay ko. “potah naman! Mahal ang Downy eh! Anu ba yun?!” at sabi ng kaybigan kong sumigaw na “woi tang ina ka! Patay na si Gringgo! Uminom daw ng acetone”. “tang ina mo rin, may sakit nanay ko, wag kang mag mura!” Habang sinasabi ko ang mga salitang yan… walang katapusan ang pagpatak ng luha ko na parang wala ng bukas.

Patay na ang bestfriend ko. Di ko man lang sya nakausap. Ni di nga ako nagpapakita sa kanya pero ako sunod ng sunod sa likod nya. Nahihiya kasi ako sa mga nagawa ko. Ang pang-aapi ko sa kanya. Ang pagtaksil ko sa utol nya. Ang mga paninira ko sa kanya.

Pero tang-ina mo kasi eh. Bat pa kita nakilala. Dapat hindi ako matututong mag bisyo! Yan, nakakagawa ako ng mga bagay na hindi na tama at alam kong nasaktan kita. Dapat hindi ako matututong umintindi ng mga bagay bagay eh pero dahil matalino ka, iniintindi ko lahat at humantong pa sa pangingialam ko sa iba! Natuto akong kalabanin ang kunsensya ko. Kasalanan mo lahat to.

"Kasalanan mo Gringgo… Geek. DAPAT pala ako ang nagbago sa ugali mong yan, hindi yung ako ang nabago mo. DAPAT sana buhay kapa ngayon. Adik ka talaga! huhu..."

Nga pala… wag kang mag-alala… yung puting libro mo na iniingatan mo na sabi mo sakin na wag kong pakikialaman… babasahin ko ah kaya mali ako, mag-alala ka pala. Magalit kana sakin. Bisitahin mo pa ko. Matagal na kitang gustong makausap eh at talagang mamimiss ko ang pagtambay natin sa bubong nyo.

--BOSS?--

2008-04-23T00:49:00.003-12:00

Kelangan kong bilisan ang paghahanap ng bigas. Gutom na ang limang anak ko lalo na’t may outing pa sila sa Subic mamaya kasama ang mga kabarkada nilang anak ng mga ina at ama nila na walang ginawa kundi ang makipag inuman, laro (apoy at dota), sugal, at weeds. Mga sesame weeds na tinatanim nila sa mga paso na dating cactus ang nakatirik. Mababait sila kung sa mabait. Kapag nagkakatuwaan kami ng isa sa mga anak ko at nasapak ko sya bigla sa ilong dahil nahuli kong may kinakabayo sa kwarto nya eh dun sya sa mga kabarkada nya nakikituloy. Masaya ako dahil nababawasan ang pakakainin ko este may mga tunay syang kaybigan na hindi sya iiwan. Tamang tama pa naman dahil mahal na talaga ang bigas este sa panahon ngayon eh onti nalang ang matinong kaybigan.

Hinugasan ko na agad ang bigas na hiniram ko sa kabilang bahay na nakuha ko dun sa tabi ng bahay na may 2 tao na nakahiga sa kusina kung saan dapat dun ako manghihiram ng bigas. Anu kaya nangyari dun sa dalawang yun? Ang wild naman nila at dun pa nila naisipang gawin yun. Ang mga kabataan talaga. Pero sana, makalimutan ko na ang babaeng nakahiga eh patay na at ang lalakeng binuhusan ko ng malamig na tubig eh na nagising eh sana, hindi nya ako maalala. Ayokong mapagbintangang ako ang pumatay sa babae. Bakit kaya namatay ang babae? Hala… baka patay nadin ang lalake. Baka nag cr lang yung killer tapos pinatay din nya yung lalake. Nako naman… anu ba tong iniisip ko.

Hmmm… baka naman nagpakamatay yung babae dahil sa kanyang minamahal. Oh kaya wala narin makain ang kanilang pamilya at ayaw na nyang palamunin pa sya. Oh di kaya eh katuwaan lang, ayaw na nyang mabuhay at siguro na kakasigurado syang sa langit sya mapupunta. Pwede ring naka droga sya bago sya magpakamatay. O di kaya eh nilason sya. Ang dami atang posibleng dahilan pero sino ba sila? Bat ko pa sila iniintindi? Dapat sarili ko ang isipin ko at ang pamilya kong madalas nang nagugutom. May kanta pa naman akong pinaniniwalaan... yung “walang sinuman ang nabubuhay para sa sarili lamang” pero sa ngayon, sarili ko at pamilya ko lang muna. Pass muna ako sa mga taong walang kwenta na may kailangan ng tulong ko.

Malamig ang summer naming pamilya ngayon. Gusto naming mag puntang dagat at magtampisaw sa malamig-lamig na tubig habang nakasoot kami ng pang swimming para mawala man lang pansamantalang init na pinadarama ng panahon, pero hindi na naming gugustuhin pa. Sabi ko nga, malamig ang summer namin, (paulit ulit ka ah).

Malamig talaga ang pakiramdam namin. Eto yung gutom ka, wala kang makain, tapos itutulog mo nalang ang gutom mo at lalamig ang buong katawan dahil petix lang ang mga systems sa katawan na dapat eh nasa proseso nang pagbibigay panibagong lakas para sa kinabukasan. Wala silang ma-digest na kahit na ano eh kaya minsan naiisip kong wag na lang sana kami gumising pa bukas. Sige, kahit ako nalang. Sinusukuan ko na ang gutom. Minsan nawawalan na ako ng pag-asang aangat pa kami. Naiiyak nalang ako minsan sa isang sulok ng maliit naming bahay kakaisip kung ano kakainin namin bukas habang tuwang tuwa naman ang bunso ko sa kakalaro nya sa ps2 nya. Namomoblema pa ko lalo ng sinabi ng bunso ko na PS3 naman ang gusto nyang gift sa 8^th haburdey nya.

Etong asawa ko naman na ubod ng ganda eh napaka sipag. Sa umaga, gigising yan ng maaga para mag luto ng noodles o pansit kanton na may halong itlog na bli-nender muna. Papakainin naman nya ang mga alaga naming hamster at rabbit na nakakulong sa kulungan sa ilalim ng dinning table. Tapos nun eh paliliguan nya ang bunso namin at madalas este minsan eh sumasabay narin ako para tipid sa tubig. (hihi) pagtapos ng liguan eh magluluto na sya ng tanghalian na noodles o pansit kanton na may side dish na sunny side-up egg at mga gulay na repolyo, talong at swamp cabbage na crunchy pa. Pagkatapos ng kainan eh maliligo ulet ang asawa ko at makikisabay ulet ako. Mainit kasi sa tanghali. Aalis ang asawa ko para maghanap ng trabaho. Nakapustura parin ang pamilya namin kahit medyo hirap kami sa buhay. Naka pabangong ang misis ko ng 212Carolina Herrera On Ice at ang mga dalagita ko namang anak eh naka Elizabeth Arden. Importante daw ang amoy ng tao sabi nila, nakakalimutan nilang mahirap kami kapag may nagsasabing mabango sila.

Uuwi na ang misis ko galing sa paghahanap ng trabaho. Madalas este minsan nagugulat ako na nag e evolve ang amoy ng misis ko. Mabango parin sya. Nakakainggit. Amoy Hugo Boss na sya for men. Sana ganun din ang amoy ko kahit minsan lang at syempre may dala ng hapunan si misis para samin. Mainit init na noodles o pansit kanton at side dish na tofu na may masarap na sawsawan na toyo mansi at di mawawala ang mainit na kanin. At naiisip kong maswerte parin kami dahil nakakapag dessert pa kami sa lagay na ito. Di makakalimutan ng mabuting asawa ko na sumadya sa grocery store para bumili ng isang bote ng Garbansos. Panalo ang dessert na iyon, nabibigyan kami ng kakaibang lakas sa gabi.

Halos ganun ang pamumuhay namin. Masaya kami at iba iba ang kinakain naming kada meal di tulad ng ibang pamilya na kung ano ang ulam sa tanghali ay ganun din sa gabi. Pero mahirap talaga kami. Kung nung dati eh ako pa ang taga load sa mga N-series na cellphone ng mga anak ko eh, ngayon, mga shota na nila ang tagaload. Pinakikiusapan ko pa ang mga shota nilang anak ng mayor na sila na ang mag load sa mga anak ko at minsan eh samahan na nila ng pang load ko sa computer ko. De-card lang ako dahil naputulan ako ng dsl dahil nga sa kahirapan namin.

Iba na talaga ang panahon ngayon lalo nat may sakit ang masipag kong asawa. Ginugutom na kami madalas at nanghihiram ako lagi ng bigas para pampaibsan man lang ng sikmurang gumagawa na ng banda sa tyan namin. Gusto ko ng sumuko talaga. Naawa na ako sa lagay ko lalo na sa mga anak ko pero isang gabi… masayang sinabi sakin ng anak kong dalaga na… “tay, wag kang mag-alala… ok lang ako kahit wala tayung makain, natutuwa ang mga customers ko este mga classmates ko dahil ang sexy ko daw at may abs pa, may nag aalok pa nga saking mag model tay. Ok lang talaga ako. love you tay”. Nawala naman ang lungkot ko nung gabing iyon at natulog ako ng masaya.

Hayz. Pero alam ko… sa panahong ito, mas maraming nagugutom at napapagod na sa buhay nila. Ako? masaya pa naman ako lalo nat nakikita kong may kinabukasan pa ang mga mabubuti at matitino kong anak.

PS: ang storyang ito ay naikwento sakin ng isang tambay sa kanto na malakas manigarilyo at amoy Hugo Boss.

~EROPLANONG PAPEL~

2008-04-09T17:51:00.004-12:00

Nasaktan ako. Pinatay ako ng hindi pinapaalam. Sinaksak ako bigla ng kutsilyong purol sa tagiliran habang naghuhugas ako ng pinggan. Medyo ramdam ko pa nga ang dulas ng kutsilyo, ginamit pa ata sa peanut butter para sa pandesal.
Enjoy na enjoy ako sa paghuhugas nun eh (ng pinggan), kumakanta pa nga ako eh ng mga kantang hindi ko kabisado ang lyrics at ini-intsik ko nalang at hina-hum. Actually naririnig ko syang papalapit sakin na medyo natatawa pa sya at yun nga, sinaksak nya ko. Nakatingin lang ako sa kanya habang salo-salo nya ako. Napangiti ako kasi ang sweet parin nya. Pwede naman nya kasi akong iwan nalang dun pero nagawa pa nyang saluhin ako.

Tinititigan ko sya sa buong mukha nya. Habang nakangiti. Pero mata nya ang pinupuntirya ko. Gusto kong sabihin sa mga titig ko na “mahal parin kita gago ka kahit sinaktan mo ko” para madrama ang dating (pero di ko pwedeng sabihin yun). Hanggang sa malagutan ako ng hininga eh nakatitig parin ako sa kanya. Nakatingin lang din sya sakin. Habang papaalis ang kaluluwa sa katawan ko eh luha ay sumasabay din sa aking pisngi. Papaakyat nako sa kalangitan kasi sa taas eh so langit yun. Patagos nako sa kisame ng bigla tumigil ang kaluluwa ko sa pag galaw. Na stuck-up, nag-hang. Di makakilos ang kaluluwa ko. Naisip kong baka hindi ko pa oras.

Hindi pa nga talaga. Nagulat ako. Tumingin ng dahan dahan si lalakeng sumaksak. Tumingin sya sakin. Saking kaluluwa. Saking buong katawan. At tulad ng ginawa ko bago ako mawalan ng hininga, mata ko rin ang pinuntirya nya. Mata ng aking kaluluwa. Na waring sinasabi ng kanyang mga titig ang “mahal na mahal kita, kahit san kapa naroon, pero sigurado ako kung san ka patungo ngayon. Ngayong alam ko na kung asan ka, mas madali ko ng mapaparamdam sayu ang pagmamahal ko”.
Ang haba nung sinabi nya diba. Sa haba nun eh di ko namalayang kahit ang kaluluwa ay umiiyak din pala.

Lumipas ang kinse minutos at nakatitig parin sya sakin, sa mata ng kaluluwa ko. Nakikipagtitigan din ako, di sya nagpapatalo kahit pulang pula na ang mga mata nya na parang dugo na ang mailalabas nitong luha. Nilalangaw na nga ang bangkay ko at pati sya nilalangaw nadin pero walang epekto at mukhang enjoy talaga sya sa paninitig.

Ako ang unang sumuko at pinilit kong umalis sa kinalalagyan ko. Di talaga ako makagalaw. Sinubukan ko ring bumalik sa katawan kong nilalangaw at malapit ng uudin para naman baka sakaling mabuhay ako bigla at mahalikan ko man lang sana ang mga tuyot na labi ng lalakeng killer. Ang cute nya eh. Kirat ang mata, tabingi ang ilong, medyo sunog ang kabilang parte ng mukha na mukhang binuhusan ng kumukulong mantika, tapyas ng bahagya ang kaliwang tenga na parang ginunting habang tulog, kakaibang hairdo na napagtripan ata ng isang beautician na lalake na may potensyal na maging bading at yun nga… ang kanyang mga labi na tuyot na nais kong laplapin hanggang sa magdugo. Ang cute cute talaga nya. Napaka unique.
Hala! Tumumba nalang bigla si cute killer. Nadaganan pa nya ang bangkay kong nilalangaw. Patay na kaya sya? Mukang hindi. Mamamatay tao sya, matagal pa syang mamamatay.

Biglang pumasok ang isang matandang lalake na ngayon ko lang nakita. Pumasok sya sa kusina kung san nandun ang bangkay ko at si cute killer guy. Nagulat sya! Mabilis nyang tinago ang itim na bakal na parang baril sa kanyang tagiliran na kung san malapit sa belt na hiniram pa ata nya sa anak nyang rocker. Hindi ko iniisip na masamang tao tong si manong tanda. Maaring mahilig lang sya sa baril o kaya eh napulot lang nya yun, o kaya manghoholdup sya kunwari sa bangko o kaya baka kunwaring babarilin nya ung kalaguyo ng kanyang asawa. Maraming dahilan eh. Hindi ko sya pwedeng husgahan agad at mag-astang mananakawan ako. Di ko rin naman yun magagawa (ang makasigaw) dahil patay nako at etong si Cute Killer Guy eh sinamahan pa akong magpahinga muna kahit pansamantala lang.

“minamalas nga naman, mangunguha lang ako ng bigas eh mapagkakamalan pa akong ako ang pumatay sa dalawang toh” ang sabi ni Manong Tanda sa sarili.
Sinilip nya ang bangkay ko at nakasigurado syang patay na nga ako. Napansin naman nyang humihinga pa si cute killer guy kaya naghanap kagad sya ng tubig. Binuksan nya ang ref at tumungga ng malamig na tubig sa pitchel at binuhos ke cute killer guy ang natira. Dumilat ang mga mata ni cute killer guy at nagmadaling umalis papalabas ng kusina si manong tanda.

Letche naman tong si cute killer guy. Sa mata naman ng bangkay ko sya tumititig. “mahal na mahal talaga kita Pamela, mahal na mahal. Ikaw ang buhay ko. Matagal na kitang hinahanap dahil tinataguan mo ako. Ano bang nagawa kong mali sa iyo Pamela? Inaamin ko, minahal ko ang paggugupit ng buhok at marami akong nakikilalang babae na mas maganda talaga sayu pero ikaw ang mahal ko. Ngayong wala kana Pamela, ayos lang… mahahanap ulet kita at sasamahan na kita dyan. Hindi kana makakatakas sa pagmamahal kong kay wagas”. (at bigla nyang hinugot sa tagiliran ko ang kutsilyo at sinaksak nya ang kanyang kaliwang dibdib). Mabilis ang mga pangyayari kaya wala akong nagawa.

Hindi ako makareact. Namumukaan ko na si cute killer guy. Naalala ko na sya. Sya ang naggupit ng buhok ko na sabi ko eh shaggy pero ginawa akong mukhang anime pero maayos naman kaso mainit ang ulo ko noon. Bago ako lumabas ng parlor na iyon eh kinuha ko ng palihim ang bote ng pulbos at binato ko sa mukha nya sabay takbo. Pero cute killer guy… hindi ako si Pamela.

PS: kilalanin ng mabuti ang taong minamahal. Maaring nagpapanggap lang sya bilang si ganito at si ganun. Pero kung talagang mahal mo sya, matututo mo syang tanggapin at makakagawa ng paraan para maiayos ang mga maling sitwasyon na makakahadlang sa inyong pagmamahalan.

(kunwari nabasa ko lang ito sa isang eroplanong papel na napulot ko sa alulod ng bubong namin habang humihithit ng yosi at nag sta-stargaze)

-=huh? kape?=-

2008-03-26T01:50:00.000-12:00

Bumalik ang dating pakiramdam na hindi ko inaasahan. Ang sayang madalas na nangyayari sakin na hindi ko pinaplano. Binibigay ng Maykapal na inihahandog ng mga totoong taong nagmamahal sakin. Yung iba kasi hindi totoo; mga nagpapanggap na tao, nagmukhang tao pero asal hayop. Tapos mananakit sila, kakagatin ka, di mo naman inaano. Tapos one time, inano ko sila… sabay nagalit. Mga hayop nga naman oh. Mag asta kang tulad nila, magagalit, lalayo, bigla ka nalang iiwan. Hindi man lang nila naisip na naging amo nila ako, pinakain sila, pinaliguan, binihisan, pinag samantalahan este pinahalagahan tapos ganun lang? di nila ko matatanggap na nagbago ako at naging katulad nila? Pero syempre, magbabago ulet ang dating nagbago. Babalik ang dapat na mangyari. Magiging maayos ang lahat. Ganyan ang buhay. sa problema, sulusyon minsan ang isa pang problema pero maisasaayos ang lahat. Hindi lahat ng dapat ay ang tama.

Uulitin ko; Hindi lahat ng dapat ay tama. Dapat “ko” pa bang samahan ang mga taong hindi naman marunong magpahalaga; yung mga taong mukhang tao pero asal hayop, mga nanakit na pag sinaktan mo e galit. Tulad ko nanakit din “ako” at pag nasaktan at nagagalit din. Tulad din “ako” nila, kagaya “ko” rin sila. Impokrito.

Pero kapag mahal mo ang tao. Choice mong di sya tulungan diba pero choice mong mahalin sya. Kapag mahal mo sya, gagawa ka ng paraan para maayos sya. Para maging mabuti syang tao. Ganoon minsan ang paraan mo ng pagpapakita ng pagmamahal sa tao. Ayaw mo syang mahulog sa bangin na puro tinik ng isda. Kaya kelangan mag asta kang katulad nila para marealize nilang ang kupal nila. So… magbabago sila sa paraang pagaastang masama. Kaya nga… nasasaktan din ako, nagagalit. Tulad nila.

Pero bakit pa ako aangal kung “mahal” ko naman sila? Bakit di ko na lang bigyan ng oras at panahon ang mga taong tunay na nagmamahal at nag papahalaga sa akin? Bakit di ko simulan na ayusin ang mga relasyon ko sa kanila bago ang sa iba? Hindi ko alam kung bakit? Siguro di ko lang alam kung ano ang mahalaga sa importante.

Teka? Umaangal ba ako? Sinasabi ko lang naman na kupal sila eh. Na wala silang kwenta. Ikinasasama ng loob ko yun pero hindi ko ipapakitang ganun. Pag nagpakita ako ng kahinaan eh iisipin nilang talo ako. Na hindi ko kayang maayos ang lahat at ipagpapatuloy nila ang mga kalokohan at kakupalan na ginagawa nila sa buhay. Hindi ko nga siguro alam ang mahalaga sa importante pero ang gusto ko, maayos ang mga problemang alam kong maayos ko din kahit hindi agad-agad.

Kung di ako umaangal, bakit ako apektado? Kung tunay na mahal ko sila, kahit anong gawin pa nila sa akin e kakayanin ko. Sa punto pa lang na magpapakita ako ng kahinaan ay di nila matanggap, e hindi nila ako pinahahalagahan bilang tao; taong nag kakamali, nasasaktan, nanghihinayang. Di ko alam kung bakit pa ba ako nagsasayang ng oras? Samantalang ang daming tao na nagmamahal sa akin. Bakit din a lang ako gumugol ng oras para sila na lang ang pasayahin ko? Maikli lang ang buhay para sa gumugol pa ng oras sa mga taong “mahal” ko.

Pwede ka namang maging apektado sa positive way ah. Example, may isang isang pulibe na nagugutom, at naawa ka… at kasunod nun, tutulungan ko sya. Naging apektado ako sa nakita ko at positibo ito dahil pinili kong tulungan sya. Alam mo yun? Apektado ka sa mga bagay nay un naman talaga dapat ang maramdaman mo. Di mo masasabing mahal mo ang tao kung di ka apektado sa mga kalokohang ginagawa nya. Sa totoo lang eh hindi mo naman na kelangang sabihing apektado ka, gawin mo nalang yung dapat na gawin mo para matulungan mo kahit ayaw pa nya. Atleast nagawa mo yung part mo, part na gusto mo talagang gawin. At nga pala, hindi pag sasayang ng oras ang tawag sa effort na binibigay mo sa taong mahal mo kahit wala pa syang kwenta. Pero teka mali… sige… nagsasayang ka ng oras, pero ayos lang, ok lang, mahal ko sya eh.

Ang hirap kasi sayo, basa ang kilikili mo. Kaya lang kung minsan, mahihirapan kang magtimpla ng kape nyan, kasi din a maglalasang kape yung kape mo lalo na pag tumulo yang armpit juices mo patungo sa kutsaritang naka gilid sa tasa. Diba?

Ngunit, ang kape masarap kung iba iba ang lasa. Kung nuon ang kape ay dapat mainit lang, ngayon may kapeng malamig na, may frozen pa. Kung dati ang kape ay galling lamang sa coffee beans, ngayon may kape na galing sa tae ng isang daga(civet coffee). Hindi malayong magkaroon na rin ng kape na maalat.

ok. kape na ito... eto yosi pa.

-=LIKAS na KASAMAAN=-

2008-03-24T23:21:00.006-12:00

mag kwe-kwento ba ako ng malungkot? Wag na no? malungkot na kasi ako sobra. As in.. alam mo yun? Diba alam mo… lungkot ko no? lulungkot karin ba? Wag! Ako lang dapat. Saya sayang mabuhay eh tapos mahahawa ka lang sa kalungkutan kong walang kwenta? Wag ganun.

Kwekwento nalang ako tungkol sa isang babae na ubod ng tanga. Na nag-mahal na isang taong umpisa palang eh hindi naman nya talaga gusto. Papano nangyari yun na minahal nya yun? Aba ewan ko dun sa babaeng tanga na yun. Nag-mahal ng hindi nya gusto? Pwede pala yun no… stig!

Ayun. Tanga sya. Niloloko na nga sya nung lalake, mahal parin nya. Hanggang ngayon mahal na mahal parin nya. Pero sabi nya pagod na sya. Di nya daw alam ang gagawin. Para na nga syang baliw eh. Laging tulala, ngumingiti mag-isa, di kumakain, kung kakain sya, hindi naman pagkain, nagpapanggap na masaya at nagpapanggap na ok lang ang lahat. Maraming taong handang tumulong sa kanya, sa babaeng tanga. Pinapasaya sya. Pinapangiti. Maraming nag jo joke kahit korny. Madami silang kwento na ang ilan ay imbento. Di naman sila nabibigo sa balak nilang mapasaya tong tanga na to, pero sa oras na kelangan ng umalis ng mga super hero, totopakin nanaman ang tanga at gagawin ang ritwal ng mga emo.

Nakakaawa na tong si Tanga. Dating taong mukhang walang problema. Ngayon? Basta… nakakaawa sya. Kung kaya ko lang pumatay ng tao, pinatay ko na sya. Wala akong magawa eh. Pansamantala lang lagi ang ngiting naibibigay ko sa kanya. Natutuwa naman ako minsan at nagpapasalamat syang nandito ako, nandito kami na sa kahit sandali, nakakaramdam sya ng pag-asang magiging maayos ang lahat. Nakakaawa ang tanga, pero nakakabilib din, na sa dami ng lungkot na nararamdaman nya, sa dami ng sakit na tinitiis nya, eh sa bawat tawa at ngiting nakikita ko sa kanya, parang puro pagmamahal lang naman ang tangi nyang hinahangad na ako naman… kayang kayang ibigay sa kanya.

Problema lang… hindi ako yung taong gustong gumawa nun sakanya. Marami naman akong kayang gawin. Alam kong mapapasaya ko sya. Sya lang ang problema eh, matigas talaga ang ulo nya. Pinagpipilitan nya ang bagay na imposible ng mangyari. Gusto nya pahirapan ang mga bagay bagay… sinabi nya yun sakin. Bakit? “kapag pinaghirapan mo ang isang bagay, mas iingatan mo, mas mamahalin mo at dadating sa puntong hindi mo ito kayang mawala”. Sinabi nya yan. Pero tanga sya eh! Puro sya pagbibigay eh. Sa lahat ng naging lalake nya, di man lang naghirap yung mga lalakeng yun sa pag-asam ng OO. Ako na andito na maganda naman ang intensyon sa kanya eh hindi man lang nya mapansin pansin. Anu ba talaga?! Ang ganda mong tanga eh! Sayang ka… sobrang sayang. Nagtitiis ka sa isang sitwasyong pwede mo namang iwan. Iiwan mo para maging masaya ka na talaga. Pero anu nga ba ang nagpapasaya sayo? Abnormal ka eh… malamang iba yung inaasahan kong sagot mo. Sabihin mo nga… ano ba?

Tanga ng babae – si Jolibee ang nagpapasaya sakin. Si Jolibee lamang…

nagsimula kong ma appreciate ang Jolibee nitong pag college ko. tatawid lang ako sa kabilang side ng skul ko, onting lakad, at jolibee na. May aircon at mababait ang mga crew. may mga gwapo pa nga eh. may onting sablay lang kasi kapag aakyat ka ng hagdan nila eh may kakaibang amoy. di nalang ako nag rereact at natatawa nalang ako sa mga nagrereklamo. hindi naman babango kapag nakisali pa ko sa kanila. mas mabuting tumahimik nalang kapag wala kang magagawa at wag ng makisali kung obvious na obvious naman.

siguro 3rd time ata na nagpunta ko sa Jolibee na yun, kasama ko ang 6 kong classmates. 2 lang kaming babae. nagtatawanan. nagkukulitan kami. ng maisip kong...

pb - stig tong baso ah.. kunin ko kaya..
sila - tadu ka... kaw bahala...
pb - katuwaan lang. wala naman sigurong camera dito diba?
sila - wala pero kapag nahuli ka, di ka namin kilala... hahahahaha!
pb - bahala na. (sabay lagay sa bag)

yung isang classmate ko naman na babae na kasama ko, yun din yung araw na yun. nakakita kasi ako nung no. yung order no. na nahulog sa giled. tinuro ko sa kanya at kinuha din nya sabay lagay sa bag.

yung tray naman... matagal ko na talagang plano. chume-chemps lang ako. ayun.. nung birthday ko.. ka

sama ko ang isa kong classmate na babae...

pb - kunin ko kaya?
sya - kaw...
pb - sige. c cr lang ako...
sya - geh.
pb - pagkuha ko neto alis na tayo agad ah...
sya - geh.
(mabilis na inilagay sa malaking bag ang tray)

pb - tara.
(nagmadaling sumakay ng jeep)

pb - nyahahahahha.. ayus na birthday gift to sa sarili ko ah. haha!

siguro tingin nyo ang sama sama ko at nangunguha ako ng mga gamit sa Jolibee. isipin nyo nalang na binigay sakin yan. nyahahahahahaha.

kapag topak nga naman ang tao... ang daming nagagawang hindi maganda. wag sanang tularan ang mga tulad kong kung anong kalokohan lang ang alam.

<-- kasama din sa mga koleksyon ko. sila ang nagbigay lakas ng loob para gawin ko ang mga kalokohan at katuwaan ko sa Jolibee. Hindi ko kinuha ang mga yan. Bigay sila sakin ng may mga topak din. ano bang nangyayari sakin? kada entry ko, puro masasamang ugali ko nalang ang naisusulat ko. siguro likas na masama talaga ko. nyahahahaha... saya saya. kaya dapat, patayin ang mga nagkakalat na demonyo sa paligid. wag silang hayaang impluwensyahan ang mga batang me potensyal na tutulong sa bayan.

-=ANG 18TH HABURDEY NG SU-WA-IL NA ANAK=-

2008-03-07T01:00:00.005-12:00

Nakow! Masaya naman talaga minsan man-trip eh. Bakit ba masyado kayong nagpapaapekto sa mga kalokohan ko? Ang susungit nyo! Maaga kayong mamamatay nyan sige ka… o baka naman kulang ka lang sa romansa ha?! Anu? Sabihin mo lang… paliligayahin kita. Hehe.

Nag-birtday ako. Wala naman talaga akong balak mag celebrate at gusto ko lang talagang tulugan ang March 5 na yan. Minsan naiisip ko kung bat pa ko pinanganak at problema lang naman ang naibibigay ko. Maraming nagsasabing napapasaya ko sila pero sa tuwing nasasaktan ko sila eh parang dapat na kong ihawin ng buhay. Parang wala akong karapatang magkamali. Ano ako? Anghel? Ang masama pa nun eh hindi ko naman talaga intensyong makasakit. Bakit ba may mga taong ang hirap akong patawarin? Huhu… (taena, ayoko umiyak).

Masaya naman ang haburdey ko. Me mangilan-ngilan na nanggulo sa bahay. Pansit, Pancit Malabon, PUTCHINTA (puto na cunchinta), at Vanilla ice cream lang ang handa. Parang miryenda lang pero pang 18th birthday ko. Pero bigatin ang inumin namin…

bale sila yung mga pumunta para manggulo pero kulang pa ng 3 yan. mga classmates ko sila sa TUA na madalas kakulitan ko. hehe.-->

(parang wala ata ako sa pic nato.. kasi ako ata nagshot neto)

eto naman churprise nila... idea ni Nina to. cupcakes na me choco-choko na kunwari ice-sing na may 18 candles.-->

(kaya pala sila biglang nawala, sabi nila me inaantay lang sila sa kanto)

sweet nila noh... hehe. beh!

Ok naman talaga ang lahat. Walang nangyaring gulo pero syempre marami paring mga di inaasahan…

Umaga paggising ko…
Si mama at papa eh nag-aaway kasi me bagay na hindi mahanap. Parang di ata nila alam na haburdey ko pero wala akong pake. Sabi ko nga eh gusto ko ordinaryong araw lang. nagkakasenyasan na kami ng ate ko na “yan nanaman sila” habang nag aalmusal kami ng hotdog at pandesal.
Nagpaalam nako sa inakoh, sabi ko “ma, baon ko?” at binigyan nya ako ng 200 na dapat 180 lang. nagulat ako at napangiti. “wow, pag bday ba lumalaki ang baon?” natawa nalang ang inakoh at narinig pala ng amakoh ang sinabi ko.

PAPA – bday mo pala noh…
PB – oo.
PAPA – hapy birthday… ilan taon kana?
PB – 18
PAPA – sa 19 mo mag-aasawa kana?
PB – haha! Sira ulo!
PAPA – ako sira ulo?
PB – nyahahahaha… alis nako.
PAPA – ingat.

Nagulat ako sa sinabi ko. Nagulat ako nung pagkalabas ko nalang ng bahay. Takte… tatay ko nasabihan ko ng ganun? Pero hindi lang pala yun. Mas grabe yung sa inakoh. Medyo matagal na to nangyari, month of Feb.

Hindi ako pumasok nung araw na yun kasi tinatamad ako at me kelangan akong ipapalit sa Megamol. Bag na binili ng tatay ko para ke Laf-Lap kaso hindi ko trip kaya nagpasama ako sa inakoh para e-pa-change item.
Habang naglalakad kami ng inakoh papuntang sakayan ng FX sa Rosario…
MAMA – bili kaya ako ng crocks na tsinelas…
PB – ikaw… bahala ka…
MAMA – tama! Sarap impambahay nun…
PB – TANG-INANG YAN! PAMBAHAY? CROCKS?!
MAMA – hahahahahaha…
(tumahimik parehas)
MAMA – teka… minura mo ko ah?
PB – eh tang-ina kasi eh… mahal mahal nun tapos pambahay lang?
MAMA – ehdi sige… pang-alis ko nalang…
PB – pang-alis? Pamalengke mo?
MAMA – nyahahahahahahaha… galing mo ah.

Grabe diba… nagulat din ako eh. Nakakagulat din kasi yung sinabi nya. Parang gago lang eh. Pero napaisip ako, sabi ko tang ina eh ina ko sya eh. Pano yun? Haha!

Bale kung tatanungin nyo kung bumili nga sya.. eh hindi natuloy. Kasi yung pinang change item ko para ke Laf-Lap eh Samsonite. Pang laptop talaga. Pang executive ang dating. Ang mahal nya! Mas mahal pa sa letcheng Crocks na yan pero syempre para naman gumaan loob ng inakoh eh sinabi ko nalang na “sige, pa b-day mo na sakin tong bag”. Ayun… napangiti sya at siguro nakalimutan na nya yung mura ko sa kanya. Hehe.

ayus sa inuman diba... BAILEY'S mint chocolate flavor. 2 bote yan eh pero isang bote hindi maubos. tapos hinahaluan namin ng Vanilla Icecream. sarap! Try it! tapos pulutan nyo PUTCHINTA. hehe. -->

-=LOVE HURTS, BUT SOMETIMES ITS A GOOD HURT=-

2008-01-29T15:58:00.000-12:00

ang daming nangyari. Nakakalungkot. Nakakapagod. Nakakabaliw. Nakakasawa.

Nakakalungkot. Nakakita ako ng pussy na nagwawala. Akala nung kasama ko me kinakain lang na daga pero sabi ko nasagasaan yan. As in kitang kita namin na nagwawala talaga sya. Talon ng talon tapos maya maya may tumatalsik talsik na na dugo. Astig pero

nakakalungkot pero masaya kasi malamang sa heaven sya mapupunta. Sa heaven ba napupunta ang mga

animals na namamatay?
Pinicturan ko para memories saka hindi naman siguro magagalit sakin ang mga kamag-anak nya dahil pinicturan ko sya. Kung ako naman mamamatay eh ok lang sakin gawin lahat ng gusto ng mga mahal ko basta ba masiyahan sila diba. Patay narin naman na ako nun, hindi nako magagalit saka bibisitahin ko pa sila kapag nawala ako. Diba ang sweet.

<-- ramdam ko ang kalungkutan ng dilaw na pussy... hayz...

Nakakapagod. Sinali akong cheering competiton sa skul namin, wala akong choice kasi onti lang talaga studyante ng medtech. Alam kong me maitutulong ako pag sumali ako kaya yun. Medyo me onting gastos para sa damit at shoes. Nakakalungkot lang, wala kaming place. Hindi namin alam kung san kami nagkamali. Maayos ang performance namin ganda pa ng costume. Problema talaga ang mga judge ngayon, kung hindi parang bulag, magaling magluto. Ewan ko ba. Pero ayos lang, masaya naman at medyo gumanda pa lalo ang macho kong katawan. Hehe.

Nakakabaliw. Yung tipong ang dami dami mong iniisip, ang daming plano pero parang wala kang lakas para gawin yung mga yun. Naiipon lang sya sa utak at damdamin mo. Nakakasama ng loob kasi parang pakiramdam ko wala akong kwentang tao. Parang anong halaga pa kung sasabihin ko lahat ng gusto ko kung hindi naman maiintindihan ng mga taong nasa paligid ko lalo na yung mga taong mahal ko. Anung magagawa ko? Maghihintay ulet? Iintindihin ko parin sila? Ano?

gusto kong maramdaman ng lahat ang tunay na pag-ibig. masarap kasi talagang magmahal. masaya ang nagmamahal. hindi lahat ng tao naramdaman na yun.. gusto kong maramdaman nila.

Nakakasawa na talagang masaktan minsan. Gusto ko ng sumuko. Kelan ba ko pwedeng sumuko? Mas ok na yung isang biglaang sakit kesa sa paulet ulet na sakit pa. wala nakong tiwala sa sarili ko… parang gusto ko ng kalimutan mga pangarap ko. Pero tang na talaga… hindi pwede eh… mahina ako pag sumuko na ako agad… hindi pa ngayon eh. Pero.. masakit ang makasakit… ;’(

-=TALAMBUHAY NI ABNOY TOPAK=-

2008-01-21T16:52:00.000-12:00

Mabuhay! Ako po si Phoebe Grace D. dela Paz. Nakatira sa bahay na mukhang Manila Zoo sa dami ng hayop dahil me higit sampu kaming aso at di mabilang na ibon sa Pasig City kasama ang aking magulang. Hindi po kami mayaman, kasi kung mayaman kami, dapat marami akong pera. Mukha lang kaming mayaman dahil me lahi kami ng kagwapuhan at kagandahan pero me kasamang kayabangan. Hindi lang kami gwapo at maganda, matalino din ang aming lahi. Nagkataon lang na tamad kaming mag-aral kaya wala pa ni isa sa amin ang nakatanggap ng diploma sa kolehiyo. Pero kahit na, san kapa? Ang aking ama eh may magandang trabaho at ang aking ina eh masarap magluto, hehe. Magaganda din ang trabaho ng aking 2 kapatid na babae. Lahat sila me pera, pero ako wala. Pero ok lang.. gwapo naman.. machopa. hehe

Kanina ko pa binabanggit yang pera na yan? Gano ba kahalaga to sakin? Satin? Bat ko paba tinatanong eh alam naman natin ang sagot pero wala akong sinasabing eto ang pinaka mahalaga. Pinaintindi lang kasi sakin ng ama ko na sa mga taong walang utak eh kelangan kahit pera eh meron ka. Sa sinabi nyang yon, parang naisip ko na madali lang bilhin ang lahat.. lahat… pagkain, tirahan, damit, luho, kaybigan at pag-ibig. Masakit man tanggapin pero yun ang totoo. Dumadami na ang masasama sa mundo. Dumadami na ang nakukuntento sa bagay na kung anong meron sila na hindi naman dapat kung marami ka pang pwedeng gawin at itulong. Kumbaga.. nakukuntento sa pwede na kahit me pwede namang maging kamangha-mangha.

Pera? Ako kelangan na kelangan ko yun. Gusto kong napapasaya ang mga mahal ko, isang paraan ko ang bilhan sila ng gamit, mahal man o mura. Pero ang pinaka gusto kong paraan eh yung pagtulong sa kanila. Kahit wala naman silang problema, andito ako para tumulong. Pero kelangan ko talaga ng pera eh.. bakit? PANGARAP ko ang maging isang PHILOSOPHER, me problema lang… ayaw pa ng panahon. Pero kung di talaga mangyayari yun eh kahit WRITER na matino eh ayos na ayos na sakin. Hindi lahat ng sinusulat ko matino, importante sating lahat ang saya kaya kelangan me saya din sa sinusulat ko. Alam naman nating lahat epekto ng saya sa buhay natin eh. Pero dahil nga sa letcheng pera na yan… kelangan ko sya. Kung wala publisher na makita na gagastos para sakin eh kelangan ko talaga ng pera. Do u get what I mean? Hindi ako mukhang pera pero reality check lang.. we all need money.

Ang pangarap kong yun.. di ko alam. Nung elem naisip ko yun pero dahil sa mga taong nakapaligid sakin na bi-ne-brainwash ako na walang pera sa pag-susulat eh wala parin akong pake. Sabi ko “hindi ako nabuhay para kumita at magtrabaho, nabuhay ako para tumulong sa paraang alam at kaya ko.”

Bata palang ako (pero bata pa talaga ako) mahilig akong maglaro. Palabas labas ako ng bahay. Kung san san napupunta na madalas eh wala pang paalam sa magulang ko kaya ayun, nagugulpi ako. kinakadena ako at hindi pinapakain. (biro lang) Pero dahil mas matigas ang busog na tyan sa ulo ko eh nahiya na akong lumabas ng walang paalam. Nagpapaalam na ko bago lumabas, kahit hindi nila ako pinayagan eh lumalabas parin ako, atleast nagpaalam. Tapos nun eh hindi parin nabago ang resulta, ginugulpi parin ako. Nakaisip ako ng bobong paraan para makaalis ng bahay. Bihis na akong aalis para wala ng atras pero dahil buo ang loob ng magulang ko sa pag didisisyon sa buhay eh wala silang pake kahit gano pa kaimportante ng lakad ko at kung gano pa ako nagtagal sa banyo dahil naligo ako ng kay lufet, kumbaga pinaghandaan ko talaga.

Nagbabago ang panahon. Umiinit, lumalamig. Dahil sa epekto ng panahon, eh pati ugali ng tao nagbabago rin. Hindi nako palaalis ng bahay. Taong bahay nako. Di lang yun, ako pa ang taga linis at bantay. Bago mag highschool eh madalas na akong iniiwan mag-isa. Mali! Me kasama pala ako.. isang dosenang aso at di mabilang na mga ibon. Enjoy sila kasama. Kapag kasama ko sila, parang ang tali-talino ko. Alam ko na kasi ang mga dapat gawin para matulungan sila. Kung puro hayop siguro ang kasama ko, baka kunin na agad ako ni Lord sa katalinuhan, kasipagan at kabutihan ko. Pero hindi eh.. mas marami ang nakakasalamuha kong tao na dapat bigyan ko ng pansin. Tulungan. Pasiyahin. At syempre mahalin. i love you.. yeah!

Di ko alam kung bakit parang ang seryoso ko ata. Nagseseryoso lang naman ako kapag me problema akong ke lufet talaga. Pati syempre kapag damdamin ko na yung nasasaktan. Kung mapapansin nyo, pero wag nalang.. masiyahin akong tao. Maraming nagugulat kapag nakikita nila akong tahimik o malungkot. Natatawa sila, tinutukso ako. Di daw bagay at wag daw akong ganun. Malamang kasi ako lagi ang pinagtritripan kahit san ako magpunta. Sabi sakin ng close frend ko… ako daw yung taong pwedeng pwede mong kausapin ng kahit na ano, pero dahil hindi maiwasan ang mga abusado sa paligid, eh kahit saktan nila ako eh pwede narin. Nung marealize kong aba, oo nga no. hindi ko na alam ang gagawin ko. Sabi ko nga eh baka masaya naman silang ginagawa yun. Kaya ko naman silang intindihin. (Nyemas, makikilala mo nako… baka maging katulad mo rin sila. Sasaktan din ako).

Matapang akong tao. Talaga! Tara suntukan! Pero sabi nila ang tawag daw talaga dun eh kakapalan ng mukha. Siguro nga oo. Marami na kasi akong nasalihan na kung ano-ano pero halos lahat ng yun eh katuwaan lang. Dahil sa madalas nga akong apihin eh sanay na sanay na kong napapahiya kaya kahit minsan, sa mga bagay na hindi ako kapanatag eh sumasabak parin ako. Makapal nga ang mukha. Sa kakapalan ko eh nalaman kong marami akong kayang gawin.. talentado ako. Kaya kong kumanta, sumayaw, maglaro ng mga sports (ng maayos), magpatawa, me itsura (ehem!) at mapagmahal. Pero ang nakakalungkot dun, hindi ko na ma master ang mga yun. Sa dami ng yun eh hindi ko alam ang pipiliin. Madalas maraming kontra sa paligid. Kesyo ganyan, kesyo ganun, dapat ganito, eto sya.. eto yun.. ang dami eh. Daming concern sa galaw ko dahil sa talentado nga ako. Ang totoo nyan, madalas gusto ko ng sumuko. Ang hirap maging perpekto eh. Hehe

Marami-rami na kong naranasan. Mga ka abnormalan sa buhay. Ayoko ng ikwento ng detalyado. Bibigyan ko nalang ng title.
- BUTI NALANG MAY PANTY (nalaglag ang palda pagkababa ng jip)
- MACHO HATE KIKAY STUFS (kumakain ako lotion at powder)
- DO U REMEMBER? (sobrang makakalimutin ako)
- NATURE LOVER (kumakain ako petals at dahon)
- PATAY GUTOM (kumakain ng panis, sayang eh)
- MULTI-TASKING (dami kong kayang gawin ng sabay-sabay)
- I WILL SURVIVE (2 times na dengue,sumusuka nako ng dugo nun)
- RUNNER WEARING SKIRT (Nanghabol ako ng snatcher,kinuha yung bracelet ko, nabawi ko naman)
- SO CLOSE (muntik na kong maholdup, tinitigan ko yung holdaper ng masama)
- EAT ALL I CAN (kinakain ko lahat ng pagkain, as in lahat at kahit hindi pagkain)
- MY CUTEST PET (nag-alaga ako ng ipis for 1 month)

Actually mahaba pa talaga tong mini talambuhay ko pero kelangan mag-isip na ko ng ending para matapos na. ang haba na masyado eh.

Yan nakaisip nako.
Ako po ay masiyahing tao. Labing pitong taong gulang, ako po ay babae (talaga) Masipag po ako pero hindi sa pag-aaral. Me ugali akong I wanna know everything but I have to understand it in a hard way that would make it stay longer in my memory. (makakalimutin nga kasi ako). Gusto ko ang nagmamahal. (ginusto ko narin ata ang nasasaktan, wala pa kasi akong magawa). I love reading, sleeping and eating. But what I really like most? It is… when im talking to my Boss, telling everthing to Him.. yelling at Him what I felt and wanted, but His not answering me.. (hindi pa tapos ah). Ang pinaka gusto ko talaga dun eh… “kahit hindi sya sumasagot at nag rereact sa mga sinasabi ko, alam kong nandyan lang sya lagi sa tabi ko”.
BOW.

-=abnoy pishee=-

2008-01-09T12:47:00.000-12:00

Masaya ang mga ibon sa himpapawid. Silay lumilipad. Pagaspas ng mga pakpak. Kumakanta.. la la la. Isang ibon ang parang nawawala sa control.. paikot-ikot syang babagsak sa isang ilog.
“mahuhulog nako twit twit!!! Ayokong dito ako babagsak sa chakang ilog natoh! Ang dumi at ang jantots pa! anung dapat kong gawin?” ang sabi ng ibon sa sarili.
At biglang me sumagip sa kanya.. isang eagle! Pero dahil takot ang ibon na toh sa eagle, eh nagpupumiglas sya at tuluyan paring nahulog sa chakang ilog.

“splash! Shuashhh… chug chug chak chak”.
Nahulog na sya sa ilog. Nagulantang ang mga isdang nag swi-swim-swim sa ilalim. Kinabahan ang mga turtells na nagising sa kanilang pagkatulog.
“Me earthquake!” ang sigaw ng mga undersea creatures.
“pero ano toh? Ibon? Ibon nga ba iyan?” tanong ng starfish sa kapwa kauri.
“me pakpak sya! Malamang ibon yan!” sabi ng seahorse.
“eh anong klaseng ibon? Baka manok!” ang sagot ni dolphin.
“anong baka manok? Meron bang baka na manok?” bulong ni sealion.

“nalulunod ako!!! gulp gulp gulp… di ako makahinga!!!” ang nakakaawang sabi ni ibon.
Pero isang sitwasyon ang nakakagulat!
Ilang beses inulit ni ibon na nalulunod sya.. sinasabi nya lahat ng ito sa lahat ng makita nya. Nakatanga at nakanganga ang mga undersea creatures sa kanya. Gulat na gulat na nakakatagal si ibon sa ilalim ng tubig at nakakalangoy ng maayos. Wat?!

Bale yun na yun. Moral lesson of the story eh hindi ko alam…
kayo alam nyo ba?
the end.

<-- eto kasi eh... si Mcdo kasi eh. MAKE OUT daw oh.. bad. hehe.

bat ganun.. ang taba na ni Ronald Mcdonalds? ang laki pa

ng ulo nya.. me problema ba yun?

-=ADIK AND ABNOY=-

2008-01-01T19:05:00.000-12:00

Eto nga pala ang tenga ng adik. 7 ang butas ko lahat sa tenga. Yung 5 eh ako ang

nagbutas nun gamit ang karayum na me tali, pin na parang tamtax at yelo. Matapang ako. Oo… pero siguro masasabi kong matapang talaga ko pag nabutas ko na kilay ko tulad ng ate kong adik din. Kung makikita nyo eh 6 lang ung me hikaw. Di ko na nilagyan ung isa.. kasi magkakatabi yung tatlong yun eh.. hehe.

eto ang left ear ko. parang gago lang diba.-->

eto naman ang sa right. para talagang gago kasi wala kahit isang hikaw ang magkaparehas. hehe. -->

eto kami ng ate ko sa IBM elevator. pauwi na

kami nyan eh. hehe.-->

Nung new year eh masaya naman ako. Nagpunta ako eastwood kasama ate ko para makakita ng malapitang fireworks. Maganda at masaya. Ang kukulet ng mga ka officemates ni ate sa IBM. Sa labas ng IBM kami nanod para medyo onti lang ang tao. Habang vinivideo ko ang fireworks eh yosi ang nasa kabilang kamay ko. Takte… baka buong 2008 eh chain smoker nako. Wag naman sana. Pero dahil me disiplina ako eh… 3 sticks a day lang dapat. Hehe. (asa!) talaga! Kaya ko namang walang yosi eh. Diba? Diba?

eto naman ang redwine na me sprite. hehe. sarap. pulutan eh crispy pata. new yr.-->

-->

Sa tagal mong dumating… di ko namamalayang napapasandal na ko sa ibang tao. Hindi naman siguro nakakahiya pero baka isipin ng sinasandalan ko na type ko sya. Hehe. Si Mcdonalds kasi eh.
Mas mahal ang Mcdo kesa sa Jollibee. Matipid akong tao. Kaya sa Mcdo ako. Haha! Ang totoo eh ang kauna unahan kong napasukang fastfood eh Mcdo kaya ganun nalang ang respeto ko sakanya. Saka dahil bata pa ko nun eh, bago ako pumasok nun sa Mcdo eh hinubad ko raw yung tsinelas ko sa may pinto. Naikwento lang to sakin ng ninang ko. Hehe.

eto ang gusto kong kolektahin na bago. mga jacket. akin tong mga to at me mga kulang pa yan.. hiraman kasi kaming magkakapatid. mga ate ko rin gusto ng jacket. ganto kasi yun, hilig ko jacket dahil lamigin akong tao. mga low blood daw kasi mabilis lamigin. ayun. totoo ba yun?-->

-->
Caps? Nangongolekta din ako caps. Bata palang kasi ako nag ca cap nako. Dahil siguro sa walang anak magulang ko na lalake eh ginagawa nila kaming lalake. Kaya siguro boyish ako at parang lalake. Ok lang. bagay naman sakin eh.. gwapo at macho kasi ako. Nyahahahahaaha.

Di ko lang alam kung me nakaisip na sa inyo kung gusto ko si Jack Skellington. Oo. Gusto ko sya. At kinocollect ko ang mga kakaibang Jack. Halos ng jack kong yang mga yan eh bigay sakin. Kung mapapansin nyo rin eh mahilig din ako sa bear. Yang bear nayan eh nagstart sa mga ate ko. Eh wala na sila sa bahay namin kaya naiwan sakin lahat.. ayun. Dinagdagan ko nalang. Saka yung iba eh bigay din sakin. Swerte ko pala talaga.

hanggang kelan kaya ako magiging swerte?

pero dapat ba akong maniwala sa swerte?

siguro oo. pero ayokong paniwalaan ang

malas. hehe.

-=para ke Ferbet na alien ata=-

2007-12-25T22:23:00.000-12:00

Dahil sa isang blogger na madrama.. hindi ko sasabihin na si ferbert yun. Akoy ginanahang magsulat tungkol sa aking highschool life na oooohhhhhh.. kay saya at aaaahhhhh.. kay sarap. Bale kung maingget ka man Ferbert eh tama lang yun kasi yung naman talaga ang balak ko pero takte.. pag sineryoso mo tong pang-aasar ko at paninira ko ng araw mo eh wag kang papakita sakin. Letche ka! Haha!

1st day? Sabi ng mga dati kong klasmeyt eh mukha akong matalino. Maganda at mayaman. Nasa pananamit ko raw at dating. Eh takte.. isang polo shirt na plain white (Kamiseta), jeans (Levis Orig), at rubbershoes (nike orig) at mini body bag na green (galing ibang bansa) lang naman ang soot ko. Anung mayaman dun? Naka eyeglasses lang naman ako kaya nagmukha akong matalino at, di lahat ng maputi maganda noh. Ako maganda? Oo nga.. totoo nga. Haha!

(letche ka.. kung sino ka mang blogger ka.. nahawa ako sa kayabangan mo. Haha!)

2nd day? Apektado na ang ibang klasmeyts.. tatakot silang mataasan ko sila. Humahanap na sila ng butas sakin, (fine! 7 butas ng tenga ko). Eh tapos me parang inapi pa ata ako.. angas ko eh. Pero hindi ko naman talaga intensyon yun.. bait bait ko eh. Eh tapos ayun.. nagalit na rin ang iba sakin,, syempre tropa nila yung inapi ko eh.. ehdi yun.. sama na ng tingin nila sakin.

3rd day? Takte.. tama na toh.. baka umabot pa ng 10th day at nakakahiya kasi makakalimutin ako.. baka mali mali pa masabi ko.. magmukha pa kong sinungaling eh ang honest ko pa naman. Hehe.

Ang totoo eh gusto ko lang ilagay dito kung ano bang mga masasayang bagay at kalokohan ang naranasan ko nung highschool. (parang ang tagal na eh no eh kaka college ko palang naman. Haha!)

- humihiga sa sahig kapag walang ginagawa…

- nagkakantahan (sabay-sabay kahit mali lyrics at malakas, rinig hanggang kabilang section) kapag nagsusulat lang ang titser sa board…

- batas ako.. ako ata ang kauna unahang pwedeng mag-i-pod sa skul namin.. hindi nila maconfiscate kasi bago pa sa paningin nila yun tapos kasi mahal pa daw at baka mawala lang daw sakanila. Haha.. hanggang pag ka graduate ko batas parin.. pero 1 time kinuha na.. eh principal na nakahuli eh. Haha

- kapag topak ako.. kumakanta ako ng malakas sa canteen namin at wala akong pake kahit ang panget ng pagkakakanta ko.

- Nagkaron ng ibat-ibang laro dahil sakin, tulad ng X-bolls na gamit ang x-mas balls. Ang paghawak sa isang simpleng bagay tapos kelangan mag-isip ng kung anong pwedeng ipanggamit sa kanya. Ang “kapag eto na shoot, kupal ako o ka game” eh yun yong papel na binalot ng puro masking tape tapos ishu-shoot mo sa malayong basurahan. Tapos ang larong paramihan ng kantang nagsisimula sa bla bla bla… chu chu chu.. ek ek ek.. ayun.

- Kantahan galore kapag break na.. kahit hindi alam ang lyrics. Ang kakapal pa naming kumanta eh mali mali naman. (Me kasama namang beatbox.)
- PE naming nung 4th yr patintero. Ingay namin at batas ang batch namin kasi kahit me ibang naglelesson sa ibang yr. ang iingay talaga namin. Sigawan ng “WOI! MAGINGAT KA!, MUNTIK KA NA DON!, UMAYOS KAYO! MALAPIT NA! IKAW KASI EH! BANTAYAN NYO SI.., ISA NALANG! TANGA MO KASI!” at madami pang mga salita.. pagkatapos ng patintero eh me joke gallore kami.. na gagawa kami ng isang malaking bilog sa ginta ng court tapos me itutulak kami sa gitna at dapat mag joke sya (ako lagi ang tinutulak) tapos sasabihin palang ang salitang… “ano.. ah…, wala akong joke, lakas ng trip nyo” nako.. tawanan too the max na. para kaming mga gago na natatawa sa lahat o walang bagay.

- batas din ako sa pagkain… habang nag lelesson. Eh bigla ka nalang ma-papalingon sa likod dahil nangamoy ulam nanaman. Ako lang ata gumagawa nun sa batch namin at nagsisunuran na ang ibang hindi makapag-antay ng lunch o break.

- Masipag ako.. taga linis ako madalas ng classroom at ayoko talaga ng makalat. Utusan ako madalas ng mga teacher, nyemas sila.. alam kasi nilang hindi ko sila hihindian.

- Nakakagago. Bagong lipat ako ng skul nung 3rd yr.. tapos naging president agad ako ng section namin… naging student council pako. Haha! Akala nila magaling at matalino ako. (fine, papansin na.. pero mukha lang talaga akong matalino. Yun lang)

- Madalas akong kasali sa mga programs.. sayaw ang madalas. Hindi ako pinayagan ng inakoh kumanta dahil sa isang magandang dahilan. Ang totoo hindi rin naman alam ng inakoh na sumasayaw ako dahil ayaw talaga nyang sumali ako sa kahit anong okasyon o event dahil syempre.. bagong frends nanaman tapos kuha no. tapos chu chu ek ek na…

- Nung 2nd yr ako.. madalas ako nag le lead ng angelous… prayer yun. Di ko alam kung bakit. Sa libo libo ng studyante sa skul ko nun eh ako ang pinipili. Bakit ba? Dahil boses lalake ako kahit babae, o sadyang mabilis akong magsalita at gusto nilang matapos agad ang dasal?

- Mas nag explore ako nung 3rd yr dahil pati mga hindi ko alam na dahon eh kinakain ko… nung dati kasi papel, pulbos at lotion lang.

Teka.. tama na ang kayabangan. Ayoko na.. suko na ko. Naiirita ako sa sarili ko bigla. Puro ako papuri sa sarili ko. Si Ferbert kasi eh.. nag dradrama.. bale wala lang talaga to. Wala pa akong ma e entry na medyo seryoso naman. Kapag nagseryoso ako baka ma iyak lang ako. Ayoko namang e entry ang nangyari nong pasko.. ayokong dalhin pa sa mga alaala kong makakalimutan ko rin naman. Hehe. Ang sama eh no. ah basta..

-=pasko nanaman=-

2007-12-20T23:44:00.001-12:00

Malamig ang pasko ngayon pero bat ganun, ang bilis ng panahon. Next week eh pasko na? di nga? Tama ba ko? Kasi Dec 20 ngayon tapos next week na diba? Haha.

Kapag pasko, madalas hindi kumpleto ang pamilya ko. I mean me isang wala madalas, kung hindi tatay ko, mga ate ko. Nanay ko ang laging present, nakakasawa na este di pala.. kung wala inakoh, walang pagkain. Hehe.

Pagkain? Hindi mawawala sa noche buena ang kaldereta. Bahala sila.. basta kumpleto na pasko ko pag me kaldereta. Yummy kasi talaga magluto inako nun. Saka kumpleto din ang pasko pag maaga ako matutulog. Haha! Nyeta.. madalas kasing me sermunan kapag me mga okasyon so sira ang happenings pero sus! Yun lang eh.. ehdi sira kung sira. Ayoko naring ayusin pa yung sira.. me mga tao sa paligid na sila ang gustong masunod, tipong paraan nila ang susugpo sa kadiliman. Sino ba naman ako? Isang hamak na ano.. na.. basta masarap ang kaldereta ng inakoh.

Nakakatawa lang kasi me nabasa ako sa isang blog, hindi ko sasabihin kung sino. Haha! Para syang atheist. Nakakaaliw kasi yung mga sinasabi nya eh yun din yung sinabi ko nung nakipag debate ako sa Philosophy. Ang topic eh “God is an illusion” basta ganun eh dun ako sa pro-na si God eh ilusyon lang. maganda ang kinalabasan ng debate at nanalo ang aming grupo (ako leader eh) hehe. Akalain mong sabihin kong pauso lang talaga ang lahat ng relihiyon at marami ang sumang-ayon. Syempre bago sila sumang-ayon eh nagbigay muna ako ng mga katanggap-tanggap na halimbawa at dahilan.

Kalaban – bla bla bla.. chu chu.. ek ek…
PB – ok. Pero ang tanong ko.. kelangan mo ba munang maexperience para masabing totoo?
Kalaban – eh chu chu ek ek bla bla…
PB – oo nga.. pero kelangan mo nga bang munang ma experience para masabing totoo?
Kalaban – eh kasi chu chu ek ek bla bla bla…
PB – teka lang ah.. OO at HINDI lang sagot sa tanong ko eh.. wag ka namang bobo...

Tawanan ang mga klasmates ko pati prof kong HOT na me tattoo pa pero ang totoo hindi ko talaga sinabi “yung wag kang bobo.” Nasa utak ko lang.. pero madalas ko talaga tong sabihin pero pabiro naman. Hehe. Basta ang saya. Meron pa ngang isang kalaban na hindi sya debater pero biglang nagsalita…

Kagrup ng kalaban – EHDI SA SINABI MO NANINIWALA KANG ME DYOS?!!!
PB – teka.. bla bla bla… (me sinabi akong basta sinabi ko lang)
Kagrup ng kalaban – NANINIWALA KA EH.. SAYO NA NANGGALING!!!
Pb – teka ah.. bat mo ko sinisigawan? Kanina ka pa eh.. wag mo kong sigawan, nagmumukha akong tanga…
(tawanan ulet ang klase pati ang prof)

Kahit marami akong kapilosopohan eh nag wo work talaga ito. Kami ang nanalong grup at alam ko namang mangyayari talaga un. Haha! Tulad nga ng sabi ng mga ka grup mates ko eh magaling akong maghanap ng butas.. butas na papasukin ko at madali din akong makakalabas.

Eh yun nga.. masaya ang mag celebrate.. totoo naman diba. Importante sakin ang Christmas kasi malamig, maliwanag ang paligid dahil sa x-mas lights at magagandang dekorasyon sa mga bahay bahay, saka bakasyon syempre, saka masarap tumambay sa labas para mag senti tapos kape lang at isang taong matino na pwede mong makausap at makalampungan este makabiruan. Oh diba.. saya saya talaga ng x-mas. Pero bago ang unang araw ng simbang gabi.. nasabi ko sa sarili ko na AYOKONG MAGSIMBANG GABI. Nakakalungkot pero hindi ko talaga ma feel… parang kapag nanermon yung pari eh alam ko na yung sasabihin nya.. (anong parang?!) ah ewan… mag-aaksaya lang ako ng 1 oras (lang naman) para pakinggan ang mga bagay na alam ko na pero hindi ko naman ginagawa. Marami tayong alam, wala lang tayong gawa.. ay ako lang pala.

Kelangan lang naman maging masaya ang pasko ko ngayon. Ok naring lokohin ang sarili. Maraming gumugulo sa isip ko na hindi ko talaga alam kung san ba sila nanggaling. Tapos aalis sila bigla tapos babalik ulet. Nakakasira ng ulo. Nakakastress. Imbes na ma stress ako sa pag-aaral, nastre-stress ako sa mga bagay na hindi ko ba alam kung importante ba sa buhay ko. Ow well, take the risk lang kapag me mali sa mga sitwasyon. Basta ang alam ko…sa pasko, nasa tapat ako ng bahay namin, nakaupo sa katabing gate… at me hawak na paputok at hawak na lighter na kay ganda. Haha!

-=PICPICS=-

2007-12-09T00:36:00.000-12:00

Ang jeep na nakakaaliw.. nagaantay ako ng jeep na TAYTAY o JUNCTION sa LRT station sa Santolan ng makita ko tong jeep natoh. Napangiti nako agad malayo palang sya at nakatingin sakin ang drayber sabay ngiti. Alam siguro nya kung ano ang tinitingnan ko. Nakakaaliw kasi talaga. Kung iisipin mo, ang hirap mag mukhang gago kapag matalino ka. Kadalasan ang mga matalino nirerespeto which is dapat kahit bobo eh respetuhin din.. kaso hindi eh.. mga matalino nalang talaga pati me mga pera. Ow well…
Nang pinicturan ko toh.. nakangiti yung drayber kaso hindi sya kita eh.. haha!

Nakakaaliw din toh. Malapit lapit ang tindahan na ito sa bahay namin. Medyo malayong lakaran pero ok lang. Natuwa ako ng makita ko to lalo na dahil nakaramdam ako ng kabobohan, ang tagal ko na dito sa lugar namin, ngayon ko lang to napansin. Kasama ko si Ruthan ng mga araw na ito at kakatapos lang namin magsimba nun, maulan ulan pa.
Nakakaaliw ang pangalan. Parang karinderya malapit sa skul ko.. “KITCHENNETE”. Haha!

Ano ang inyong napapansin? Sa tingin nyo ba eh naiintindihan ng batang ito ang mga dvd at vcd na nasa giled nya at naka aprub sign pa sya? Ang batang ito ay aking pamangkin na si Tino. Ye yeah!

Etong mga toh.. ano ang pinapanood nila.. ang isay mukhang gulat, ang isa namay namamangha at ako.. na nasa right side eh nagtataka.

Eto ulet.. ano toh? Yung nakaputi gulat na nagtataka na, yung naka dilaw natatakot naman.. at ako.. relax lang. hehe.

-=PB meets the PB maker=-

2007-11-16T20:23:00.000-12:00

etoh si ano.. si.. hulaan nyo.. para sakin isa syang legend kaya nga ang kapal ng mukha kong magpapik sakanya...

nakakalungkot lang eh mag-isa akong pumunta sa 3rd comic convention sa UP Diliman sa bahay ng alumni. pero astig.. para akong si Dora the Explorer.. tanong ako ng tanong sa mga nakasalubong ko kung san ba yung bahay ng alumni. hehe.pero saya kaso mas masaya kung marami akong pera... dami kong gustong biling comics...

eto ang PB adik... pero hindi pa naman masyado dahil hindi ko pa kumpleto at malabo atang makumpleto ko sya. hehe. ang dami kasi talaga sobra.

-=LAKAS TRIP=-

2007-11-08T20:16:00.000-12:00

ahahah

<-- ang liit lang noh? gusto nyo? hehe.
actually hindi namin binile...

<-- eto na sya... suot ko na. mahaba ang istorya kung
pano ko toh nabile.. basta dahil sa pustahan.
(salamat sa pag sagot ng tanong ko tungkol dito)

<-- etoh rin ang liit din. gusto nyo ulet? pero di parin namin binili yan.. (buti nalang di bawal mag pa pic)

<-- eto naman ang laki... alimango yan. haha.
biro lang. di ko talaga alam tawag dyan.

<-- bagong inumin na natripan ko. ang sarap. lasang tubig este sprite pala. hehe...

for Prince Arthur...
hellows... i know ur der, i can see u...
because i am di eyes in the skies...
looking at u i can reads ur mind.
i stil not belibs u... u dont labs me.

PA ANG PB PANS CLUBS
wah!!! lakas trip nyo GreenPinoysss...
basta lahat kayo... wah!!!
nyahahahahahahaha...

-=halong emosyon=-

2007-10-31T21:32:00.000-12:00

<-- pls... hinuhunt ko tong sapatos natoh.. kung makita nyo man.. paki msg ako dito.. basta size 7or7 and a half. grabe... di ako makatulog sa kakaisip dito. huhu..

<-- kapag wala akong magawa nag da darts lang ako. punta lang kayo bahay namin.. laro tayu. hehe.

<-- eto ang ate kong panganay. kasama ko sa puyatan lalo na kapag me kape. hehe. sya si DAMDAM.

<-- eto ang bandang Skid Row. adik ako sa kanta nilang I remember You. ala lang..kaya sila andito kasi ang gaganda ng buhok nila eh. wee.. ang gwagwapo pa.. wahihihihihi...

Malungkot ako na masaya. Malungkot dahil ang daming bagay at tanong na bumabagabag sakin. Masaya naman ako dahil me mga taong nagpapasaya sakin. Bale kung wala sila eh puro nalang ako lungkot at pagdradrama. Haha!

Kasalukuyan akong tinotopak at malungkot. Wala sa oras na to na me kahit anong ngiti sa katawan ko. Kapag ako kasi masaya, makikita mo ol ober my bady. Syempre makikita mo sa labi at ipens ko na masaya ako, sa mata din, sa ilong na nangingintab dahil sa mantika, sa tenga ko na alive na alive na kung ano anong salita na ang naririnig, sa kilay kong manipis na bigla nalang kukunot dahil napapaisip, sa mga daliri kong kung san san sumusundot, daliri din sa paa na kung san san din sumusundot este pagalaw-galaw pala, utak kong magulo na kung ano anong bagay ang naiisip na ayaw magpahinga at puso kong bigo este pipintig-pintig kahit pakiramdam ko patay na ko sa saya. Sinusubukan ko paring ngumiti… titingnan ko lang ang mga pamangkin ko, napapangiti nako pero pag inalis ko na ang tingin ko, back to lumbayan nanaman. Syempre me magsasabi siguro na ehdi titigan ko nalang ang mga pamangkin ko… ginawa ko na yun ilang beses na pero pare… grabe… naluluha ako. Masakit sa mata ang tumitig at hindi pumikit. Hehe.

Sa totoo lang eh ang hirap ng huminga. Me araw na sobrang saya ko, me araw na sobrang lungkot. Ganun ba talaga yun? Hindi talaga ako mapakali. Yung puso ko hindi makatibok ng maayos, kapag humihinga ako hindi normal (puro inhale lang) hehe. Eh tapos sinabayan pa ng mga horror movies sa tv, ahhh.. letche talaga. Di ako makahinga. Pero still.. buhay pa naman ako, lakas ako eh. Hehe.

Niloloko ko nalang sarili ko sa paraang mag-iisip ng mga kung ano ano. Tulad ng langgam, manok, baboy, baka, kamatis, lapis, gulong, ibon, ulap, puti, langit, paraiso at iba pa. Pero ang pinaka panloloko ko sa sarili ko na magiging eh ang deans list ako sa second sem.. haha. Buti nga deans list lang at hindi scholar. Sakanila na yun.. rich kami eh. Di ko kelangang maging scholar. Haha!

Ah basta.. halong emosyon ngayon pero dahil sa malapit ng dumating ang isa kong ate galing ibang bansa, masaya ako.. lalo na dahil me dala syang PS3. weee… tara laro tayu. Hehe.

-=MY OWN... ?=-

2007-10-23T20:53:00.000-12:00

La la la la la… intro yan. Eto pa isa… dubiee dubiee duuu ah ah… ok ok, enough. Oh basta yun nga ehdi yung aleng natumba biglang tayo agad kahit duguan na yung labi nya tapos walang pumansin sa kanya tapos nasagasaan sya bigla ng trisikel “bike nalang pala kasi hirap ispel ng tri-see-kwel eh. Hehe”. Oh yun nga, nasagasaan sya ng bike tapos akala ko lang pala yun,,, muntik lang pala. Ayun, para akong gago kasi kasama din to sa intro ko eh. Biro lang toh ah.. hindi talaga nangyari to. Hehe.

Ganito kasi yan… me gusto akong pasabugin na Banko. Wala akong pake kahit malaman pa ng lahat kung ano ang balak ko. Landbank yung gusto kong pasabugin. Gantu kasi yun…

Nisamahan ko ang inakoh sa banko para mangholdup este para maghulog ng pera sa mga taong hindi naman namin kaano-ano, syempre mabait kami este magulang ko lang pala para mag-pautang. “kung sino ang nangangailangan ng pera eh andito kami este magulang ko lang pala. Haha!” BIRO LANG! letche nga eh, napapagod yung inakoh sa kakapunta ng mga banko… ang inet inet tapos wala naman syang own car yeah para magamit sa trans-po-tey-syeeeooonnn… pero takte kayo! Malaman ko lang na balak nyong holdapin inakoh, una ko kayong pasasabugin.
Teka.. wala na.. kinalimutan ko na yung tungkol sa Landbank. hehe.

Tungkol nalang sa National Bookstore. Siguro naman eh nagpuputa kayo sa baggage counter (potek! Wrong spelling nanaman) oh basta yun na yun. Nagpupunta kayo dun diba para sandaling iiwan ang inyong gamits. Diba diba? Tapos e-e-eat-tsa nalang nila yung gamit mo sa kung saan at syempre bago yun didikitan muna nila ng no. tapos bibigyan ka nila ng no. na kaparehas ng nakadikit sa gamits mo tapos diba bakit ko pa to sinasabi eh mukhang alam nyo na yun. Oh yun nga.

PB – Ruthan… tara, National Sta.Lucia naman tayo…
(galing kami National ng Rob at me binili kami doon)
Ruthan – tara lets…

Pagdating sa national Sta.Lucia.. ayun nga.. punta kami ke baggage counter, pinatago yung binili namin sa national at pati narin yung bag ni Ruthan, galing kasi sya skul nun.

La la la la la… ayun.. me binili din kami…

PB – Ruthan! Wag muna nating kunin yung nasa baggage counter kasi pupunta pa tayong National sa Tropical. Mabilis lang naman tayo.
Ruthan – geh geh…

Oh basta yun.. nagpunta kaming national ng Rob, National ng Sta.Lu at national ng tropical. Lahat ng branch na yun eh me mga binili kami. (hindi ako mapera ah).

Galing kaming national ng Tropikal at kukunin na namin ang bag ni Ruthan at mga plastic sa Baggage counter sa national ng Sta.lu… naglalakad palang kami malapit dun eh nakatingin na si Kuya (yung taga kuha at balik ng gamit). Papalapit kami eh me sinasabi na sya at hindi ko naman maintindihan…

Kuya – kamusta shopping? (ang kupal ng tono)
Pb - ayos naman…
Kuya Kupal – gawain nyo ba yan lagi?
(nagpintig na tenga ko)
Pb – Di nAmAn… mInSan…
Kuya Kupal – bla bla bla bla….
Pb – oo sige… ayus ah…
Kuya Kupal – ayus din kayo eh… (mas kupal ang tono)
(umalis nako baka masapak ko na eh)

Grabe yun… nakakainis. Sino sya para magsalita ng ganun? Fine sige.. hindi ko alam na bawal mag-iwan ng gamit dahil wala namang rules akong nababasa sa loob ng national na bawal mag iwan ng gamit… fine sige, commonsense pero para sa mga taong walang common sense, papano yun? Wawa naman sila. saka buti pa sa grocery me rules eh. Fine sige, wag kang pupunta sa mall kapag wala kang commonsense.. eh hindi naman makatarungan yun. Wah!!! basta customers always right saka hindi dapat ganun ang approach.. mas ok sana kung ganito yung nangyari eh…

Kuya – ah miss… sorry po ah.. bawal ho kasi ang mag-iwan ng gamit dito tapos lalabas ho kayo… (mahinahon)
Pb – ay ganun ba… sorry din. Now I know.. sensya na ho…
Kuya – ay wala ho iyon. Geh ho… ingat.

Oh diba? Ganun lang naman sana eh. Eh kaso takte eh, sinira nya araw ko. Ang saya saya ko pa naman nun.

Ayun.. mukhang apektado si Ruthan sa nangyari.. nag-inet na kasi ulo ko eh. Kainis talaga. Papatawag ko sana yung manager eh kaso hindi ko nagawa… hayz… kinuwento ko nga yun sa ate ko tapos ang nagawa nalang nya eh mang-asar na kesyo kung sya daw yun tinawag na nya yung manager. Grabe talaga…

Eh one time, napadaan ako ng national sa Sta.Lu… iba na yung nasa baggage counter. Nyahahahaha… sayang, pasasabugin ko pa naman sana yung national nayun. Haha!

Nga pala.. kaya pala ako palibot libot sa national kasi bibili ako ng mga palawit sa MY OWN CHRISTMAS TREE ko na ilalagay ko sa aking own room. (importante kasi sakin ang christmas, kahit madalas malungkot eh gusto ko parin ng christmas).At eto ang finish product.

<-- dapat violet and yellow/gold ang motif kaso ang hirap maghanap ng violet.. grabe. kaya etoh, nauwi ako sa blue.. ok narin kasi secret color ko ang blue eh. nyahahahaha... "MY OWN KISMASTEE"

-=LANDUTAY NI PB'ing MACHO=-

2007-10-18T00:39:00.000-12:00

<-- ako yung nasa unahan na naka light blue. 1st runner ako, tapos katabi ko yung champion tapos yung naka red yung 2nd.

Kapag nakikipag break ang isang tao, hindi lagi ibig sabihin nun eh hindi mo na sya mahal. Maraming pang pwedeng maging dahilan tulad ng…
- need space
- need time
- (tama na ang english.)
- Ayaw mo na ng away
- Ayaw mo ng makasakit
- Ayaw mong magkasala yung tao dahil sayo
- Dahil napilitan ka lang na makipag break
- Dahil sa alam mong ginagago ka pero ayaw mong magkasala sya
- Ayaw mo ng lokohin sarili mo
- Gusto mo ng improvement
- Gusto mong patunayang mahal ka talaga nya
- Gusto mong masaktan dahil ayaw mo ng mabuhay
- Gusto mong magkaproblema ka
- May mahal ng iba
- nakadrugs
- Papansin ka lang
- Abnormal kang tao
- Topak ka kasi
- Trip lang
- Nabayaran lang
- Gutom lang
- Tawag ng laman
- Katuwaan lang
- (wala nako maisip)
- Any many more…

Isa lang masasabi ko, “ang pag-ibig ay parang star. Maganda, nakakaadik lalo na kapag nilapitan mo o nasa harap mo na, hindi mo na makalimutan at tatantanan dahil sa init neto” parang ang bastos ata ah. Ala lang.. star kasi ang naisip ko, gabi na kasi eh. Hehe.

Ow well. Daming nangyari talaga ngayon. As in! Akalain mong makasali ako sa Ms. Medtech sa skul. Naka 1st runner up ako pero mey champion pa ah. Tapos ayun, medyo parang gago lang yung talent ko. Sumayaw ako kasi dun lang ata ako me mabubuga eh wala kasing available na mga pako nun na lulunukin ko kaya ayun, sayaw na nga lang. Ang nakakatawa pa nyan eh yung mga steps ko eh imbento ko lang, medyo nagpractice naman ako, nagpractice ako mismo nung araw nung pageant tapos nung etoh na, dami ng biglaang steps, nagkaloko loko na kaya ayun, nabagok ulo ko na akala ng lahat eh sinadya ko, nagawan ko kasi ng paraan kaya ayun, hindi halata ang pagkabagsak ko. Haha! Mahilo-hilo ako nun. Salamat ke Usher “You make me Wanna”.

Me onting drama.. onti lang naman kaya basahin mo narin.

Pinapunta ko ang inakoh sa skul para mapanod ang pageant pero wala syang kaalam alam kung ano ba talaga yun. Ang sabi ko lang mag po-perform ako. Ako kasi yung taong sa mga mahalagang pangyayari ng buhay ko, kinakalimutan kong me magulang pala ako na pwedeng manood para makita nila ang kalokohan este talento ng anak nila. Busy kasi sila madalas. Tatay ko seaman, nanay ko house wife na puro pets kaya yun.
Batang bata palang ako, me talento nako sa pag-sayaw, pagkanta at pag-arte. Yung pag-arte, arti-artihan lang yun kunwari natulog ako ng hapon, mag-aasta akong bagong gising, medyo guguluhin ko pa buhok ko at kukusutin ang mata para mamula. Haha! Ganyan ako ka creative. Oh yun nga…

Pumunta sya ng skul. Natuwa ako. Di ko maipakita kung gano ako kasaya pero abot tenga ang ngiti ko kahit sobrang wasted nako kahit wala pang pageant. Maya mayang onti habang nakikipag gaguhan ako sa mga klasmates ko kasama ang mama ko at tita ko, aba’y sabi ng mama ko na kelangan na nyang umuwi kasi ang pamangkin kong si Ti na apo nya ay iyak ng iyak. Pinauuwi narin sya ng tatay ko na kausap lang nya sa cellphone bago nya sabihing uuwi na sya…

Inakoh – uwi na kami.. si Ti iyak ng iyak…
PB – wag na muna. Di pa nga nagsisimula eh.. kahit opening lang. geh na…
Inakoh – eh papa mo pinauuwi narin ako…
PB – eeeeee…. (sad face, tapos sabay ngiti)… teka ah mag-iisip ako…
(lumayo si PB sa mga tao at lumapit sa isang puno at nag-isip at bumalik ulet si PB sa kanyang ina)
PB – sige.. ok lang. (me magandang nakakalokong ngiti pero namumula ang mata) naiintindihan ko. Ingat kayo ah. (sabay walk out)

Pagbalik ko, aba’y si RUTHAN kinakausap nanay ko. Wah!!! mukhang alam ko na sinasabi netoh ah… at pagkatapos ng usap, ayun.. di na muna uuwi mama ko. Manonood na sila. Yey!!!

Ayun nga. Nanood sila pero dahil akoy laging nasa dressing room at wala akong ibang kaybigan dun na magsasabing kung ano na nangyayari sa mga audience eh wala talaga akong kaalam alam. Ang nakakalungkot pa ngang nangyari sa dressing room, pagkatapos kong ayusan eh wala na kong kasama o kakwentuhan. Lahat ng mga kasali eh me kanya kanyang julalays at moral support ng mga kamag-anak, kaybigan at klasmate. Eh ako? Nyemas, im all alone.. nakaupo lang ako sa plastic na upuan at nakatingin sa salamin habang inaantay ang turn ko. Ow men, pero ok lang.. First Runner Up naman eh. Hehe.

Ayun pagkatapos ng pageant, nyemas! Akala ko umuwi na nanay ko, ayun pala tinapos pala nya. Natuwa sya at puro okray sa mga ibang kasali. Puro pambobola nya sakin ang mga natanggap ko. Proud sya sakin.

Ma – ang galing mo pero bakit hindi mo naman sinabi sakin na sasali ka?
PB – eh para namang papayag ka…
Ma – haha!

Pag-uwi namin ng bahay kwento galore pa kami.

<-- yung katabi ko kasali din yan sa pageant. pareho kami freshmen. yeah!
ang gwapo ko diba.. talent ko sayaw diba, pinaghalong usher, justine timber., at mikel jackson yan. haha!

tapos tama na ang haba na eh.. eto muna sa ngayon. ang kwento tungkol sa kalandian ng isang baklang tulad ko. haha!

kung me magtatanong kung bakit me topic ng break up sa itaas eh... kasi eh... lovelife ko ang gulo. gulo talaga...

-=PATIKIM=-

2007-10-14T18:52:00.000-12:00

<-- umamin kana kung ayaw mong magmumog ng ipen...

<-- madalas kasi magdugo ilong ko eh... hehe... (sa lab toh)

<--- ililigtas kita.. kelangan ko munang mag kasya dito.

<-- kelangan ko munang maglaro ng apoy bago kita magamit. hehe!

<-- kapag tag uhaw...

<-- sayang yung tape eh... (napagalitan ako ng prof. dito eh.. puro daw kalokohan alam ko. haha!)

<-- eto ang walang magawa sa lab kapag walang prof.

<--- eto ang makapal ang mukha.

<--- ako at ang partner ko.. ang macho nyan. haha! nilakihan ko pala para makita nyo na maganda yung suot ko. haha!

<--- sensya nat malabo. sinadya ko para hindi nyo ma kumpara.

<--- eto ang namamahinga muna. gigising din yan mamaya, me naka reserve na eh.

hayz.. di pa ako makakapag entry ng matino. medyo patitikimin ko muna kayong lahat. hehe. (asa naman, onti lang nabisita sa bahay mong malinis lagi namang walang tao.) haha!

pero bago ang lahat, di porket sem break na namin eh makakapag entry nako... grabe. walang kwents yung dsl ko.. para syang wifi. gagana lang sya kapag me magandang signal. nakakainis. pinacage ko na nga eh at ready to surrender na sya sa kung san man sya galing... kakainis talaga. nasasayang yung nibabayad ng inakoh. concern lang naman ako bilang anak. nyahahahahahaha....

-=BUSY-BUSYHAN=-

2007-08-16T07:00:00.001-12:00

<-- nanay kong kay ganda... dapat kukunin ko yang card na yan eh kasi me collections ako ng mga card sa mga kainan. meron nako sa Greenwich din at mocha blends. hehe.

<-- nababasa nyo ba yung nakasulat sa pinto na collor yellow? ah basta.. kwarto ng adik yan.

<-- eto si Michael Angelo ng ninja turtle. haha! sa Tiendesitas ito...

<-- eto ang estudyanteng walang magawa kapag wala pang prof.

<-- masaya pala ang community serivice lalo na kapag nagtuturo ka sa mga grade 1. etong 4 lang ang estudyent ko... makulet dyan yung babae. pangalan palang nya ang Cholleen na.

Di naman ako masyadong busy. May panahon pa ko para sa mga bagay na hindi naman talaga kelangan sa buhay ko pero hinahanap hanap ko. Tulad nalang nang pag ha-hiking, scuba diving at golf. Haha! (asa!) biro lang…
Syempre kasi diba, kapag asa school ka, puro aral kahit minsan hindi nako nakikinig at nag se-self study nalang ako dahil sa mga prof na hindi naman nagtuturo at syempre idadahilan nila kapag bumagsak ka na bat hindi ka naman nag basa eh me notes at books naman… ehdi kasalanan ko pa at hindi sila nagturo diba. Ow well.. buhay college ibang iba sa highschool.

Me mga bagay din na hindi talaga maganda na patuloy parin na nangyayari. Tulad nalang ng dsl ko na walang modem at me nakapag sabing wi-fi daw ito.. wireless broadband. Wi-fi nga kaya? Takte! Wala akong pake kung ano man sya, ang gusto ko lang eh mabilis at makaconnect sa internet. Nakakasira kaya ng mood, yung dapat eh mag-aaral ka at me e-reresearch pero ayaw gumana. (haha! Ungas! Pi-pinster ka lang eh!). haha!

Meron pa… yung maling pagsasali ko ata sa org. sa school… masarap tumulong oo pero kung sarili ko mahirap tulungan baka hindi maganda pagtuturo ko sa iba. Masaya talaga ang tumulong, nakakataba ng puso at ang pagod mo talaga mawawala pero at the end of the day makakagawa ka ng mga bagay na hindi mo sinasadya na hindi tama at mapapatungan nanaman yung mga good deeds mo. Ala lang.. naisip ko lang na sa libo-libo ng kabutihan ng tao, kapag nakapatay ka, wala na.. impyerno na bagsak mo. Ow well.. ganun nga ba yun?

Nahihirapan ako sa course ko pero alam kong hindi ko pa nailalabas lahat ng kaya kong gawin tungkol sa bagay na ito. Mahirap maglabas ng best sa isang bagay na hindi mo naman gusto. Pero will see, di pa naman huli ang lahat… di pa tapos ang 1st year at kaya ko pang habulin ang mga alangan kong scores. Wala sa paligid ko ang problema sa pag-aaral ko.. ang problema, ang sarili ko. Ako ang poblema.

Puro ata negative to ah… kakahiya naman at parang sa kabila ng mga kapalpakan ko sa araw-araw ng buhay ko eh wala man lang akong magawang maganda. Fine fine.. to na. ilalabas ko na ang appreciation ko.
- nahihiya ako sa inakoh na lagi akong inaalagaan kahit hindi naman na kelangan. Mas matindi na ang pag-aasikaso nya. Tulad ng “hoy! Yung vitamins mo inumin mo na!” “matulog kana!” “umuwi kana para makapagpahinga.” At marami pa. dati dati kasi binabato nya sakin yung bote ng mga vitamins ko, kakatukin ako ng malakas sa pinto para patulugin at mananakot na lagot ako sa bahay dahil hindi pa ko umuuwi. Sweet na sya nagyon. One time nga ginawan ako ng avocado salad na ow key tsarap talaga at syempre ang mga request kong pagkain eh hindi sya humihindi at madali ng hingan ng pabor tulad ng ma… bilan mo ko bag. Hehe.

- pangalawa. Ang gelpen kong si ruthan na hindi ko alam kung pano ko
pasasalamatan dahil sa kabila ng mga kasalanan ko sakanya… andyan
parin sya para muling magtiwala at intindihin ang kalagayan ko. Samahan
ako sa mga panahong gulo-gulo ako. Oo sasamahan lang.. mukhang
ayaw na kasi nyang magsalita dahil lahat na atah ng payo eh nasabi na
nya. Hindi lang sa salita… saksakan ng dami mga letters nya sakin. Ow
well mukhang natuwa naman na sya dun sa dinner namin kahapon na
argentina cornedbeef na hindi ko niluto at ang pench pies na niluto ko na
me paminta. Ok na yun.. haha!

- pangatlo ang special some1 ko na panget na sa kanya ko naintindihan
na me mga bagay tayong dapat intindihin kahit masakit pa satin. Na alam ko na toh matagal na pero pinaramdam naman nya ulet. Tanggapin muna sa ngayon ang realidad habang wala ka pang magagawa. Ayoko ng masaktan, (sino ba gusto?) pero wala eh.. kasama sa buhay ang sakit. Hindi mo minsan mapapansin ang maganda sa buhay mo kung wala naman lungkot at sakit. Kelangan ng pagkakamali sa buhay para malaman mo ang kaibahan ng saya at lungkot. Ano nga ba kung malaman mo ang kakaibahan neto? Ah eh… wala naman. May choice ka lang kung sang landas mo ba talaga gusto. Hindi naman kasi pwedeng asa gitna ka lang. (play safe?)

yemas! Tama na nga ang dramahan… hehe… habang hindi pa topak tong dsl ko ulet eh ma I entry na to agad at baka bigla pang mang trip tong si Egay na 2 araw ng walang pasok at yemas talaga.. midterm na namin eh. Ow men…